بایگانی
امان از جدایی
لاله و لادن بیژنی را یادتان هست؟ 17 تیر سالروز مرگ آنان بود که گذشت. آنهایی که این دو خواهر را یادشان است، با خواندن ماجرای آنان، دوباره همه چیز برایشان تداعی می‌شود. برای آنهایی هم که نمی‌دانند، پرونده را بازخوانی می‌کنیم. لاله و لادن خواهران دوقلویی بودند که 10 دی ماه سال 52 ، در شهر فیروزآباد فارس و در شرایطی به دنیا آمدند که از ناحیه سر به‌هم چسبیده بودند.
پس از تولد، بنا بر برخی ادعاها پدر و مادر لاله و لادن آنها را سر راه گذاشتند که بهزیستی سرپرستی آنان را برعهده گرفت و نام لاله و لادن را برای این دو نوزاد انتخاب کرد. پس از مدتی دو نوزاد، به بیمارستان نمازی شیراز و از آنجا به بیمارستان شهدای تجریش تهران منتقل شدند. در بیمارستان فردی به‌نام دکتر علی صفائیان سرپرستی لاله و لادن را پذیرفت و برایشان شناسنامه گرفت و آنها را برای ادامه زندگی به خانه خود در کرج برد.
دخترها در 15سالگی، از هویت واقعی خود مطلع شدند. بهزیستی آنان را از خانواده صفائیان جدا کرد. پدر و مادر واقعی دخترها از مجتمع قضایی تهران خواستند تا از لاله و لادن بخواهند از میان پدر و مادر واقعی و خانواده صفائیان یکی را برای ادامه زندگی انتخاب کنند که آنان زندگی در یک خانه مستقل را ترجیح دادند.
مشکل اصلی زمانی خود را نشان داد که لاله و لادن لیسانس‌شان را گرفتند و دنبال کار بودند. دخترها علاوه بر داشتن مدرک کارشناسی، به زبان انگلیسی و کار با رایانه هم مسلط بودند، اما بخت با آنان یار نبود و نمی‌توانستند کار پیدا کنند. آن سال‌ها پروفسور مجید سمیعی، فوق‌تخصص مغز و اعصاب اعلام کرد که جداسازی دو خواهر از یکدیگر عملی نیست؛ حتی پزشکان آلمانی نیز هشدار دادندکه این جداسازی قطعا با مرگ یکی از خواهرها همراه خواهد بود، اما شوق و ذوق دو خواهر برای جدایی بیشتر از خطرات آن بود. سرانجام 10 خردادماه سال 82 رسانه‌ها اعلام کردند که قرار است خواهرها برای انجام عمل جراحی جداسازی به سنگاپور بروند. خبر بسیار مهیج بود، آن‌قدر که حتی رسانه‌های سطح اول دنیا نیز به آن پرداختند. لاله و لادن با خوشحالی بار و بنه سفر را به مقصد سنگاپور بستند. آنها امیدوار بودند که روزی با کمک دستان دکتر کیت گوآ، جراح سنگاپوری که موفق به جداسازی دوقلوهای نپالی شده بود، جدا شوند. در سنگاپور، دکتر گوآ به دخترها گفت که خطر این جراحی بسیار بالاست و امکان مرگ یا فلج شدن هر دو وجود دارد، اما آن دو باز هم تمام خطرات را به جان خریدند تا از یکدیگر جدا شوند.
روز انجام عمل جراحی، تمام رسانه‌های دنیا گوش به زنگ اخباری بودند که قرار بود از آنجا به بیرون درز کند.125 پزشک به سرپرستی دکتر گوآ شامل 35 متخصص، پنج جراح اعصاب، یک متخصص جراحی عروق، شش متخصص جراحی پلاستیک و هشت رادیولوژیست، آماده انجام یکی از مهم‌ترین جراحی‌های آن زمان بودند. عمل جراحی در بیمارستان رافلز سنگاپور آغاز شد. 52 ساعت بعد درست زمانی که پزشکان بیش از 80 درصد بافت‌ها را جدا کرده بودند، خونریزی شروع و گردش خون در بدن لادن مختل شد. دمی بعد لادن جان باخت. بعد از مرگ او، پزشکان برای نجات لاله، وارد عمل شدند. یک ساعت و نیم بعد و با وجود تزریق خون، لاله هم از دنیا رفت.
پس از تولد، بنا بر برخی ادعاها پدر و مادر لاله و لادن آنها را سر راه گذاشتند که بهزیستی سرپرستی آنان را برعهده گرفت و نام لاله و لادن را برای این دو نوزاد انتخاب کرد. پس از مدتی دو نوزاد، به بیمارستان نمازی شیراز و از آنجا به بیمارستان شهدای تجریش تهران منتقل شدند. در بیمارستان فردی به‌نام دکتر علی صفائیان سرپرستی لاله و لادن را پذیرفت و برایشان شناسنامه گرفت و آنها را برای ادامه زندگی به خانه خود در کرج برد.
دخترها در 15سالگی، از هویت واقعی خود مطلع شدند. بهزیستی آنان را از خانواده صفائیان جدا کرد. پدر و مادر واقعی دخترها از مجتمع قضایی تهران خواستند تا از لاله و لادن بخواهند از میان پدر و مادر واقعی و خانواده صفائیان یکی را برای ادامه زندگی انتخاب کنند که آنان زندگی در یک خانه مستقل را ترجیح دادند.
مشکل اصلی زمانی خود را نشان داد که لاله و لادن لیسانس‌شان را گرفتند و دنبال کار بودند. دخترها علاوه بر داشتن مدرک کارشناسی، به زبان انگلیسی و کار با رایانه هم مسلط بودند، اما بخت با آنان یار نبود و نمی‌توانستند کار پیدا کنند. آن سال‌ها پروفسور مجید سمیعی، فوق‌تخصص مغز و اعصاب اعلام کرد که جداسازی دو خواهر از یکدیگر عملی نیست؛ حتی پزشکان آلمانی نیز هشدار دادندکه این جداسازی قطعا با مرگ یکی از خواهرها همراه خواهد بود، اما شوق و ذوق دو خواهر برای جدایی بیشتر از خطرات آن بود. سرانجام 10 خردادماه سال 82 رسانه‌ها اعلام کردند که قرار است خواهرها برای انجام عمل جراحی جداسازی به سنگاپور بروند. خبر بسیار مهیج بود، آن‌قدر که حتی رسانه‌های سطح اول دنیا نیز به آن پرداختند. لاله و لادن با خوشحالی بار و بنه سفر را به مقصد سنگاپور بستند. آنها امیدوار بودند که روزی با کمک دستان دکتر کیت گوآ، جراح سنگاپوری که موفق به جداسازی دوقلوهای نپالی شده بود، جدا شوند. در سنگاپور، دکتر گوآ به دخترها گفت که خطر این جراحی بسیار بالاست و امکان مرگ یا فلج شدن هر دو وجود دارد، اما آن دو باز هم تمام خطرات را به جان خریدند تا از یکدیگر جدا شوند.
روز انجام عمل جراحی، تمام رسانه‌های دنیا گوش به زنگ اخباری بودند که قرار بود از آنجا به بیرون درز کند.125 پزشک به سرپرستی دکتر گوآ شامل 35 متخصص، پنج جراح اعصاب، یک متخصص جراحی عروق، شش متخصص جراحی پلاستیک و هشت رادیولوژیست، آماده انجام یکی از مهم‌ترین جراحی‌های آن زمان بودند. عمل جراحی در بیمارستان رافلز سنگاپور آغاز شد. 52 ساعت بعد درست زمانی که پزشکان بیش از 80 درصد بافت‌ها را جدا کرده بودند، خونریزی شروع و گردش خون در بدن لادن مختل شد. دمی بعد لادن جان باخت. بعد از مرگ او، پزشکان برای نجات لاله، وارد عمل شدند. یک ساعت و نیم بعد و با وجود تزریق خون، لاله هم از دنیا رفت.
