نیمه تیرماه همزمان با روز قلم، بنیاد خودنویس در تهران و ایران اعلام موجودیت کرد. مهدی قائمی، رئیس هیات‌مدیره بنیاد خودنویس در این‌باره گفت: بنیاد خودنویس یک ارگان غیرتجاری است که برای ترویج فرهنگ استفاده از خودنویس در نگارش‌های روزمره شکل‌گرفته‌است. برندهای عضو این بنیاد، با این‌که در بازار با هم رقیب هستند، ولی با هدف مشترک ترویج فرهنگ نگارش با خودنویس، بنیاد را تاسیس کردند. برندهای عضو بنیاد احساس کردند که ایجاد یک نماد رسمی برای گردهمایی علاقه‌مندان به خودنویس و کلکسیونرهای این، جهت تبادل‌نظر و نمایش محصولات و کلکسیون‌های خود، ضرورت دارد. در اصل این دو هدف درهم ادغام شد و ایجاد چنین بنیادی را ضروری کرد.
او افزود: سال گذشته بنیاد خودنویس در حال شکل‌گیری بود و نمایشگاهی با نام گذر قلم در مؤسسه صبا فرهنگستان هنر را برگزار کرد.  ما در این نمایشگاه با همکاری و همیاری ماهنامه نگاه‌نو، دو مسابقه داستان کوتاه و ترجمه‌های کوتاه را برگزار و به شش برنده، جوایز و لوح تقدیر تقدیم کردیم.  تشویق جوانان به نویسندگی، به‌خصوص نویسندگی با خودنویس، یکی دیگر از اهداف این بنیاد
هست.
قائمی تاکید کرد: خودنویس رابطه مستقیم با خوش‌نویسی و خوش‌خطی دارد. الان شاهدیم که بسیاری از مدیران آن‌قدر بدخط هستند که واقعا نمی‌توانیم دستخط‌شان را بخوانیم،  آن‌قدر با روان‌نویس و خودکار ژل نوشته‌اند که دیگر برایشان خوش‌نوشتن و خوش‌خطی بی‌معناست. خوش که ننویسی، خوب هم نمی‌نویسی، در زندگی‌ات هم نظم نداری!
او در پاسخ به این پرسش که چند درصد ایرانیان از خودنویس استفاده می‌کنند، گفت:  واقعا آماری در دست نیست! ولی باید اضافه کنم که اگر آماری در کار باشد، نشان‌دهنده آمار واقعی نیست، چراکه خودنویس در ایران بیشتر به‌عنوان کادو استفاده می‌شود و کمتر مورد استفاده عملی در امر نگارش روزمره
قرار می‌گیرد.
هدف ما تلاش برای تغییر این رفتار است!  البته همچنین لازم به ذکر است که تعلق خاطر ایرانیان به خطاطی از سده‌های قبل، ایرانیان را مشتاق به استفاده  از خودنویس نگه داشته است. ایران، کره و ژاپن از آخرین فرهنگ‌هایی هستند که از خودنویس استفاده می‌کنند.