روایت یك مادر كتاب باز
مامان خوب، بی‌مزه است!
سمیه سادات حسینی / نویسنده
طبق روال این شب‌ها، بساط شام را چیده بودیم و بچه‌ها سریال مورد علاقه‌شان را گذاشته بودند. سریال به زبان اصلی پخش می‌شد. وسط مكالمات درهم‌برهم‌شان، واژه‌ای به‌گوشم خورد. با هیجان گفتم: «ااا چه جالب. من این كلمه رو تازه یاد گرفتم. چند روز پیش توی یه مطلبی دیدم و
یاد گرفتم.»
اشاره‌ام به كلمه‌ای بود كه هنرپیشه فیلمی كه می‌دیدیم، گفته بود.
هر دو زدند زیر خنده: «مامان! ما اینو خیلی وقت پیش
بلد بودیم!»
گفتم: «خوب عیبی نداره. چیزی كه الان می‌تونین از من یاد بگیرین اینه كه اگه یه چیزی رو بلد نبودین، از بلدنبودنش یا تازه یادگرفتنش خجالت نكشین.»
دخترك گفت: «نه ما خجالت نمی‌كشیم. ما بچه‌ایم. تازه داریم همه‌چیزو یاد می‌گیریم.»
گفتم: «بابا حالا نزنین تو ذوقم. گفتم به‌عنوان مامانتون یه نكته آموزنده یادتون بدم.»
پسرك زد زیر خنده: «نخیر! ضایع شدی، خواستی طبیعیش
كنی!»
گفتم: «ولی ضایع نشدم‌ها! اگر می‌خواستم كسی نفهمه اون كلمه رو بلد نیستم، اصلا اعلامش نمی‌كردم. اون كلمه رو می‌شنیدم و توی دلم به خودم می‌گفتم كه اااا چه جالب. اینو تازه یاد گرفتم.»
دخترك كجكی لبخند زد: «خب مامان. این واقعا آموزنده بود.»
ذوق‌زده ادامه دادم: «خب پس یه نصیحت دیگه‌ام بكنم؟»
پسرك پرید وسط حرف‌مان: «نه ماماااان! دیگه خیلی لوس‌بازیه. مگه ما از این بچه‌های حكایتای قدیمی هستیم كه مادربزرگ عاقل‌شون همیشه یه نصیحت خوب داره و اونا ام آویزه گوش قرار می‌دن؟»
گفتم: «حالا مادربزرگ تاریخی نه، اما من گاهی فكر می‌كنم چه‌جوری یه مادر می‌تونه اون‌قدر خوب و عاقل باشه؟ مثل اون مامان توی كتاب «زنان كوچك».
مامان اون كتاب خیلی فهمیده و بی‌عیب و نقصه. خیلی درست و مهربون رفتار می‌كنه. حتی وقتی می‌خواد راجع به عیب شخصیتش برای جو، دخترش توضیح بده، خیلی عیب یواش و كوچیكی داره.
بعد جالب‌تر از این، رفتارهای بچه‌هاشه.
مامانشون یه دستور خیلی خردمندانه می‌ده و بچه‌ها انگار آیه قرآن باشه، بی‌چون و چرا قبول می‌كنن و اگر موفق نشن انجامش بدن، خودشونو تنبیه می‌كنن.
منم خیلی دلم می‌خواد گاهی اون مدلی یه حرف مهم بهتون بزنم، شماها كلی بهت‌زده بشین از شدت عاقلانه‌بودن حرف من، بعد بدویین برین انجامش بدین.
ولی معمولا این‌طوری می‌شه كه من یه حرفی می‌زنم، یكی‌تون ازش سوتی می‌گیرین و می‌زنین زیر خنده، اون یكی‌تونم چهار تا ایراد پیدا می‌كنه توش. بعد چونه می‌زنین، بعد انجام نمی‌دین، بعد من عصبانی می‌شم، از اون حالت مامانِ زنان كوچك
پرت می‌شم بیرون، جیغ‌جیغ می‌كنم و هیچی دیگه. كلا داستان عوض می‌شه.»
پسرك گفت: «واه واه واه واه مامااااان. حالم بد شد. چقدر لوس. این حرفای مسخره چی بود زدی؟!»
گفتم: «بیا! حالا نذارین من یه بار ژست مامانِ زنان كوچك بگیرما! همه‌ش بزنین تو ذوقم!»
دخترك گفت: «آخه خوب نیست كه. اصلا حال نمی‌ده. الان توی این سریاله كه شب‌ها می‌بینیم، دیدی دختره حاضر نمی‌شد هیچ كاری جلوی مامانش بكنه، چون فكر می‌كرد مامانش توی همه‌چی ازش بهتره؟ منم اگه مامان اون‌جوری داشتم، از دستش حرص می‌خوردم همه‌ش. مامان خوب، خیلی بی‌مزه‌س.»
پسرك گفت: «بیا مامان! این حرف ایشون از كل نصیحتای شما بهتر بود! یه مامان داریم گاهی می‌شه بهش بخندیم ازش سوتی بگیریم، همونم نذار حالا!»
چاره چه بود؟ تسلیم شدم!
گویا مامانِ خوب، فقط توی كتاب‌ها جذاب به‌نظر می‌آید. توی زندگی واقعی، مامان نه‌چندان خوب، بیشتر به كار
بچه‌ها می‌آید!
یاد گرفتم.»
اشاره‌ام به كلمه‌ای بود كه هنرپیشه فیلمی كه می‌دیدیم، گفته بود.
هر دو زدند زیر خنده: «مامان! ما اینو خیلی وقت پیش
بلد بودیم!»
گفتم: «خوب عیبی نداره. چیزی كه الان می‌تونین از من یاد بگیرین اینه كه اگه یه چیزی رو بلد نبودین، از بلدنبودنش یا تازه یادگرفتنش خجالت نكشین.»
دخترك گفت: «نه ما خجالت نمی‌كشیم. ما بچه‌ایم. تازه داریم همه‌چیزو یاد می‌گیریم.»
گفتم: «بابا حالا نزنین تو ذوقم. گفتم به‌عنوان مامانتون یه نكته آموزنده یادتون بدم.»
پسرك زد زیر خنده: «نخیر! ضایع شدی، خواستی طبیعیش
كنی!»
گفتم: «ولی ضایع نشدم‌ها! اگر می‌خواستم كسی نفهمه اون كلمه رو بلد نیستم، اصلا اعلامش نمی‌كردم. اون كلمه رو می‌شنیدم و توی دلم به خودم می‌گفتم كه اااا چه جالب. اینو تازه یاد گرفتم.»
دخترك كجكی لبخند زد: «خب مامان. این واقعا آموزنده بود.»
ذوق‌زده ادامه دادم: «خب پس یه نصیحت دیگه‌ام بكنم؟»
پسرك پرید وسط حرف‌مان: «نه ماماااان! دیگه خیلی لوس‌بازیه. مگه ما از این بچه‌های حكایتای قدیمی هستیم كه مادربزرگ عاقل‌شون همیشه یه نصیحت خوب داره و اونا ام آویزه گوش قرار می‌دن؟»
گفتم: «حالا مادربزرگ تاریخی نه، اما من گاهی فكر می‌كنم چه‌جوری یه مادر می‌تونه اون‌قدر خوب و عاقل باشه؟ مثل اون مامان توی كتاب «زنان كوچك».
مامان اون كتاب خیلی فهمیده و بی‌عیب و نقصه. خیلی درست و مهربون رفتار می‌كنه. حتی وقتی می‌خواد راجع به عیب شخصیتش برای جو، دخترش توضیح بده، خیلی عیب یواش و كوچیكی داره.
بعد جالب‌تر از این، رفتارهای بچه‌هاشه.
مامانشون یه دستور خیلی خردمندانه می‌ده و بچه‌ها انگار آیه قرآن باشه، بی‌چون و چرا قبول می‌كنن و اگر موفق نشن انجامش بدن، خودشونو تنبیه می‌كنن.
منم خیلی دلم می‌خواد گاهی اون مدلی یه حرف مهم بهتون بزنم، شماها كلی بهت‌زده بشین از شدت عاقلانه‌بودن حرف من، بعد بدویین برین انجامش بدین.
ولی معمولا این‌طوری می‌شه كه من یه حرفی می‌زنم، یكی‌تون ازش سوتی می‌گیرین و می‌زنین زیر خنده، اون یكی‌تونم چهار تا ایراد پیدا می‌كنه توش. بعد چونه می‌زنین، بعد انجام نمی‌دین، بعد من عصبانی می‌شم، از اون حالت مامانِ زنان كوچك
پرت می‌شم بیرون، جیغ‌جیغ می‌كنم و هیچی دیگه. كلا داستان عوض می‌شه.»
پسرك گفت: «واه واه واه واه مامااااان. حالم بد شد. چقدر لوس. این حرفای مسخره چی بود زدی؟!»
گفتم: «بیا! حالا نذارین من یه بار ژست مامانِ زنان كوچك بگیرما! همه‌ش بزنین تو ذوقم!»
دخترك گفت: «آخه خوب نیست كه. اصلا حال نمی‌ده. الان توی این سریاله كه شب‌ها می‌بینیم، دیدی دختره حاضر نمی‌شد هیچ كاری جلوی مامانش بكنه، چون فكر می‌كرد مامانش توی همه‌چی ازش بهتره؟ منم اگه مامان اون‌جوری داشتم، از دستش حرص می‌خوردم همه‌ش. مامان خوب، خیلی بی‌مزه‌س.»
پسرك گفت: «بیا مامان! این حرف ایشون از كل نصیحتای شما بهتر بود! یه مامان داریم گاهی می‌شه بهش بخندیم ازش سوتی بگیریم، همونم نذار حالا!»
چاره چه بود؟ تسلیم شدم!
گویا مامانِ خوب، فقط توی كتاب‌ها جذاب به‌نظر می‌آید. توی زندگی واقعی، مامان نه‌چندان خوب، بیشتر به كار
بچه‌ها می‌آید!
