رودریگز، دسپرادو!
Just Cause از عناوین سندباكسی است كه توانست به‌خوبی در عرصه خود قد علم كرده و به‌عنوان یك اثر پرهیجان، سرگرم‌كننده و خاص در دل مخاطب جا باز كند. این مجموعه در قسمت دوم هم موفق حاضر شد و در سومین قسمت به اوج خود رسید. بنابراین، پس از اعلام تولید قسمت چهارم، همه چشم انتظار یك عنوان قوی‌تر و كوبنده‌تر بودند. اكنون باید با كمال تاسف گفت این مهم محقق نشده و رك و رو راست پیشنهاد می‌كنیم اگر با قسمت‌های قبلی خاطره دارید، این قسمت را تجربه نكنید، زیرا واقعا توی ذوقتان خواهد خورد! با ذكر این سختی‌ها، سراغ نقد و بررسی این اثر می‌رویم.
جاست ریپیت!
طبق معمول در این قسمت با یك دیكتاتور دیگر روبه‌رو هستیم، اما دشمن نویافته‌ای هم وجود دارد كه آب و هواست! این دشمن، عناصر و لایه‌های تازه‌ای به گیم‌پلی اضافه می‌كند كه موجب تولید فرصت‌هایی جدید برای خلق صحنه‌های اكستریم و تماشایی و از بین بردن دشمنان می‌شود. تاسف به این جای كار برمی‌گردد كه از این لایه جدید گیم‌پلی و همچنین گجت‌های جدید، آن‌طور كه باید و شاید بهره گرفته نشده است. ساختار سفت و سخت ماموریت‌ها و فقدان فعالیت‌های فرعی جذاب، مانع از شكفتن ظرفیت درونمایه این اثر می‌شود.
مانند همیشه، ستاره Just Cause، سبك حركت و جابه‌جایی خاص و پر تكاپوی ریكو رودریگز است كه در آغوش مناظر سرسبز و زیبای كشور خیالی سولیس، پرواز و تعلیق سزاواری را به نقش می‌كشد. تركیب چنگك گیرنده، چتر و وینگ سوت (لباس بالدار) ریكو، سفر به هر مكانی را در هر زمانی ساده و لذتبخش می‌كند. مانند قسمت‌های قبل با تقویت مومنتوم و
گُر گرفتن كوره توان ریكو، می‌توان بدون لمس زمین، نقشه را پیمود. آنها كه فرمول جذاب این سری را تجربه كرده‌اند، از لذت وافر ناشی از تركیب حركات ریكو باخبر هستند و می‌دانند چه لذتی دارد كه لحظه‌ای روی زمین، دشمنان را تار و مار كنی و لحظه‌ای دیگر میان آسمان به بالگرد در حال پرواز بچسبی و باعث سقوط آن شوی. این اغراق‌ها همیشه در سری
Just Cause فراوان بوده و اتفاقا همین اغراق‌هاست كه مانند ادویه سرآشپز عمل كرده و این عنوان را از نمونه‌های مشابه متمایز می‌كند. وفور عناصر انفجاری و امكانات متعدد برای بهره از آنها در تار و مار كردن دشمنان نیز مزید بر علت شده است. كمتر عنوانی می‌تواند لذتی مانند اتصال دو شیء توسط چنگك گیرنده ریكو و كوبیدن آنها به هم را در سفره مخاطب بگذارد. سوای آنها، بعضی از سلاح‌های موجود در این اثر هم خاصیت‌های متفاوتی دارند كه به جدابافتگی كار می‌افزاید و از جمله آنها می‌توان به توپ بادی و تفنگ آذرخش اشاره كرد. برخی سلاح‌ها مانند موشك‌بار، خوراك خرابكاری هستند، اما حتی سلاح ضعیف‌تر مانند ساب‌ماشین‌گان هم كاربردهای ثانویه جالب و مخربی دارد.
حیف از طلا كه خرج مطلا كند!
به لطف موتور فیزیكی جدید بازی، چنگك ریكو، قابلیت‌های تازه‌ای یافته كه سه مورد «هوابر»، «كشنده» و «تقویت‌كننده» را شامل می‌شود. هوابر، قادر است اشیا را به آسمان ببرد. كشنده یا رتراكتور دو مورد را با شدت تمام به هم می‌كوبد و تقویت‌كننده، مورد اصابت را دچار سرعتی سرسام‌آور می‌كند؛ چه بالگرد باشد چه یك سرباز بدبخت. این همه امكانات، نوید یك تجربه شیرین را می‌دهد. اما حیف كه Just Cause4، به ندرت فرصتی برای استفاده از آنها فراهم می‌كند. ساختار مراحل چندان متنوع نیست. دائما از شما می‌خواهد فلانی را اسكورت كنید، از فلان شیء خاص طی مدتی خاص محافظت كنید، ژنراتورهایی را فعال یا نابود كنید یا چند پنل را دستكاری كنید تا فلان پروسه به جریان بیفتد. آنجایی كه شلوغ است و دشمنان متعدد در موقعیت‌های مختلف برایتان كمین می‌كنند، تجربه‌ای دلچسب در انتظارتان است. اما نكته اینجاست كه تعداد چنین لحظاتی – یا اقلا به صورتی كه بازیكن را به استفاده هوشمندانه از ابزارش وادار كند – اصلا در حدی نیست كه بتواند كفه ترازو را به نفع بازیكن برگرداند و در بیشتر اوقات، دشمنان حكم سد معابری بی فكر و بنیه را دارند كه به‌راحتی درو می‌شوند.
بارقه نحیف
در مقابل آن لحظات كسل‌كننده، لحظات بسیار جذابی هم هست كه كم اتفاق می‌افتاد، اما نمودی گیرا دارد. برای مثال، در مراحلی كه به‌خوبی از عنصر آب و هوای خراب بهره گرفته می‌شود، صحنه‌هایی بسیار دیدنی خلق شده است. آب و هوای بد، روی كنترل ریكو و ابزارش اثر مستقیم دارد و همین باعث چالشی خوشایند است.
متاسفانه همیشه این شرایط مهیا نیست. مثلا توفان‌های شن موجب بادهای شدید و دید نسبی می‌شود و توفان‌های رعدآسا، باران شدید و رعد و برق‌هایی در پی دارد كه واقعا تماشایی است، اما هیچ‌كدام مثل گردبادها شگفت‌انگیز نیستند كه به‌خصوص در كنار قابلیت‌های فیزیكی موتور بازی و تخریب‌های دیدنیشان، لذتی وافر عرضه می‌كند.
داستان، هیچ‌وقت در سری Just Cause پررنگ نبوده است. این قسمت هم از همان روال تبعیت می‌كند. حاكمی مستبد بر كشور خیالی سولیس مسلط است و با استفاده از دستگاه‌های فوق پیشرفته‌اش، آب و هوا را دستكاری می‌كند و باز هم این وظیفه ریكو است كه آستین بالا زده و جلوی ظالم بعدی قد علم كند. باز حداقل همین كه با یك قهرمان تماما سفیدپوست میهن‌پرست آمریكایی طرف نیستیم كه شعارهای منظوردار را توی چشم‌مان كند، خود جای شكر دارد! البته همیشه از این لحاظ، حال صنعت بازی‌های رایانه‌ای بهتر از سینما بوده و در این حیطه، كمتر شاهد تبلیغات هدفمند سیاسی هستیم.
در نهایت، با تاكید بر این كه Just Cause 4 لحظات زیبای خاص و به یاد ماندنی دارد، باید خاطر نشان كرد كه افسوس حقیقی در رابطه با این اثر، از نبود فعالیت‌های فرعی و ساختارهای آزاد مراحل برای لذت بردن از امكانات جذاب آن ناشی می‌شود. شاید اگر محتوای بیشتری در آن وجود داشت و محتوای موجود آن هم آزادی بیشتری به بازیكن می‌داد، می‌شد آن را با جان و دل توصیه كرد، اما واقعا ارزش پرداخت این مبلغ هنگفت را ندارد.
طبق معمول در این قسمت با یك دیكتاتور دیگر روبه‌رو هستیم، اما دشمن نویافته‌ای هم وجود دارد كه آب و هواست! این دشمن، عناصر و لایه‌های تازه‌ای به گیم‌پلی اضافه می‌كند كه موجب تولید فرصت‌هایی جدید برای خلق صحنه‌های اكستریم و تماشایی و از بین بردن دشمنان می‌شود. تاسف به این جای كار برمی‌گردد كه از این لایه جدید گیم‌پلی و همچنین گجت‌های جدید، آن‌طور كه باید و شاید بهره گرفته نشده است. ساختار سفت و سخت ماموریت‌ها و فقدان فعالیت‌های فرعی جذاب، مانع از شكفتن ظرفیت درونمایه این اثر می‌شود.
مانند همیشه، ستاره Just Cause، سبك حركت و جابه‌جایی خاص و پر تكاپوی ریكو رودریگز است كه در آغوش مناظر سرسبز و زیبای كشور خیالی سولیس، پرواز و تعلیق سزاواری را به نقش می‌كشد. تركیب چنگك گیرنده، چتر و وینگ سوت (لباس بالدار) ریكو، سفر به هر مكانی را در هر زمانی ساده و لذتبخش می‌كند. مانند قسمت‌های قبل با تقویت مومنتوم و
گُر گرفتن كوره توان ریكو، می‌توان بدون لمس زمین، نقشه را پیمود. آنها كه فرمول جذاب این سری را تجربه كرده‌اند، از لذت وافر ناشی از تركیب حركات ریكو باخبر هستند و می‌دانند چه لذتی دارد كه لحظه‌ای روی زمین، دشمنان را تار و مار كنی و لحظه‌ای دیگر میان آسمان به بالگرد در حال پرواز بچسبی و باعث سقوط آن شوی. این اغراق‌ها همیشه در سری
Just Cause فراوان بوده و اتفاقا همین اغراق‌هاست كه مانند ادویه سرآشپز عمل كرده و این عنوان را از نمونه‌های مشابه متمایز می‌كند. وفور عناصر انفجاری و امكانات متعدد برای بهره از آنها در تار و مار كردن دشمنان نیز مزید بر علت شده است. كمتر عنوانی می‌تواند لذتی مانند اتصال دو شیء توسط چنگك گیرنده ریكو و كوبیدن آنها به هم را در سفره مخاطب بگذارد. سوای آنها، بعضی از سلاح‌های موجود در این اثر هم خاصیت‌های متفاوتی دارند كه به جدابافتگی كار می‌افزاید و از جمله آنها می‌توان به توپ بادی و تفنگ آذرخش اشاره كرد. برخی سلاح‌ها مانند موشك‌بار، خوراك خرابكاری هستند، اما حتی سلاح ضعیف‌تر مانند ساب‌ماشین‌گان هم كاربردهای ثانویه جالب و مخربی دارد.
حیف از طلا كه خرج مطلا كند!
به لطف موتور فیزیكی جدید بازی، چنگك ریكو، قابلیت‌های تازه‌ای یافته كه سه مورد «هوابر»، «كشنده» و «تقویت‌كننده» را شامل می‌شود. هوابر، قادر است اشیا را به آسمان ببرد. كشنده یا رتراكتور دو مورد را با شدت تمام به هم می‌كوبد و تقویت‌كننده، مورد اصابت را دچار سرعتی سرسام‌آور می‌كند؛ چه بالگرد باشد چه یك سرباز بدبخت. این همه امكانات، نوید یك تجربه شیرین را می‌دهد. اما حیف كه Just Cause4، به ندرت فرصتی برای استفاده از آنها فراهم می‌كند. ساختار مراحل چندان متنوع نیست. دائما از شما می‌خواهد فلانی را اسكورت كنید، از فلان شیء خاص طی مدتی خاص محافظت كنید، ژنراتورهایی را فعال یا نابود كنید یا چند پنل را دستكاری كنید تا فلان پروسه به جریان بیفتد. آنجایی كه شلوغ است و دشمنان متعدد در موقعیت‌های مختلف برایتان كمین می‌كنند، تجربه‌ای دلچسب در انتظارتان است. اما نكته اینجاست كه تعداد چنین لحظاتی – یا اقلا به صورتی كه بازیكن را به استفاده هوشمندانه از ابزارش وادار كند – اصلا در حدی نیست كه بتواند كفه ترازو را به نفع بازیكن برگرداند و در بیشتر اوقات، دشمنان حكم سد معابری بی فكر و بنیه را دارند كه به‌راحتی درو می‌شوند.
بارقه نحیف
در مقابل آن لحظات كسل‌كننده، لحظات بسیار جذابی هم هست كه كم اتفاق می‌افتاد، اما نمودی گیرا دارد. برای مثال، در مراحلی كه به‌خوبی از عنصر آب و هوای خراب بهره گرفته می‌شود، صحنه‌هایی بسیار دیدنی خلق شده است. آب و هوای بد، روی كنترل ریكو و ابزارش اثر مستقیم دارد و همین باعث چالشی خوشایند است.
متاسفانه همیشه این شرایط مهیا نیست. مثلا توفان‌های شن موجب بادهای شدید و دید نسبی می‌شود و توفان‌های رعدآسا، باران شدید و رعد و برق‌هایی در پی دارد كه واقعا تماشایی است، اما هیچ‌كدام مثل گردبادها شگفت‌انگیز نیستند كه به‌خصوص در كنار قابلیت‌های فیزیكی موتور بازی و تخریب‌های دیدنیشان، لذتی وافر عرضه می‌كند.
داستان، هیچ‌وقت در سری Just Cause پررنگ نبوده است. این قسمت هم از همان روال تبعیت می‌كند. حاكمی مستبد بر كشور خیالی سولیس مسلط است و با استفاده از دستگاه‌های فوق پیشرفته‌اش، آب و هوا را دستكاری می‌كند و باز هم این وظیفه ریكو است كه آستین بالا زده و جلوی ظالم بعدی قد علم كند. باز حداقل همین كه با یك قهرمان تماما سفیدپوست میهن‌پرست آمریكایی طرف نیستیم كه شعارهای منظوردار را توی چشم‌مان كند، خود جای شكر دارد! البته همیشه از این لحاظ، حال صنعت بازی‌های رایانه‌ای بهتر از سینما بوده و در این حیطه، كمتر شاهد تبلیغات هدفمند سیاسی هستیم.
در نهایت، با تاكید بر این كه Just Cause 4 لحظات زیبای خاص و به یاد ماندنی دارد، باید خاطر نشان كرد كه افسوس حقیقی در رابطه با این اثر، از نبود فعالیت‌های فرعی و ساختارهای آزاد مراحل برای لذت بردن از امكانات جذاب آن ناشی می‌شود. شاید اگر محتوای بیشتری در آن وجود داشت و محتوای موجود آن هم آزادی بیشتری به بازیكن می‌داد، می‌شد آن را با جان و دل توصیه كرد، اما واقعا ارزش پرداخت این مبلغ هنگفت را ندارد.
