«اگر بخت یارت بوده باشد تا در جوانی در پاریس زندگی كنی، باقی عمرت را، هر كجا كه بگذرانی، با تو خواهد بود؛ چون پاریس، جشنی است بیكران.» این نخستین عبارت كتاب است، عبارتی كه همینگوی آن را خطاب به دوستش می‌گوید و روایت خود را از شهر رویایی‌اش پاریس آغاز می‌كند، بعد هم دستنوشته‌هایش درباره پاریس می‌ماند گوشه‌ای و سه سال پس از مرگش منتشر می‌شود، در ایران با نام «پاریس جشن بیكران» و در اصل با نام «جشن متغیر» كه نام یك جشن بوده و در روز معینی از هفته در پاریس برگزار می‌شود.
برای تشویق شما به خواندن این كتاب همین یك جمله ماریو بارگاس یوسا كافی است كه آن را طلسمی جادویی دانسته و می‌گوید: «هر فصلش داستان كوتاهی است آراسته به حُسن‌های بهترین داستان‌های همینگوی». 
«پاریس، جشن بیكران» در واقع یادداشت‌های ارنست همینگوی از دورانی است كه هنوز نویسنده مشهوری نشده بود.
 این كتاب مجموعه خاطرات همینگوی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ است. زمانی كه او به عنوان یك نویسنده جوان نه شهرتی داشت و نه منبع درآمد قابل اطمینانی، ولی این باعث نمی‌شد تا از اقامتش در پاریس به همراه همسر دوست‌داشتنی و قانعش لذت نبرد واو در همین جا بود كه بنیان داستان‌هایی را گذاشت كه تاریخ ادبیات جهان را زیر و رو و جهانی تازه از كلمات و جملاتی آشنا خلق كرد كه پس از او كمتر نویسنده‌ای توانست تكرارش كند. «پاریس، جشن بیكران» در واقع یادگار همینگوی از پاریس دهه ۲۰ و ارزشمندترین بخش از دستنوشته‌‏های برجای مانده از اوست كه اولین‏ بار پس از مرگش منتشر شد و به‏ سرعت در میان پرفروش‏ترین كتاب‏های آقای نویسنده جای گرفت.
فرانسه به جای ایتالیا 
همینگوی پیش از سفر به پاریس قصد داشت به ایتالیا برود، اما دوست و استادش، «شروود اندرسن» ــ كه در همین صفحه قبلا درباره‌اش نوشته‌ایم ــ برای پیشرفت او پاریس را پیشنهاد داد. همینگوی جوان هم دست همسر و پسر كوچكش را گرفت و با چمدانی از داستان‌ها و نام‌هایی كه در جیب داشت، آمریكا را به مقصد فرانسه ترك كرد، اما در راه دزد چمدان را زد و دیگر هم پیدا نشد. همینگوی وقتی با ازراپاند آمریكایی در گالری‌اش روبه‌رو شد، اولین حرفی كه زد، موضوع همین چمدان بود، اما آن مرد كه در كنار همسر باهوش انگلیسی‌اش نشسته بود، بسیار خونسرد از او پرسید آیا «ابله» داستایوفسكی را خوانده است یا نه؟ و پاسخ همینگوی «نه» بود. مرد گفت پس همان بهتر كه داستان‌هایت را دزدیده‌اند، دیگر غصه‌اش را نخور چون حتما چیز به دردبخوری نبوده‌اند! از آن روز به بعد قرار شد همینگوی به او فنون مشت‌زنی بیاموزد و آن مرد هم 
فوت و فن ادبیات را به او یاد بدهد.
همینگوی در «پاریس جشن بیكران» می‌نویسد در مدت دوسالی كه با ازراپاند دوست بوده، چیزهای بسیاری از او یاد گرفته است؛ این‌كه درباره چیزهایی كه بلد است بنویسد و در نوشته‌هایش صفت به كار نبرد. علاوه بر این، آنچه در این كتاب موج می‌زند «شور زندگی» است. شور و اشتیاقی كه 
فقر و نكبت و سختی را كنار می‌زند.
در میان یادداشت‌های این كتاب می‌توان تاثیر اسكات فیتز جرالد و شروود اندرسن بر همینگوی را هم دید. نامه نگاری‌های آنها با یكدیگر از بخش‌های جذاب كتاب است. ضمن این‌كه لابه‌لای یادداشت‌های نوشته شده توسط همینگوی نكات ظریف و ریزی بیان می‌شود كه برای مخاطب بسیار دلچسبند و او را به فكر فرو می‌برند. یكی از اتفاقات رویایی همینگوی جوان، رفتن به سفر با فیتز جرالد است. نویسنده معروفی كه ما ایرانی‌ها با ترجمه رباعیات خیام نامش را شنیده و گتسبی بزرگش را هم به خاطر داریم. خلاصه كه بعد از كلی ماجرا این دونفر همسفر می‌شوند، سفری كه نه‌تنها خوب از كار در‌نمی‌آید، بلكه چندان نادلچسب و نادلخواه می‌شود كه همینگوی در بازگشت به همسرش می‌گوید درس مهمی گرفته است، یاد گرفته دیگر با كسی كه عاشقش نیست به سفر نرود. همین نكته ساده را ارنست جوان با سختی بسیار و در روزگار فقر و دشواری‌های زندگی‌اش در پاریس یاد می‌گیرد و پول سفر را هم به سختی جور می‌کند، درس‌های بسیاری می‌دهد. 
با این حال و به‌رغم تاكید مداوم همینگوی بر خوشبختی می‌شود ناامنی آدم‌ها را در داستان مشاهده كرد. از فیتز جرالد تا خود همینگوی و دیگران در بهترین لحظه‌ها هم در جهانی لرزان زندگی می‌كنند. خب... این همان جهانی است كه ما هم در آن زندگی كرده و تجربه‌اش می‌كنیم دیگر... ضمن این‌كه خوشبختی‌ای كه از آن حرف زدیم را بیش از همه همینگوی می‌بیند و روایتش می‌كند. البته خوشبختی‌ای آمیخته به فقر كه با این حال باز هم موقعیتش ا از اغلب دیگر شخصیت‌ها 
ممتاز می‌كند: 
«پاریس را هرگز پایانی نیست و خاطره‌ هر كسی كه در آن زیسته باشد با خاطره‌ دیگری فرق دارد. ما همیشه آنجا باز می‌گشتیم، بی‌توجه به این‌كه كه بودیم یا پاریس چگونه تغییر كرده بود یا با چه دشواری‌ها و راحتی‌ها می‌شد به آن رسید. پاریس همیشه ارزشش را داشت و در ازای هر چه برایش می‌بردی چیزی می‌گرفتی. 
به هر حال این بود پاریس در آن روزهایی كه ما بسیار تهیدست و بسیار خوشبخت بودیم.»
دیگران بسیاری پیرامون او هستند كه اوضاع مالی خوبی دارند، افرادی مثل همین فیتز جرالد اما به مراتب كمتر از او احساس خوشبختی می‌كنند. 
در «پاریس، جشن بیكران» خاطره به نوعی وسیله ادبی بدل می‌شود كه همینگوی در آن روایت‌های خود را در قالب داستان‌هایی بیان می‌كند. روایت‌های سریع، با ریتمی خطی و جذاب كه ما نمی‌توانیم بفهمیم تا چه اندازه واقعی هستند، اما در عین حال نمی‌توانیم از خواندن و دوست داشتن‌شان هم دست برداریم.