وقتی دردمان میگیرد!
حسین شکیب‌راد دبیر «نوجوانه»
دکتر پایش را روی پای دیگرش انداخت و جوری خودکار را برداشت که انگار مثلا قرار است این بار خوش خط بنویسد! و بعد به همان گوشه سقف که همیشه در چنین مواردی خیره میشود، زل زد و برایم توضیح داد که:«بیست گرم «شکر تیغال» رو با کمی شیره «پیاز عنصل» قاطی می‌کنی. بعد میمالی به پوست «ماهی سقنقور». اون ماهی رو با رب انار میجوشونی. جوشوندشو 9 شب میمالی به نوک ناخن کوچیکه پات. مطمئن باش مشکلت خیلی زود حل میشه.»
قیافه من بعد از حرفهای دکتر اصلا شبیه الان شما نبود. خدا شاهد است اینقدر برای رفع مشکل جسمانیام سراغ این آدم و آن آدم رفتهبودم که اگر می‌گفت سه گرم سیانور مصرف کن یا اشک چشم تمساح به موهایت بزن؛ باز هم دریغ نمیکردم.
این وضع خیلی از ماهاست وقتی از همه جا و همه کس درمانده میشویم، اصلا یادمان میرود که یکی هست که درمان همه دردها و حلال همه مشکلات است. و حاضریم هر کاری کنیم به جز رفتن درب خانه خودش. البته گروهی هم هستند که تا به در بسته میخورند یاد حضرت دوست می افتند وگرنه در زمان گشایش و اوضاع خوب، دوستان زمینی را ترجیح می دهند.
این وسط معلوم نیست کدام از خدا بیخبری، ذهن‌مان را پر کردهاست که رمز و راز با خدا یعنی اشک و گریه و آه و زاری و نمیشود با دل خوش و روی خوش هم با خدا حرف زد. بله بله میدانم که اغلب ما آنقدر کارنامه درخشانی داریم که تا به درگاه بی همتای ابدی می‌رویم، دلمان می شکند و لاجرم اشک از گونه‌هایمان جاری می شود ولی نکند برای دردهای ساده‌ای که با یک نگاه عاشقانه‌اش به همین مای گناهکار و دور از او، دوا می شود؛ برویم سراغ حرف این و آن که عاقبتش می شود استفاده از نسخه های بد خط کسانی که حتی در این زمینه دانشی هم ندارند. درست مثل «آرارات خان»، که کل فامیل آنقدر به نافش دکتری بستند که خودش هم هوا برش داشت و اگر نبود این درد بی‌درمان، من هرگز به آن زیر پله نمور و تاریکش نمی رفتم پی طبابت.
حالا که خدا به مهمانی‌اش دعوتمان کرده وقت مناسبی است برای از هر دری سخن گفتن و برای هر دردی درمانی یافتن.
قیافه من بعد از حرفهای دکتر اصلا شبیه الان شما نبود. خدا شاهد است اینقدر برای رفع مشکل جسمانیام سراغ این آدم و آن آدم رفتهبودم که اگر می‌گفت سه گرم سیانور مصرف کن یا اشک چشم تمساح به موهایت بزن؛ باز هم دریغ نمیکردم.
این وضع خیلی از ماهاست وقتی از همه جا و همه کس درمانده میشویم، اصلا یادمان میرود که یکی هست که درمان همه دردها و حلال همه مشکلات است. و حاضریم هر کاری کنیم به جز رفتن درب خانه خودش. البته گروهی هم هستند که تا به در بسته میخورند یاد حضرت دوست می افتند وگرنه در زمان گشایش و اوضاع خوب، دوستان زمینی را ترجیح می دهند.
این وسط معلوم نیست کدام از خدا بیخبری، ذهن‌مان را پر کردهاست که رمز و راز با خدا یعنی اشک و گریه و آه و زاری و نمیشود با دل خوش و روی خوش هم با خدا حرف زد. بله بله میدانم که اغلب ما آنقدر کارنامه درخشانی داریم که تا به درگاه بی همتای ابدی می‌رویم، دلمان می شکند و لاجرم اشک از گونه‌هایمان جاری می شود ولی نکند برای دردهای ساده‌ای که با یک نگاه عاشقانه‌اش به همین مای گناهکار و دور از او، دوا می شود؛ برویم سراغ حرف این و آن که عاقبتش می شود استفاده از نسخه های بد خط کسانی که حتی در این زمینه دانشی هم ندارند. درست مثل «آرارات خان»، که کل فامیل آنقدر به نافش دکتری بستند که خودش هم هوا برش داشت و اگر نبود این درد بی‌درمان، من هرگز به آن زیر پله نمور و تاریکش نمی رفتم پی طبابت.
حالا که خدا به مهمانی‌اش دعوتمان کرده وقت مناسبی است برای از هر دری سخن گفتن و برای هر دردی درمانی یافتن.
