نگو، نشان بده 
آنتوان چخوف روس هنوز هم نامی است كه همه نویسندگان و نمایشنامه‌نویسان جهان به احترام شنیدن نامش سر خم كنند و ستایش‌اش كنند. نویسنده بیش از 700 داستان كوتاه و نمایشنامه، پزشكی كه در 44 سالگی هم درگذشت، اما شیوه‌های داستان‌نویسی را در جهان تحت‌الشعاع شیوه خاص خود قرار داد. ایجاز از مهم‌ترین ویژگی آثارش بود و البته یك نكته مهم دیگر... او تصمیم گرفت به مخاطب چیزی را نگوید، بلكه نشانش بدهد. خودش در این باره گفته است: «به من نگو ماه می‌درخشد‌؛ درخشش نور را در شیشه‌ای شكسته نشانم بده.» نشان دادن، به‌جای مستقیم بیان كردن، درس بزرگ نوشته‌های چخوف برای نویسندگان جوان است. 
 نوشتن بدون صندلی 
حالا هر قدر هم شما بودید و خواهش می‌كردید آقای ارنست همینگوی بنشیند روی صندلی محال بود كه قبول كند. 
چرا؟ چون نمی‌خواست كلمه‌ای اضافه بنویسد و با جا خوش كردن روی صندلی درگیر توصیفات مفصل و قیدهای دست‌وپاگیر شود. اول صبح بیدار می‌شد و می‌نوشت. فقط هم 500 كلمه. موضوع داستان‌هایش اغلب بسیار ساده‌اند، نمونه مشهورش پیرمرد و دریا را كه می‌شناسید دیگر... در واقع این نویسنده بلد است به اتفاقات ساده زندگی جان دهد و درست مثل چخوف پرهیز كند از گفتن و تلاش كند برای نشان دادن این‌كه چگونه شخصیت‌هایش كارهای ساده و معمولی را انجام می‌دهند و برداشت ما از آنچه می‌گذرد را به خودمان می‌سپارند. 
همینگوی، استاد وادار كردن مخاطب به خواندن در میان خطوط و برداشت معانی فرامتنی است. این نویسنده در كتاب «مرگ در بعدازظهر» می‌گوید: اگر نویسنده‌ای در مورد چیزی كه می‌نویسد، اطلاعات كافی داشته باشد، می‌تواند بخشی از آن دانسته‌ها را از متن خود حذف كند و در صورتی كه بتواند این كار را به‌درستی انجام دهد، مخاطب، آن اطلاعات را درست مثل بخش‌های حذف نشده دریافت خواهد كرد.
 تخیلات رام نشدنی گابو 
گابریل گارسیا ماركز را كه می‌شناسید، ماركز كه معروف است به گابو، استاد مسلم رئالیسم جادویی است و خوب بلد است در جهان داستان‌هایش ما را سردرگم كند و این فرصت را بدهد كه مخاطب باهوش ادبیات خودش همه چیز را پیدا كند و بگذارد سر جایش. او كه روزنامه‌نگار موفقی هم بوده توصیه‌های جالبی دارد و می‌گوید: «اگر از من بخواهید كه توصیه‌ای به نویسندگان جوان بكنم، من به آنها می‌گویم آن چیزی را بنویسند كه زمانی برای خودشان اتفاق افتاده، همیشه به‌راحتی می‌توان تشخیص داد كه متن یك نویسنده برخاسته از تجربیات شخصی اوست یا آنچه از دیگران شنیده یا خوانده». 
جالب است كه مخاطبان همیشه گابو را به‌خاطر تخیل سرشارش ستایش می‌كنند، اما او شروع‌ها و روایت‌های جادویی داستان‌هایش را كاملا واقعی دانسته و می‌گوید:  «همیشه از این نكته متحیرم كه مرا به‌خاطر تخیلات قوی‌ام تشویق می‌كنند، در حالی كه به واقع تمامی آثار من پایه‌ای در واقعیت دارند. مشكل اینجاست كه واقعیت‌های حوزه كارائیب، بیشتر شبیه تخیلات رام‌نشدنی است!»
فكر كنم معنی حرف‌هایش این است كه باید دنبال جادوی خودمان باشیم، همین جهان اطراف‌مان آن‌قدری كه باید واقعیت‌های جادویی دارد و ما حواس‌مان نیست. 
 ولادیمیر عشق جزئیات 
ولادیمیر ناباكوف هم در ایران و جهان نویسنده پرطرفداری است. او در كتاب‌هایش علاوه بر نگاه متفاوت به پدیده‌های عادی زندگی و روزمرگی به جزئیات هم توجه خاص و ویژه‌ای دارد. البته او از یك نوع وسواس روانی خاص به نام هم‌رنجی هم رنج می‌برده و در نظرش حروف و اعداد هر كدام رنگ خاص خود را داشته‌اند. این دشمن نظریات فروید كه روزگار سختی را هم گذرانده، در نوجوانی مجبور به مهاجرت از روسیه شده و خلاصه در آثارش تا توانسته شوروی را هم به باد انتقادات تند و ظریف گرفته است. چطور؟ با همین پرداختن دقیق به جزئیات كه البته در موارد بسیاری با طنزی ظریف هم همراه شده‌اند. او تا حدی به جزئیات توجه دارد كه می‌گوید: «جزئیات را نوازش كن،‌ این جزئیات مقدس.» چه می‌شود گفت جز این‌كه كاش می‌شد ما هم وسواس‌ها و ناراحتی‌های روانی‌مان را با كلمات این‌طور جان دهیم و رام كنیم...!