همه ما می‌دانیم كه معضل بیكاری در جامعه ما یكی از دلایل اصلی است كه باعث تشدید پدیده دستفروشی شده است. درحقیقت با وجود قبول این قضیه كه پدیده دستفروشی از اقتصاد بیمار یك جامعه سرچشمه می‌گیرد، برخوردهای نادرست و بی‌برنامه با دستفروشان، نامناسب و توجیه‌نشده است و ما نباید فراموش كنیم كه وقتی سیاست‌های جایگزین ما، درست نیست و در بیشتر موارد به نتیجه درستی هم نمی‌رسیم و نمی‌توانیم از جماعتی كه بیكار هستند انتظار داشته باشیم در مقابل جمع شدن بساطشان مقاومت نداشته باشند. قطعا این برخوردها تحقیرآمیز و سركوب‌كننده بوده و نتیجه‌ای جز بحرانی‌تر كردن اوضاع نخواهد داشت. البته اگر از منظر دیگری به دستفروشی نگاه كنیم، می‌بینیم كه دستفروشی در لایه‌های زیرین خود، گاه از مدار یك شغل ساده خارج می‌شود و در این میان، گروهی از عناصر فرصت‌طلب از فضای به وجود آمده استفاده می‌كنند و در نتیجه دستفروشی به صورت زیرزمینی سازماندهی می‌شود؛ به این ترتیب ما در پدیده دستفروشی گاه با افرادی هم مواجه می‌شویم كه گروه زیادی از دستفروشان جزء را مدیریت می‌كنند. نشانه‌های این سازمان‌یافتگی را هم در خیلی جاها می‌توانیم ببینیم مثلا جنس و نوع قیمت كالاها كه در چند قسمت مختلف شهر مشترك است یا ارتباط نزدیك دستفروش‌ها با همدیگر. با تمام این تفاسیر و با وجود سازوكارهای مختلفی كه از سوی مدیریت شهری برای ساماندهی این پدیده درنظر گرفته شده است، شهرداری هنوز موفق نشده كه با این پدیده برخورد كند و قطع به یقین هم نمی‌تواند به این پدیده سروسامانی بدهد، چرایی این اتفاق هم به عقیده من مدیریت نامرئی‌ای است كه پشت پدیده دستفروشی وجود دارد، مدیریتی كه با هر برخورد و هر طرح و برنامه، بلافاصله پادزهر‌هایی را رو می‌كند كه در مقابل طرح‌های مقطعی شهرداری قرار می‌گیرد و به اصطلاح این طرح‌های مقطعی را خنثی می‌كند.