نظام سرمایه‌داری
حسین شکیب‌راد دبیر «نوجوانه»
تقویم فقط یک دفترچه نیست که کارهای ضروری، قرارها، شماره‌های تلفن یا از این‌جور مطالب را در آن یادداشت کنیم. اگر درست نگاه کنیم، تقویم خودش یک کتاب است که کلی حرف در خودش جا داده است. مثلا همین 13آبان را که شاید چند سال در نوجوانی به عنوان روز دانش‌آموز در مراسم راهپیمایی‌اش شرکت کرده‌ای، ندانی که چه چیزهایی پشت سرش وجود ندارد.
نمی‌دانم جزو آن دسته‌ای هستی که فکر می‌کنند عنوان روز دانش‌آموز برای همان ماجرای تسخیر لانه جاسوسی است یا خبر داری که سال قبل از آن، یعنی آبان1357، چه اتفاقی افتاد. صبح ۱۳آبان۱۳۵۷، دانش‌آموزان درحالی‌که مدارس را تعطیل کرده بودند، به سمت دانشگاه تهران حرکت کردند تا صدای اعتراض خود را به گوش شاه و حامیانش برسانند. این جوانان گروه گروه داخل دانشگاه رفته و همراه دانشجویان و گروه‌های دیگری از مردم در دانشگاه اجتماع کردند.
ساعت۱۱صبح همان روز، مأموران چند گاز اشک‌آور میان جمعیت معترض شلیک کردند، اما اجتماع‌کنندگان درحالی‌که به‌سختی نفس می‌کشیدند، صدای خود را رساتر کرده و با سر دادن شعارهای «مرگ بر شاه» لرزه بر اندام مأموران مسلح شاه انداختند. در این هنگام تیراندازی آغاز شد و ۵۶ جوان و نوجوان بی‌گناه به شهادت رسید و صدها نفر دیگر مجروح شدند، اما دانش‌آموزان دست از شعار بر نمی‌داشتند.
این از همان ماجراهایی است که در کتاب تقویم ثبت است و اگر با دقت به آن نگاه نکنیم و درباره‌اش ندانیم، فرصت را برای دشمنان فراهم کرده‌ایم تا تصویری را که فقط خودشان به آن باور دارند، برایمان ترسیم کنند.
فقط کافی است به دانش‌آموز بودنت افتخار کنی. بیا و قدر سرگیجه و پرسش‌هایت را خوب بدان! اجازه بده آسان و بی‌کاستی، شعله‌های کوچک اندیشه و احساس در تو شکوفا شود. این تردیدها، نشانه‌های خوبی است که تو را به ساحل امن آرامش می‌رساند. نگاه نکن دیگران چقدر برای تو ارزش قائل می‌شوند. تو سرمایه‌ای. به قول یک دوست، ما طرفدار نظام سرمایه‌داری هستیم، لااقل تا وقتی سرمایه‌های کشور شما نوجوانان هستید.
نمی‌دانم جزو آن دسته‌ای هستی که فکر می‌کنند عنوان روز دانش‌آموز برای همان ماجرای تسخیر لانه جاسوسی است یا خبر داری که سال قبل از آن، یعنی آبان1357، چه اتفاقی افتاد. صبح ۱۳آبان۱۳۵۷، دانش‌آموزان درحالی‌که مدارس را تعطیل کرده بودند، به سمت دانشگاه تهران حرکت کردند تا صدای اعتراض خود را به گوش شاه و حامیانش برسانند. این جوانان گروه گروه داخل دانشگاه رفته و همراه دانشجویان و گروه‌های دیگری از مردم در دانشگاه اجتماع کردند.
ساعت۱۱صبح همان روز، مأموران چند گاز اشک‌آور میان جمعیت معترض شلیک کردند، اما اجتماع‌کنندگان درحالی‌که به‌سختی نفس می‌کشیدند، صدای خود را رساتر کرده و با سر دادن شعارهای «مرگ بر شاه» لرزه بر اندام مأموران مسلح شاه انداختند. در این هنگام تیراندازی آغاز شد و ۵۶ جوان و نوجوان بی‌گناه به شهادت رسید و صدها نفر دیگر مجروح شدند، اما دانش‌آموزان دست از شعار بر نمی‌داشتند.
این از همان ماجراهایی است که در کتاب تقویم ثبت است و اگر با دقت به آن نگاه نکنیم و درباره‌اش ندانیم، فرصت را برای دشمنان فراهم کرده‌ایم تا تصویری را که فقط خودشان به آن باور دارند، برایمان ترسیم کنند.
فقط کافی است به دانش‌آموز بودنت افتخار کنی. بیا و قدر سرگیجه و پرسش‌هایت را خوب بدان! اجازه بده آسان و بی‌کاستی، شعله‌های کوچک اندیشه و احساس در تو شکوفا شود. این تردیدها، نشانه‌های خوبی است که تو را به ساحل امن آرامش می‌رساند. نگاه نکن دیگران چقدر برای تو ارزش قائل می‌شوند. تو سرمایه‌ای. به قول یک دوست، ما طرفدار نظام سرمایه‌داری هستیم، لااقل تا وقتی سرمایه‌های کشور شما نوجوانان هستید.
