این یك واقعیت است، واقعیتی كه نمی‌توان روی آن چشم بست، این‌كه دستفروشی به عنوان یك شغل كاذب، در سال‌های اخیر با توجه به توسعه روزافزون شهرنشینی، ضرورت اشتغال و رفع نیازهای اقتصادی در جامعه به‌ویژه میان جوانان و زنان سرپرست خانوار فراگیر شده است. این فراوانی، البته به گفته احمد بیگدلی، عضو كمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی به مشكلات اقتصادی موجود در جامعه برمی گردد. بیگدلی با اشاره به این موضوع به ما می‌گوید: مشكلات اقتصادی و بیكاری، دلیل روی آوردن ۸۰ درصد افراد به دستفروشی است.
این نماینده مجلس در توضیح بیشتر می‌گوید: در تحقیقاتی كه انجام شده مشخص شده تعدادی از دستفروشان تحصیلات دانشگاهی دارند و به دلیل بیكاری و از سر اجبار به این شغل كاذب روی آورده‌اند، البته تعدادی از آنها هم به دستفروشی به عنوان شغل دوم نگاه می‌كنند چون با درآمد حاصله از شغل اولشان نمی‌توانند زندگی‌شان را بگذرانند و به خاطر تامین معیشت، دستفروشی را به عنوان شغل دوم انتخاب كرده‌اند.  بیگدلی البته مسافركشی را هم در كنار دستفروشی قرار می‌دهد و می‌گوید این دو شغل، جزو مشاغل كاذبی هستند كه به دلیل نبود اشتغال در پایتخت در حال افزایشند.  این نماینده مجلس البته تاكید می‌كند كه دستفروشان پایتخت باید ساماندهی شوند نه جمع‌آوری! او می‌گوید: تا زمانی كه فضاهای مشخصی در اختیار این قشر قرار داده نشود نباید نسبت به جمع‌آوری آنها اقدام كرد؛ چراكه معیشت آنها با تهدید مواجه می‌شود. پیشنهاد او، اختصاص فضاهای مشخصی مانند جمعه‌بازارها به دستفروشان است تا زیبایی بصری شهر تامین و از ایجاد مزاحمت و ترافیك برای شهروندان جلوگیری  شودبه این ترتیب كسب و كار مغازه‌داران نیز با مشكل مواجه نخواهد شد. عضو كمیسیون اجتماعی مجلس البته یك نگاه دیگر هم به پدیده دستفروشی دارد، او در این سوی گود، به افرادی نگاه می‌كند كه از دستفروشان خرید می‌كنند، افرادی كه به گفته او اغلب قشر ضعیف جامعه هستند و به ناچار به دلیل ارزانی و قیمت پایین‌تر اجناس مورد نیاز خود را از دستفروش‌ها تهیه می‌كنند! نگاهی كه باعث می‌شود به ما بگوید: جمع‌آوری بدون برنامه دستفروشان فقط به نوعی پاك كردن صورت مساله است.