گفتوگو با مجید افشاری درباره سرگذشتش پس از حضور در خندوانه
پله‌های پیشرفت
«خندوانه» و مسابقه خنداننده برتر آن، باعث معرفی نسل جدیدی از استعدادهای کمدی شد؛ استعدادهایی که هر کدام به یک سو رفتند، عده ای بازیگر شدند، عده ای همان استندآپ را ادامه دادند، بعضی هم به اجرا پرداختند؛ مجید افشاری یکی از همان افرادی است که با خندوانه شناخته شد و به نوعی تمامی کارهایی را که این بالا گفتیم هم انجام می دهد. او سابقه اجرا، بازیگری و استندآپ کمدی در برنامه های تلویزیونی را دارد اما به گفته خودش در این گفتوگو، نویسندگی مهم ترین علاقه او ست. افشاری قبل از خندوانه خبرنگار ساده سینما بوده اما حالا یکی از اهالی تلویزیون است که در چند حوزه توانایی فعالیت دارد. او هم مانند فتحی‌روشن از طریق یک برنامه استعدادیابی شناخته شد و حالا حسابی شهرت یافته است. افشاری در این گفتوگو از تجربیات مختلف کاری اش می‌گوید.
صادق پریدری خبرنگار
با حضورت در خندوانه به نوعی شناخته شدی و به شهرت رسیدی. درباره این برنامه و به طور کلی برنامه‌های این سبکی صحبت کن.
یک مشکلی که در کشور ما وجود دارد این است که آدم‌های با استعداد زیادی در کشور ما وجود دارد که هیچ راهی برای بروز استعداد خودشان ندارند.
در چنین وضعیتی رامبد جوان آمد و مسابقه استعدادیابی ای در حوزه طنز به راه انداخت و واقعا هم پایبند بود به این که بدون رابطه و توصیه، این مسابقه شکل بگیرد.
درباره قبل از خندوانه صحبت کنیم، قبل از حضورت در این برنامه، چه کاری انجام می‌دادی؟
قبل از خندوانه، من خبرنگار سینما، دستیار کارگردان، مشاور فیلمنامه بودم و به نوعی می‌توان گفت خندوانه مجموع همه تجربه‌های قبلی من بود که بیشتر هم دیده شد. قبل از خندوانه هم به طور کلی من آدم طنازی بودم! و در هرجایی که مشغول کار بودم، جمع معمولا ساکت نبود.
حضورت در این برنامه به چه شکل بود؟
بعد از این که فراخوان خندوانه را دیدم، خیلی قصد حضور در آن را نداشتم، منطقم این بود که فکر می‌کردم این مسابقه هم، اصطلاحا با پارتی بازی قرار است شکل بگیرد و شایسته سالاری تاثیری در آن ندارد. فکر می‌کنم 3 یا 4 ساعت به پایان فراخوان مانده بود که ویدئو را گرفتیم و فرستادیم و به همین شکل هم تا فینال رفتم و در نهایت دوم شدم.
درباره ساخت برنامه‌هایی که به آن «استعدادیابی» می‌گویند صحبت کن. فکر می‌کنی یک برنامه باید چه ویژگی‌هایی را از جهت کیفی داشته باشد تا مخاطب خودش را جذب کند؟
نکته اینجاست که، آدم‌هایی که می‌خواهند این کار را انجام بدهند، باید کاربلد باشند. این برنامه‌ها تا حدی آزمون و خطاست، چون در کشور ما تجربه ساخت آن زیاد نبود، خیلی وقت‌ها شاید آن فکری که تهیه‌کننده و به طور کل عوامل، برای ساخت برنامه دارند، به طور کامل شکل نگیرد. «خندوانه» هم به این دلیل گرفت که آدمی‌مثل رامبد جوان که امتحانش را هم پس داده، پشت این مسابقه بود. البته من یادم هست همان زمان هم این نگرانیِ عدم جذب مخاطب وجود داشت. چون اکثر آدم‌هایی که به مسابقه آمده بودند، خندوانه اولین تجربه‌شان بود.
نمونه دیگر یک برنامه موفق که با تیم خوب و امتحان پس داده ای توانسته مخاطب خود را جذب کند،
عصر جدید با احسان علیخانی است. خلاف این برنامه‌ها، ما نمونه‌های دیگری هم داشتیم، اما موفق به جذب مخاطب نشدند.
برخلاف بخش زیادی از هم صنفی‌های خودت، خیلی در فضای مجازی حضور نداری، دلیل آن چیست؟
اتفاقی که در فضای مجازی دارد می‌افتد، سوای آن بخشی که دارد با کیفیت خوب کار می‌کند، بخش قابل توجهی از آن به لودگی کشیده می‌شود، اما مشکل این است که شاید 90 درصد دارند این کار را انجام می‌دهند.
علاقه خودت بیشتر در چه حوزه ای است؟
من با استندآپ شناخته شدم و بیشتر در فضای طنز کار می‌کنم، حتی اجراهایی که دارم هم به نوعی توقع طنز از آن می‌رود. یعنی آن توقعی که از رضا رشیدپور یا علی ضیا یا دیگر مجری‌های تلویزیون دارند، طنز نیست اما انتظارها از من این است که اجراهایی طنز داشته باشم. «ایرانیوم» یکی از تجربه‌هایی بود که اتفاقا برایم هم خوب بود. بعد از خندوانه، تهیه کننده برنامه و مدیران سازمان، ریسک بزرگی کردند. من یادم هست در آن برهه، ایرانیوم جزو پر بیننده ترین برنامه‌های تلویزیون بود. تمایل خودم بیشتر این است که به سمت نویسندگی بروم. نویسندگی آن استرس و هیاهوهای جلوی دوربین را ندارد و در آرامش می‌توانی بنشینی یک گوشه و کارت را انجام بدهی.
مردم بیشتر تو را در برنامه‌هایی با محوریت استندآپ دیده اند، آیا در بخش‌های دیگری هم فعالیت داری؟
من در اتاق فکر خیلی از برنامه‌های تلویزیونی هستم اما اسمی‌از من نیست. به دلیل آن بخش نویسندگی‌ای که در آن فعال هستم، خیلی در این مدل برنامه‌ها کمک می‌کنم. در حال حاضر با چند تا از مجموعه‌های بخش خصوصی دارم همکاری می‌کنم و در اتاق فکرشان هستم. یک فیلمنامه هم نوشتم که قرار بود تولید آن را آغاز کنیم اما با توجه به این که قرار بود خارج از ایران فیلمبرداری آن را انجام بدهیم و مشکلات ارزی که داریم، به طور کلی فعلا قرار نیست ساخت آن انجام شود.
در حال حاضر مشغول چه کاری هستی؟
یکی از شبکه‌های تلویزیونی یک برنامه ای مانند خندوانه را قرار است بسازد که من هم قرار است در تولید محتوای این برنامه به آنها کمک کنم.
یک مشکلی که در کشور ما وجود دارد این است که آدم‌های با استعداد زیادی در کشور ما وجود دارد که هیچ راهی برای بروز استعداد خودشان ندارند.
در چنین وضعیتی رامبد جوان آمد و مسابقه استعدادیابی ای در حوزه طنز به راه انداخت و واقعا هم پایبند بود به این که بدون رابطه و توصیه، این مسابقه شکل بگیرد.
درباره قبل از خندوانه صحبت کنیم، قبل از حضورت در این برنامه، چه کاری انجام می‌دادی؟
قبل از خندوانه، من خبرنگار سینما، دستیار کارگردان، مشاور فیلمنامه بودم و به نوعی می‌توان گفت خندوانه مجموع همه تجربه‌های قبلی من بود که بیشتر هم دیده شد. قبل از خندوانه هم به طور کلی من آدم طنازی بودم! و در هرجایی که مشغول کار بودم، جمع معمولا ساکت نبود.
حضورت در این برنامه به چه شکل بود؟
بعد از این که فراخوان خندوانه را دیدم، خیلی قصد حضور در آن را نداشتم، منطقم این بود که فکر می‌کردم این مسابقه هم، اصطلاحا با پارتی بازی قرار است شکل بگیرد و شایسته سالاری تاثیری در آن ندارد. فکر می‌کنم 3 یا 4 ساعت به پایان فراخوان مانده بود که ویدئو را گرفتیم و فرستادیم و به همین شکل هم تا فینال رفتم و در نهایت دوم شدم.
درباره ساخت برنامه‌هایی که به آن «استعدادیابی» می‌گویند صحبت کن. فکر می‌کنی یک برنامه باید چه ویژگی‌هایی را از جهت کیفی داشته باشد تا مخاطب خودش را جذب کند؟
نکته اینجاست که، آدم‌هایی که می‌خواهند این کار را انجام بدهند، باید کاربلد باشند. این برنامه‌ها تا حدی آزمون و خطاست، چون در کشور ما تجربه ساخت آن زیاد نبود، خیلی وقت‌ها شاید آن فکری که تهیه‌کننده و به طور کل عوامل، برای ساخت برنامه دارند، به طور کامل شکل نگیرد. «خندوانه» هم به این دلیل گرفت که آدمی‌مثل رامبد جوان که امتحانش را هم پس داده، پشت این مسابقه بود. البته من یادم هست همان زمان هم این نگرانیِ عدم جذب مخاطب وجود داشت. چون اکثر آدم‌هایی که به مسابقه آمده بودند، خندوانه اولین تجربه‌شان بود.
نمونه دیگر یک برنامه موفق که با تیم خوب و امتحان پس داده ای توانسته مخاطب خود را جذب کند،
عصر جدید با احسان علیخانی است. خلاف این برنامه‌ها، ما نمونه‌های دیگری هم داشتیم، اما موفق به جذب مخاطب نشدند.
برخلاف بخش زیادی از هم صنفی‌های خودت، خیلی در فضای مجازی حضور نداری، دلیل آن چیست؟
اتفاقی که در فضای مجازی دارد می‌افتد، سوای آن بخشی که دارد با کیفیت خوب کار می‌کند، بخش قابل توجهی از آن به لودگی کشیده می‌شود، اما مشکل این است که شاید 90 درصد دارند این کار را انجام می‌دهند.
علاقه خودت بیشتر در چه حوزه ای است؟
من با استندآپ شناخته شدم و بیشتر در فضای طنز کار می‌کنم، حتی اجراهایی که دارم هم به نوعی توقع طنز از آن می‌رود. یعنی آن توقعی که از رضا رشیدپور یا علی ضیا یا دیگر مجری‌های تلویزیون دارند، طنز نیست اما انتظارها از من این است که اجراهایی طنز داشته باشم. «ایرانیوم» یکی از تجربه‌هایی بود که اتفاقا برایم هم خوب بود. بعد از خندوانه، تهیه کننده برنامه و مدیران سازمان، ریسک بزرگی کردند. من یادم هست در آن برهه، ایرانیوم جزو پر بیننده ترین برنامه‌های تلویزیون بود. تمایل خودم بیشتر این است که به سمت نویسندگی بروم. نویسندگی آن استرس و هیاهوهای جلوی دوربین را ندارد و در آرامش می‌توانی بنشینی یک گوشه و کارت را انجام بدهی.
مردم بیشتر تو را در برنامه‌هایی با محوریت استندآپ دیده اند، آیا در بخش‌های دیگری هم فعالیت داری؟
من در اتاق فکر خیلی از برنامه‌های تلویزیونی هستم اما اسمی‌از من نیست. به دلیل آن بخش نویسندگی‌ای که در آن فعال هستم، خیلی در این مدل برنامه‌ها کمک می‌کنم. در حال حاضر با چند تا از مجموعه‌های بخش خصوصی دارم همکاری می‌کنم و در اتاق فکرشان هستم. یک فیلمنامه هم نوشتم که قرار بود تولید آن را آغاز کنیم اما با توجه به این که قرار بود خارج از ایران فیلمبرداری آن را انجام بدهیم و مشکلات ارزی که داریم، به طور کلی فعلا قرار نیست ساخت آن انجام شود.
در حال حاضر مشغول چه کاری هستی؟
یکی از شبکه‌های تلویزیونی یک برنامه ای مانند خندوانه را قرار است بسازد که من هم قرار است در تولید محتوای این برنامه به آنها کمک کنم.
