اصغر ریزه قهقهه می‌زد و سرم از دست بچه‌ها می‌كشید؛ با خنده فریاد زد:
ـ ا... ا... ببین چه جوری این طفلكی‌ها رو سوراخ سوراخ كردند!
كاركنان و پرستارها به هر جان كندن بود، كودكان را بغل كرده و از بخش فرار می‌كردند.
شكستند و خراب كردند و بر سر هر چه بیمار و پرستار و كارمند و دكتر بود، آوار شدند و بعد هم رفتند.
آذر و فردوس میان این هیاهو و خرابی‌ها تاجیك را دیدند.
تاجیك چشم‌هایش می‌چرخید.‌ هنوز فیروزه را ندیده بود.‌
  
سرتیپ جعفری توی جیپ داشت می‌لرزید.
سرگرد افشین پیاده شد و خبردار گزارش داد.‌ 
میان صدای مردم داد می‌زد تا صدایش به گوش سرتیپ جعفری فرمانده نظامی برسد.
تاجیك و سرتیپ جعفری، صف مردم را نگاه می‌كردند تمامی نداشت.
تاجیك دوست داشت تانك شلیك كند. 
جعفری می‌دانست اولین شلیك، دومین شلیك، سومین شلیك هم انجام شود، باز هم تانك، شكار صف بعدی می‌شود. 
كیپ تا كیپ آدم بود؛ پیاده‌رو و سواره و خیابان و پشت بام‌ها و پشت پنجره‌ها، هر جا می‌شد ایستاد، مردم ایستاده بودند. 
سرگرد افشین، میان مرگ‌هایی كه می‌شنید، فقط داد می‌زد.‌
و سرتیپ جعفری، همه را با هم، فقط می‌شنید.
ناگهان دو سرباز را دید كه دارند از تانك بالا می‌روند.
ناگهان جعفری و افشین ساكت ماندند!
مردم هم پشت سر سربازها بالای تانك بودند. 
افشین گفت:
ـ می‌بینید سرتیپ جعفری ؟
جعفری با كلتش نشانه گرفت.
بی‌معطلی گلوله درست به گیجگاه سرباز اولی نشست! بعد هم سرگرد افشین به دومی شلیك كرد! دو سرباز حالا روی دست مردم بودند. 
از نرده‌های باغ استانداری جمعیت را نگاه كرد.
قُرص و محكم.
كه صدای شلیك توپ تانك بلند شد. 
تاجیك گرمش شد و گفت:
ـ هر گلوله چند نفر را می‌اندازد؟ چند تا گلوله می‌خواهد؟ هر‌گلوله، ده نفر را می‌اندازد؟!
گفت و ماند. 
رد جنون را برای لحظه‌ای در خود دید.
از خودش دچار وحشت شد.
مینا فردوس باورش نشد.
اما قصابی را به تمامی دید!
یك طرف، تانك‌ها داشتند جلو می‌آمدند، ‌
یك طرف گاردی‌ها با دشنه و تفنگ و گلوله به جان مریض‌ها و مجروحین و همراهان بیماران و پزشكان افتاده بودند.
مختار قلیچ و فریبا قلیچ بَلَد اوباش شده بودند و هر‌جایی كه ممكن بود مریض و مجروحی باشد را نشان می‌دادند.
مینا فردوس فریاد كشید:
ـ نگاه كن!
دیواره بخش سوانح با گذر تانك فرو ریخت.
مینا فردوس فقط جیغ كشید.