گپی با شهروز ابراهیمی، بازیگر سریال خانه امن
فالوئر، معیار كیفیت كار هنرمند نیست!
شهروز ابراهیمی از آن بازیگرانی است كه به جای استفاده از فضای مجازی برای دیده شدن، همه هم و غمش را صرف حرفه‌اش كرده و می‌كوشد بازی‌هایش دیده شود. ابراهیمی كه كار بازیگری را از نوجوانی شروع كرده، فارغ‌التحصیل بازیگری از هنرستان صداوسیماست و سابقه ایفای نقش در سریال‌های مختلف ازجمله اولین شب آرامش، كارآگاهان، مرگ تدریجی یك رویا، سال‌های مشروطه، عملیات ۱۲۵، روزهای زیبا، لطفا دور نزنیم، بی‌گناهان، خانه بی‌پرنده، كلاه پهلوی، دولت مخفی، جاده چالوس، ستایش۳ و ماه و پلنگ را داشته است و به‌زودی نیز با سریال خانه امن روی آنتن می‌رود. با شهروز ابراهیمی درباره سریال‌های تلویزیون و ارتباطش با فضای مجازی گپ زده‌ایم.
جزو بازیگرانی هستید كه همواره بازی در تلویزیون را ترجیح داده‌اید. چرا؟
تلویزیون اگر درست عمل و سریال‌های خوب تولید كند، هیچ رقیبی در جذب مخاطب نخواهد داشت و برای همین انتخاب اول همه بازیگران خواهد بود و من هم از این قاعده مستثنا نیستم و معتقدم به برتری تلویزیون در زمینه جلب مخاطب چون گستردگی فراگیری و در دورافتاده‌ترین نقاط نیز مخاطب دارد. بر این اساس همواره سعی می‌كنم بهترین پیشنهادات تلویزیونی را پذیرفته و جلوی دوربین بروم.
با این حساب وضعیت سریال‌های اخیر را چطور می‌بینید؟
به نظرم به چهره‌های درجه یك بیشتری نیاز داریم. سال‌هایی نه چندان دور چهره‌های تراز اول مشغول سریال‌سازی یا تله‌فیلم و تله‌تئاترسازی بودند، ولی در سال‌های اخیر، سریال‌ها از چنین نیروهایی كم یا خالی بوده و خواه ناخواه كیفیت برخی آثار افت كرده است.
با این توصیف، به نظرتان باید چه كار كرد؟
به نظرم باید به سمت گروه‌هایی كه امتحان پس داده‌اند و كارشان مورد توجه مردم است، برویم. ساخت سریال با كیفیت نه چندان قابل قبول، هیچ حاصلی ندارد و فقط باعث می‌شود مخاطب جذب دیدن سریال‌های مبتذل ماهواره‌ای شود. البته این را هم باید در نظر بگیریم كه در شبكه نمایش خانگی، شاهد سریال‌هایی هستیم كه با بودجه‌های هنگفتی تولید می‌شوند و تلویزیون باید در این عرصه رقابت كند.
یعنی كاربلدها را جذب كنند تا كیفیت ارتقا یابد؛ ولی نیروهای كاربلد هم دستمزدشان بالا رفته و مثل سابق با حداقل‌ها نمی‌سازند.
وقتی قیمت همه چیز بالا می‌رود، دستمزد همه بالا می‌رود و از كارگر روزمزد گرفته تا یك فیلمبردار ماهر و كارگردان شناخته‌شده هم دستمزدشان افزایش می‌یابد، ولی اگر می‌خواهیم سریال‌سازی ما رشد كند، باید دستمزد افراد حرفهای و كاربلد را بدهیم. حرفهای نه در نام، بلكه در عمل یعنی فردی كه همه انرژی خود را می‌گذارد تا نتیجه مطلوب حاصل شود. در تلویزیون از این دست آثار كم نداشته‌ایم. یكی از آخرین تجربیات خودم سریال ستایش بود؛ سریالی كه اگر بارها پخش شود همچنان پرمخاطب است، چون فیلمنامه‌نویس حرفهای و بعد كارگردان حرفهای و بازیگران حرفهای و پشت‌صحنه كاربلد داشت. اخیرا درگیر سریال خانه امن بوده‌ام كه سریالی امنیتی است و تلاش شده با نگاهی حرفهای به مباحث امنیتی بپردازد و به نظرم همین حرفه‌ای‌گری به موفقیتش منجر خواهد شد.
حالا اگر حرفه‌‌ای‌ها را آوردند و یك سریال ساختند و نتیجه لازم حاصل نشد، چه؟
كمتر پیش می‌آید سطح كار یك كارگردان حرفهای از متوسط پایین‌تر بیاید، ولی بد نیست مانند همه‌جای دنیا كارگردانان حرفهای را شریك تولید كنند تا در سود و زیان نهایی شریك باشند. البته قبلش باید تلویزیون به سمت و سوی شریك كردن تهیه‌كنندگان در عایدی‌های مالی سریال‌ها برود یعنی با كاستن از دستمزدها، سهمی از تبلیغات را به آنها دهند تا افزایش مخاطب، اثر مستقیمی بر دستمزدها داشته باشد.
تجربه نشان داده مردم نسبت به سریال و برنامه‌های باكیفیت واكنش مثبت نشان می‌دهند و از آن استقبال می‌كنند و حالا اگر بارها هم پخش‌شان كنیم باز با لذت تماشا می‌كنند، ولی خدای نكرده اگر سریالی در پخش اول، نظرها را جلب نكند دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. باید تلاش كرد شمار این سریال‌های تاریخ‌مصرف‌دار كم و كمتر و شمار سریال‌های ماندگار بیشتر و بیشتر شود.
جزو معدود بازیگرانی هستید كه ارتباط خوبی با فضای مجازی ندارید. چرا؟
اتفاقا خیلی از دوستان هم به من انتقاد می‌كنند چرا حضور كمرنگی در فضای مجازی دارم و واقعیت این‌كه من از فضای مجازی بیزار هستم، زیرا در كشورمان استفاده صحیحی از فضای مجازی نمی‌شود. برای خود من در این فضا مزاحمت‌های زیادی صورت گرفته است و خیلی‌ها درك درستی از فضای مجازی ندارند و آموزش چندانی هم داده نشده است.
ولی بسیاری از همكاران‌تان جور دیگری فكر می‌كنند.
متاسفانه الان سطح و تراز یك هنرمند براساس فالوئرهایش در فضای مجازی تعیین می‌شود كه باعث تاسف است و باید در این باره بازنگری‌های زیادی انجام داد. برای خود من هیچ كاری ندارد با درست كردن یك حاشیه برای خودم كلی دنبال کننده پیدا كنم اما به این نوع شهرت‌های كاذب اعتقادی ندارم و فكر می‌كنم با این حاشیه‌سازی‌های بیهوده نمی‌توان هنرمند شد.
این‌كه برخی با توجه به میزان مخاطبان مجازی بازیگران به آنها پیشنهاد همكاری می‌دهند را چطور ارزیابی می‌كنید؟
تجربه نشان داده این گونه انتخاب بازیگر هیچ فایده‌ای ندارد. كسی كه جنم بازیگری نداشته باشد اگر میلیون‌ها دنبال کننده هم داشته باشد چیزی ازش درنمی‌آید. كمااین‌كه داشته‌ایم برخی به اصطلاح شاخ‌های مجازی را كه وارد كار بازیگری شده‌اند و چون تكرار مكررات یك تیپ را در دستور كار قرار داده‌اند، پیشرفتی نداشته‌اند. مخاطب شاید یكی دو قسمت به‌خاطر حضور چنین افرادی یك سریال را ببیند، ولی درنهایت این كیفیت بازیگری است كه باعث ادامه یافتن سریال می‌شود.
یعنی با بازیگر شدن فعالان مجازی(اینفلوئنسرها) مخالفید؟
در حالت كلی، نمی‌توان حكم قطعی داد، چون ممكن است بین اینها یكی هم باشد كه استعدادی داشته باشد و اگر تلاش كند و وقت بگذارد برای آموزش، احتمال موفقیتش وجود دارد ولی وقتی فردی استعداد بازیگری ندارد نمی‌تواند بازیگر شود. حالا اگر نقش یك سریال هم به او بدهند باز تفاوتی نمی‌كند. اگر هم بنا به جذب چهره‌های مجازی است باید به سراغ آنهایی برویم كه استعداد لازم را داشته و دل به آموزش دهند.
ولی در نقطه مقابل، خیلی از حرفه‌‌ای‌ها در فضای مجازی فعالیت‌های جالبی داشته‌اند.
بله، فضای مجازی كمك‌هایی نیز می‌كند به آنها كه نیتی خیر دارند. مثلا یكی می‌خواهد وركشاپ بازیگری بگذارد و دیگری توانایی‌هایش در عروسك‌گردانی را ارائه و یكی دیگر هم استندآپ اجرا می‌كند، ولی اینها افرادی هستند كه تجربه‌ها را كرده‌اند و تحصیلاتی هم دارند و حالا چون در فضای حرفهای، كم‌كارند به سراغ فضای مجازی رفته‌اند و چون نگاهشان تخصصی است اسیر حواشی مجازی نمی‌شوند، ولی آنها كه با حاشیه‌سازی‌های مجازی مشهور می‌شوند مسیری دشوار برای حضور در عالم حرفهای دارند.
تلویزیون اگر درست عمل و سریال‌های خوب تولید كند، هیچ رقیبی در جذب مخاطب نخواهد داشت و برای همین انتخاب اول همه بازیگران خواهد بود و من هم از این قاعده مستثنا نیستم و معتقدم به برتری تلویزیون در زمینه جلب مخاطب چون گستردگی فراگیری و در دورافتاده‌ترین نقاط نیز مخاطب دارد. بر این اساس همواره سعی می‌كنم بهترین پیشنهادات تلویزیونی را پذیرفته و جلوی دوربین بروم.
با این حساب وضعیت سریال‌های اخیر را چطور می‌بینید؟
به نظرم به چهره‌های درجه یك بیشتری نیاز داریم. سال‌هایی نه چندان دور چهره‌های تراز اول مشغول سریال‌سازی یا تله‌فیلم و تله‌تئاترسازی بودند، ولی در سال‌های اخیر، سریال‌ها از چنین نیروهایی كم یا خالی بوده و خواه ناخواه كیفیت برخی آثار افت كرده است.
با این توصیف، به نظرتان باید چه كار كرد؟
به نظرم باید به سمت گروه‌هایی كه امتحان پس داده‌اند و كارشان مورد توجه مردم است، برویم. ساخت سریال با كیفیت نه چندان قابل قبول، هیچ حاصلی ندارد و فقط باعث می‌شود مخاطب جذب دیدن سریال‌های مبتذل ماهواره‌ای شود. البته این را هم باید در نظر بگیریم كه در شبكه نمایش خانگی، شاهد سریال‌هایی هستیم كه با بودجه‌های هنگفتی تولید می‌شوند و تلویزیون باید در این عرصه رقابت كند.
یعنی كاربلدها را جذب كنند تا كیفیت ارتقا یابد؛ ولی نیروهای كاربلد هم دستمزدشان بالا رفته و مثل سابق با حداقل‌ها نمی‌سازند.
وقتی قیمت همه چیز بالا می‌رود، دستمزد همه بالا می‌رود و از كارگر روزمزد گرفته تا یك فیلمبردار ماهر و كارگردان شناخته‌شده هم دستمزدشان افزایش می‌یابد، ولی اگر می‌خواهیم سریال‌سازی ما رشد كند، باید دستمزد افراد حرفهای و كاربلد را بدهیم. حرفهای نه در نام، بلكه در عمل یعنی فردی كه همه انرژی خود را می‌گذارد تا نتیجه مطلوب حاصل شود. در تلویزیون از این دست آثار كم نداشته‌ایم. یكی از آخرین تجربیات خودم سریال ستایش بود؛ سریالی كه اگر بارها پخش شود همچنان پرمخاطب است، چون فیلمنامه‌نویس حرفهای و بعد كارگردان حرفهای و بازیگران حرفهای و پشت‌صحنه كاربلد داشت. اخیرا درگیر سریال خانه امن بوده‌ام كه سریالی امنیتی است و تلاش شده با نگاهی حرفهای به مباحث امنیتی بپردازد و به نظرم همین حرفه‌ای‌گری به موفقیتش منجر خواهد شد.
حالا اگر حرفه‌‌ای‌ها را آوردند و یك سریال ساختند و نتیجه لازم حاصل نشد، چه؟
كمتر پیش می‌آید سطح كار یك كارگردان حرفهای از متوسط پایین‌تر بیاید، ولی بد نیست مانند همه‌جای دنیا كارگردانان حرفهای را شریك تولید كنند تا در سود و زیان نهایی شریك باشند. البته قبلش باید تلویزیون به سمت و سوی شریك كردن تهیه‌كنندگان در عایدی‌های مالی سریال‌ها برود یعنی با كاستن از دستمزدها، سهمی از تبلیغات را به آنها دهند تا افزایش مخاطب، اثر مستقیمی بر دستمزدها داشته باشد.
تجربه نشان داده مردم نسبت به سریال و برنامه‌های باكیفیت واكنش مثبت نشان می‌دهند و از آن استقبال می‌كنند و حالا اگر بارها هم پخش‌شان كنیم باز با لذت تماشا می‌كنند، ولی خدای نكرده اگر سریالی در پخش اول، نظرها را جلب نكند دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد. باید تلاش كرد شمار این سریال‌های تاریخ‌مصرف‌دار كم و كمتر و شمار سریال‌های ماندگار بیشتر و بیشتر شود.
جزو معدود بازیگرانی هستید كه ارتباط خوبی با فضای مجازی ندارید. چرا؟
اتفاقا خیلی از دوستان هم به من انتقاد می‌كنند چرا حضور كمرنگی در فضای مجازی دارم و واقعیت این‌كه من از فضای مجازی بیزار هستم، زیرا در كشورمان استفاده صحیحی از فضای مجازی نمی‌شود. برای خود من در این فضا مزاحمت‌های زیادی صورت گرفته است و خیلی‌ها درك درستی از فضای مجازی ندارند و آموزش چندانی هم داده نشده است.
ولی بسیاری از همكاران‌تان جور دیگری فكر می‌كنند.
متاسفانه الان سطح و تراز یك هنرمند براساس فالوئرهایش در فضای مجازی تعیین می‌شود كه باعث تاسف است و باید در این باره بازنگری‌های زیادی انجام داد. برای خود من هیچ كاری ندارد با درست كردن یك حاشیه برای خودم كلی دنبال کننده پیدا كنم اما به این نوع شهرت‌های كاذب اعتقادی ندارم و فكر می‌كنم با این حاشیه‌سازی‌های بیهوده نمی‌توان هنرمند شد.
این‌كه برخی با توجه به میزان مخاطبان مجازی بازیگران به آنها پیشنهاد همكاری می‌دهند را چطور ارزیابی می‌كنید؟
تجربه نشان داده این گونه انتخاب بازیگر هیچ فایده‌ای ندارد. كسی كه جنم بازیگری نداشته باشد اگر میلیون‌ها دنبال کننده هم داشته باشد چیزی ازش درنمی‌آید. كمااین‌كه داشته‌ایم برخی به اصطلاح شاخ‌های مجازی را كه وارد كار بازیگری شده‌اند و چون تكرار مكررات یك تیپ را در دستور كار قرار داده‌اند، پیشرفتی نداشته‌اند. مخاطب شاید یكی دو قسمت به‌خاطر حضور چنین افرادی یك سریال را ببیند، ولی درنهایت این كیفیت بازیگری است كه باعث ادامه یافتن سریال می‌شود.
یعنی با بازیگر شدن فعالان مجازی(اینفلوئنسرها) مخالفید؟
در حالت كلی، نمی‌توان حكم قطعی داد، چون ممكن است بین اینها یكی هم باشد كه استعدادی داشته باشد و اگر تلاش كند و وقت بگذارد برای آموزش، احتمال موفقیتش وجود دارد ولی وقتی فردی استعداد بازیگری ندارد نمی‌تواند بازیگر شود. حالا اگر نقش یك سریال هم به او بدهند باز تفاوتی نمی‌كند. اگر هم بنا به جذب چهره‌های مجازی است باید به سراغ آنهایی برویم كه استعداد لازم را داشته و دل به آموزش دهند.
ولی در نقطه مقابل، خیلی از حرفه‌‌ای‌ها در فضای مجازی فعالیت‌های جالبی داشته‌اند.
بله، فضای مجازی كمك‌هایی نیز می‌كند به آنها كه نیتی خیر دارند. مثلا یكی می‌خواهد وركشاپ بازیگری بگذارد و دیگری توانایی‌هایش در عروسك‌گردانی را ارائه و یكی دیگر هم استندآپ اجرا می‌كند، ولی اینها افرادی هستند كه تجربه‌ها را كرده‌اند و تحصیلاتی هم دارند و حالا چون در فضای حرفهای، كم‌كارند به سراغ فضای مجازی رفته‌اند و چون نگاهشان تخصصی است اسیر حواشی مجازی نمی‌شوند، ولی آنها كه با حاشیه‌سازی‌های مجازی مشهور می‌شوند مسیری دشوار برای حضور در عالم حرفهای دارند.
ضمیمه ویژه نامه
