هدف ایده‌آل بازیافت ۹۸ درصد آبی بود که خدمه در آغاز ماموریت‌های طولانی‌تر همراه خود به فضا بردند. یکی از محققان این طرح در حوزه سیستم‌های حیاتی در ایستگاه فضایی بین‌المللی، در این باره گفت: این دستاورد به بیان ساده چنین است که اگر فرد ۱۰۰ پوند آب به فضا ارسال کند، دو پوند آن از بین می‌رود و ۹۸ درصد بقیه همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد. احیای این آب به طور مداوم یک دستاورد و گامی بسیار مهم در تکامل چرخه پشتیبانی از حیات است. این نقطه عطف به وسیله سیستم کنترل محیطی و پشتیبانی از حیات(ECLSS) طی نمایش عملکرد «مونتاژ بهبود یافته پردازشگر ادرار»(UPA)، که آب را از ادرار با استفاده از تقطیر خلاء بازیابی می‌کند به دست آمد.ECLSS از ترکیب سخت افزارهای مختلف ساخته شده است مانند سیستم بازیابی آب که فاضلاب را جمع‌آوری می‌کند و همینطور رطوبت‌گیرهای پیشرفته که رطوبت هوای ایستگاه فضایی بین‌المللی را در نتیجه تنفس و عرق خدمه جذب می‌کند. آب جمع آوری شده به مجمع پردازشگر آب (WPA) فرستاده می شود که در مرحله بعدی آب آشامیدنی تولید می کند.