نمایش اثر یك طراح اسرائیلی در نمایشگاهی در تهران میرفت كه حاشیهساز شود
كارت قرمز به پوستر اسرائیلی
وسط این همه گربهرقصانیهای چند وقت اخیر اسرائیلیها كه دنبال آب كردن یخ قبح ارتباطات غیرسیاسی بین ایرانیان و صهیونیستها هستند، انتشار یك خبر نصفه و نیمه كافی بود كه نشان دهد قصه، حداقل
به آن سادگی نیست كه صهیونیستها فكر میكنند: احضور یك صهیونیست در قلب تهران!ب حالا اینكه این حرف چقدر درست است و چقدر نادرست را در ادامه ماجرا میرویم سراغش ولی واكنشهایی كه به همین خبر نیمه راست - نیمه ناراست شد را بگذارید كنار خوش رقصی اسرائیلیها - از راهاندازی حساب كاربری فارسی در شبكههای اجتماعی گرفته تا پیامهایی كه بنیامین نتانیاهو هر از چندی برای ایرانیان میفرستد ، تا متوجه شوید این قضیه بین ایرانیها چقدر سنگین و تابوست و یخ هم نیست که آب شود.
قضیه به نمایشگاه بینالمللی ابه رنگ حیاتب برمیگردد. طبق اطلاعاتی كه خود فرهنگسرای ارسباران منتشر كرده، افتتاحیه این نمایشگاه پنجشنبه هفته گذشته یعنی سیزدهم دیماه در باغموزه قصر برگزار شده است. مجری اصلی نمایشگاه فرهنگسرای ارسباران بوده و اصلا به همت آنها هم بوده كه پوسترهای این نمایشگاه روی دیوارهای باغموزه در معرض نمایش قرار گرفته است. در این نمایشگاه هم آثار گرافیستهایی از كشورهای جهان حضور داشتند. دقیقش را بخواهید نامشان هم در پایگاه اطلاعرسانی فرهنگسرای ارسباران درج شده. این وسط اما یك نام حاشیهساز شد: یوسی لمل!
اول برگردیم به واكنشهایی كه به این خبر جنجالی شد. تقریبا از همان ساعات اولیه دیروز بسیاری از رسانهها به این خبر واكنش نشان داده و آن را منتشر كردند و در ادامه ماجرا آش آنقدر شور شد كه بعضی از رسانهها و كانالها تلگرامی از احضور یك گرافیست اسرائیلیب در تهران خبر میدادند. متاسفانه این قضیه به كانالهای بینام و نشان تلگرامی محدود نشد و حتی یكی از خبرگزاریهای رسمی كشور كه برای پیگیری ماجرا سراغ مسؤولان برگزاری نمایشگاه رفته بود با چنین تیتری، مصاحبه خود را روی خروجی فرستاد: اواكنش مدیر برگزاركننده یك نمایشگاه به حضور گرافیست اسرائیلی در تهرانب. جالب آنكه در واقعیت ماجرا خبری از حضور گرافیستها نبود و صرفا آثار آنها در یك نمایشگاه روی دیوار رفته بود. هرچند نفس این واكنشها فارغ از درست بودن یا نبودن ماجرا، نشان از حساسیت افكار عمومی و رسانهها به ریختن قبح ارتباط با صهیونیستهاست اما كاش همكاران ما برای پیگیری سوژه، آن را با دقت بیشتری دنبال كنند.
پیگیری در جیك ثانیه
فارغ از اینكه گرافیست اسرائیلی در تهران حضور نداشت اما پیگیری ما در جامجم حاكی از آن بود كه اصل قضیه(نمایش آثار یك گرافیست اسرائیلی در یك نمایشگاه در تهران) حقیقت دارد. این موضوع نه تنها در پیشخبری وجود داشت كه روابط عمومی فرهنگسرا برای رسانهها فرستاده بود بلكه در خبری در پایگاه اطلاعرسانی فرهنگسرای ارسباران هم به چشم میخورد. بماند كه مسؤولان فرهنگسرا بعد از ساعتی، نام جناب لمل را از متن خبری كه روی سایت فرستاده بودند، حذف كردند.
پیگیریهای جامجم از مسؤولان فرهنگسرا از روابط عمومی گرفته تا معاون، حاكی از آن بود كه هرچند نمایشگاه به همت و پیگیری ارسباران برگزار شده اما آثار از مجرا و كانال یك گرافیست ایرانی به نام محمد اردلانی گذشته و روی دیوار نمایشگاه قرار گرفته است. كسی كه خودش هم در این نمایشگاه صاحب اثر است. در تماسی كه با فراهانی معاون فرهنگسرا داشتیم، وی ضمن اعلام این نكته كه دیگر اثری از لمل روی دیوار نمایشگاه نیست ما را برای كسب اطلاعات بیشتر به مصاحبهای ارجاع داد كه باشگاه خبرنگاران جوان با محمد اردلانی مدیر نمایشگاه داشت.
اردلانی در این مصاحبه به همكاران ما در باشگاه خبرنگاران گفته بود: ااثری از این هنرمند در نمایشگاه وجود ندارد و حواشی ایجاد شده غرضورزی حزبی است كه خوشبختانه قبل از شروع جنجالها پیشگیری شد.ب اینكه قبل از ادامه حاشیه از نمایش اثر این اسرائیلی روی دیوار نمایشگاه جلوگیری به عمل آمده اتفاق مباركی است اما كاش مدیر محترم نمایشگاه دقیقا اعلام میكرد دقیقا كجای انتقاد به نمایش اثر یك اسرائیلی در تهران یك امر اغرضورزانه حزبیب محسوب میشود.
نكته بامزه دیگر اینكه در پیشخبری كه از طرف روابطعمومی فرهنگسرا برای رسانهها ارسال شده در میان ملیتهایی كه در این نمایشگاه حضور دارند نامی از فلسطین هم برده شده كه ما تصور كردیم شاید مربوط به همین جناب لمل باشد، اما بعد گفتیم اینقدر تابلوبازی دیگر نوبر است. این وسط اما مدیر باغموزه قصر كه نمایشگاه در آن محل برگزار شده به یكی از رسانههای داخلی چیزی گفته كه فیوز ما را هم پراند: ااین فرد به عنوان فلسطینی به ما معرفی شده بود و هنگامی كه متوجه شدیم وی فلسطینی نیست آثارش را از نمایشگاه جمعآوری كردیم.ب در هر صورت همین كه در نهایت مسؤولان امر قانع به جمعآوری اثر این اسرائیلی از روی دیوار نمایشگاه شدهاند جای تقدیر دارد، ولی كاش دقت نظر خودشان را هم افزایش دهند.




