می‌خواهم درباره تیم‌ملی جوانان حرف بزنم. در هفته قبل اتفاق‌هایی افتاد که جای بحث زیادی دارد. یکی از ویژگی‌های جامعه ما این است که افرادی که مسوولیت ندارند دلسوزی می‌کنند و این در حالی‌است که مسوولان دلشان نمی‌سوزد؛ فوتبال نیز از این قاعده مستثنا نیست. رسانه‌های متعددی از جمله مطبوعات، رادیو و تلویزیون وضعیت نا‌به‌سامان مربیان را می‌بینند، اما کمیته جوانان که مسوولیت این امر را بر عهده دارد این مساله را پیگیری نمی‌کند. هنگامی که نام آقای مظلومی برای مربی‌گری جوانان اعلام شد ، از این امر خوشحال شدیم که او می‌تواند یک نسل را با خود تا تیم‌ملی همراه کند. به دلیل این‌که تیم‌ملی وصله پینه‌ای نو می‌شود، زود هم تمام می‌شود، اما با این اقدام می‌توانیم آن را نو کنیم. تیم‌های سایر کشور‌ها وصله پینه‌ای عوض نمی‌شود. در تیم‌های سایر کشور‌ها شاهد این امر هستیم که موج جوان آن را تشکیل می‌دهند و نگرش فوتبال ملی نیز عوض می‌شود. به عبارت دیگر عضلات نو وارد فوتبال می‌شود. این درحالی است که فوتبال ما یک نفر، یک نفر جدید می‌شود. همانند میوه‌ای که در یک باغ رسیده می‌شود و نمی‌توان آن را در بازار عرضه کرد. مربی که ما برای جوانان انتخاب می‌کنیم باید teacher coch باشد. باید بررسی کرد که چه کسی این مربیان را وارد تیم‌ملی می‌کند و کمیته جوانان باید اقدامات جدی‌تری انجام دهد. حالا اما دوباره همه چیز تغییر کرده است. مظلومی به استقلال رفت و دوباره روز از نو شد و روزی از نو. امیدوارم برای تیم‌ملی جوانان که می‌تواند پشتوانه امیدها و بزرگسالان باشد، اتفاق‌های خوبی بیفتد.