تلافی
شروین منطقی
«آنچه گذشت»
نقشه محسن برای تلافی آماده اجراست. شایان در راه خانه است و سهیل آماده حلق‌آویز شدن. وقتی شایان از راه رسید و حسابی سورپرایز شد، سهیل دیگر تکان نمی‌خورد!
آریا نشست و سهیلِ بی‌جان را تکان داد. به هق و هق افتاده بود و اسم بهترین دوستش را پشت سر هم صدا می‌زد. شایان و آرمین هم به گریه افتادند. من نمی‌توانستم گریه کنم. کاملا در شوک بودم. من چه کار کرده بودم؟ دوستم رو ناخواسته کشته بودم؟
به لکنت زبان افتاده بودم. گفتم: - ولی من که حواسم به همه چی بود. خودتون دیدید.
بیشتر از پونزده ثانیه هم نشد.
آریا هولم داد و گفت: - بهش نزدیک نشو. همش تقصیر توئه. برو به اورژانس زنگ بزن.
دستم می‌لرزید و 115 را به سختی گرفتم. ماجرا را خلاصه تعریف کردم و آدرس را دادم.
شایان با عصبانیت گفت: - ببین به خاطر یه تلافی چیکار کردی! من به خاطر اون برنامه که ترسوندمت معذرت می‌خوام. ولی تو هم نمی‌تونستی گذشت کنی؟ واقعا ارزششو داشت؟
آرمین تمام مدت ساکت بود و آریا را تسلی می‌داد و می‌گفت که همه چیز درست می‌شود؛ اما همه می‌دانستیم که این دروغی بیش نیست.
منتظر اورژانس بودیم و من ساعتم را نگاه کردم. دو دقیقه از وقتی که سهیل آویزان شده بود، می‌گذشت؛ که صدایی، تکانمان داد: - سورپرایز!
سهیل بود که خیلی آرام می‌خندید. گریه‌ام گرفت. اشک شوق بود و بهترین حسی که داشتم. شایان از این که سهیل مرا دست انداخته بود، خنده‌اش گرفت. در پوست خودمان نمی‌گنجیدیم. سهیل گفت: - داداش محسن. قول بده نقشه‌ای برای تلافی این نکشی!
آروم خم شدم و گفتم: - داداش گلم. نگران نباش. بهت قول می‌دم.
اما نمی‌دانم چه شد که یک دفعه قیافه سهیل درهم رفت و گریه‌اش گرفت. آریا که اشکش را پاک کرده بود گفت:
- داداش چی شده جاییت درد می‌کنه؟
- پاهام! نمی‌تونم پاهامو حس کنم!
لبخند شایان روی صورتش خشکید و اشک من دیگر از شوق نبود.
اورژانس رسید و سهیل را به بیمارستان بردند. قبل از رفتن، به اتاق سهیل رفتم تا کاپشنم را از روی تختش بردارم. وقتی دقت کردم، چیز عجیبی دیدم. دوتا صندلی پلاستیکی کوچک پشت تخت بود. توجهی نکردم و همگی با تاکسی به بیمارستان رفتیم. چطور باید به مادرش اطلاع می‌دادیم؟ خوشبختانه آریا این مسوولیت را به عهده گرفت و به خانواده سهیل اطلاع داد. هرکس خانواده خودش را هم در جریان گذاشت. نیم ساعت بعد، مادر، خواهر و دایی سهیل رسیدند. من انتظار داشتم با کوهی از سرزنش‌ها مواجه شوم؛ اما خانم فرجی خیلی عادی و محترمانه برخورد کرد. خیلی پیش ما ننشست و بعد از چند دقیقه به همراه دختر و برادرش که چون بادیگارد دو طرفش را گرفته بودند، رفت. به نظر حالش خوب نبود.
از نیمه شب گذشته بود. آرمین که تمام مدت ساکت بود، خیلی آرام گفت:
-من یه اشتباهی کردم. قرعه‌کشی رو یادتونه؟ که اسم سهیل در اومد؟
سرمان را به نشانه تایید تکان دادیم. آرمین ادامه داد:
-من یه کاری کردم که اسم سهیل در بیاد. البته نمی‌دونستم که اینطوری می‌شه. قسم می‌خورم. فقط خواستم یه‌کم شیطنت کنم.
من با عصبانیت گفتم: -اون دوتا صندلی پلاستیکی پشت تخت سهیل چی؟ اونارو تو قایم کردی؟ اون صندلیا کوتاه و برای نقشه مناسب بودن. اگه آریا اونا رو‌پیدا می‌کرد، سهیل آسیب نمی‌دید. به جاش صندلی بلند رو پیدا کردیم.
آرمین با گریه گفت: -نه باور کنید من صندلی‌هارا قایم نکردم.
اصلا نمی‌خواستم سهیل طوریش بشه.
آریا و شایان حرف او را باور می‌کردند. منم همینطور. فقط یک نفر می‌ماند که صندلی‌ها را قایم کرده باشد و او خود سهیل بود!
نقشه محسن برای تلافی آماده اجراست. شایان در راه خانه است و سهیل آماده حلق‌آویز شدن. وقتی شایان از راه رسید و حسابی سورپرایز شد، سهیل دیگر تکان نمی‌خورد!
آریا نشست و سهیلِ بی‌جان را تکان داد. به هق و هق افتاده بود و اسم بهترین دوستش را پشت سر هم صدا می‌زد. شایان و آرمین هم به گریه افتادند. من نمی‌توانستم گریه کنم. کاملا در شوک بودم. من چه کار کرده بودم؟ دوستم رو ناخواسته کشته بودم؟
به لکنت زبان افتاده بودم. گفتم: - ولی من که حواسم به همه چی بود. خودتون دیدید.
بیشتر از پونزده ثانیه هم نشد.
آریا هولم داد و گفت: - بهش نزدیک نشو. همش تقصیر توئه. برو به اورژانس زنگ بزن.
دستم می‌لرزید و 115 را به سختی گرفتم. ماجرا را خلاصه تعریف کردم و آدرس را دادم.
شایان با عصبانیت گفت: - ببین به خاطر یه تلافی چیکار کردی! من به خاطر اون برنامه که ترسوندمت معذرت می‌خوام. ولی تو هم نمی‌تونستی گذشت کنی؟ واقعا ارزششو داشت؟
آرمین تمام مدت ساکت بود و آریا را تسلی می‌داد و می‌گفت که همه چیز درست می‌شود؛ اما همه می‌دانستیم که این دروغی بیش نیست.
منتظر اورژانس بودیم و من ساعتم را نگاه کردم. دو دقیقه از وقتی که سهیل آویزان شده بود، می‌گذشت؛ که صدایی، تکانمان داد: - سورپرایز!
سهیل بود که خیلی آرام می‌خندید. گریه‌ام گرفت. اشک شوق بود و بهترین حسی که داشتم. شایان از این که سهیل مرا دست انداخته بود، خنده‌اش گرفت. در پوست خودمان نمی‌گنجیدیم. سهیل گفت: - داداش محسن. قول بده نقشه‌ای برای تلافی این نکشی!
آروم خم شدم و گفتم: - داداش گلم. نگران نباش. بهت قول می‌دم.
اما نمی‌دانم چه شد که یک دفعه قیافه سهیل درهم رفت و گریه‌اش گرفت. آریا که اشکش را پاک کرده بود گفت:
- داداش چی شده جاییت درد می‌کنه؟
- پاهام! نمی‌تونم پاهامو حس کنم!
لبخند شایان روی صورتش خشکید و اشک من دیگر از شوق نبود.
اورژانس رسید و سهیل را به بیمارستان بردند. قبل از رفتن، به اتاق سهیل رفتم تا کاپشنم را از روی تختش بردارم. وقتی دقت کردم، چیز عجیبی دیدم. دوتا صندلی پلاستیکی کوچک پشت تخت بود. توجهی نکردم و همگی با تاکسی به بیمارستان رفتیم. چطور باید به مادرش اطلاع می‌دادیم؟ خوشبختانه آریا این مسوولیت را به عهده گرفت و به خانواده سهیل اطلاع داد. هرکس خانواده خودش را هم در جریان گذاشت. نیم ساعت بعد، مادر، خواهر و دایی سهیل رسیدند. من انتظار داشتم با کوهی از سرزنش‌ها مواجه شوم؛ اما خانم فرجی خیلی عادی و محترمانه برخورد کرد. خیلی پیش ما ننشست و بعد از چند دقیقه به همراه دختر و برادرش که چون بادیگارد دو طرفش را گرفته بودند، رفت. به نظر حالش خوب نبود.
از نیمه شب گذشته بود. آرمین که تمام مدت ساکت بود، خیلی آرام گفت:
-من یه اشتباهی کردم. قرعه‌کشی رو یادتونه؟ که اسم سهیل در اومد؟
سرمان را به نشانه تایید تکان دادیم. آرمین ادامه داد:
-من یه کاری کردم که اسم سهیل در بیاد. البته نمی‌دونستم که اینطوری می‌شه. قسم می‌خورم. فقط خواستم یه‌کم شیطنت کنم.
من با عصبانیت گفتم: -اون دوتا صندلی پلاستیکی پشت تخت سهیل چی؟ اونارو تو قایم کردی؟ اون صندلیا کوتاه و برای نقشه مناسب بودن. اگه آریا اونا رو‌پیدا می‌کرد، سهیل آسیب نمی‌دید. به جاش صندلی بلند رو پیدا کردیم.
آرمین با گریه گفت: -نه باور کنید من صندلی‌هارا قایم نکردم.
اصلا نمی‌خواستم سهیل طوریش بشه.
آریا و شایان حرف او را باور می‌کردند. منم همینطور. فقط یک نفر می‌ماند که صندلی‌ها را قایم کرده باشد و او خود سهیل بود!
