ـ كم لطفی می‌كنید قربان، اگه بدونید اینها چی حمل می‌كردن، اینجوری سنگ رو یخمون نمی‌كردین.
ـ د جون بكن، قرمساق!
گروهبان یك برگ از اعلامیه‌هایی رو كه از دستگیر شدگان گرفته بود، به سرهنگ نشان داد.
ـ نامه افشاگرانه سیدعلی خامنه‌ای به علماست كه توسط دانشجوها تكثیر و پخش شده. انگار نه انگار كه تبعید بوده و تازه آزادش كردن. لابد امروز و فردا هم سر و كله‌اش تو همین مسجد كرامت پیدا می‌شه.
سرهنگ اعلامیه را از دست گروهبان چنگ زد و با عصبانیت شروع به خواندن كرد. نگاهش با عجله بر سطر سطر اعلامیه می‌دوید.
 «قدرت حاكم در موضع باطل و زورگویی است، تنها همین كه دستگاه حاكم با ملت خود به ستیزه‌گری و كینه‌ورزی برخاسته، كافی است آن را محكوم كند و بطلان و ناحقی آن را مسلم سازد.»
خون بر چهره سرهنگ دوید.
«فریاد خشم‌آلود مردم از مرزهای ایران عبور كرده است، اینها هنگامی‌كه اجتماع عظیم و سیل آسای مردم قم و تبریز، تهران و سایر شهرهای را مقایسه می‌كنند، می‌بینند كه با یك اشاره پیشوایان مذهبی، چگونه قشرهای مختلف مردم در مجامع و مساجد گرد می‌آیند...
جای تردید نیست كه پلیس و ارتش كه در رویارویی با ملت كارایی لازم را نیافته‌اند، دست به تشكیل جمعیتی از گستاخ‌ترین و بی‌پرواترین عناصر آدمخوار زده و می‌خواهند فاجعه‌های احتمالی آینده و كشتارهای جمعی و شاید ترورهای خود را زیر نام كمیته «اقدام ملی» انجام دهند. این اقدامات مذبوحانه نخواهد توانست آب رفته را به جوی باز گرداند.»
هر سطر اعلامیه مثل تیر در چشم سرهنگ می‌نشست. یادش آمد دیروز در جلسه مشترك با احمد شیخان و سرلشكر جعفری تصمیم گرفته بودند، طرفداران اعلیحضرت را با چوب و چماق راهی خیابان كنند.
ـ این تبعیدی چطوری از جلسات ما با خبر شده؟
صورت سرهنگ از شدت خشم به لرزه افتاد.