سه ساله بود که پدرش در روستای کوئک شهرستان نقده توسط عناصر ضد انقلاب به شهادت رسید و از محبت پدر بی نصیب شد. او از همان کودکی آموخته بود وقتی دوستانش در آغوش پدر می روند، عکس پدر در بغل گیرد و وقتی غم و دردشان را به او می‌گویند بر مزار پدر بنشیند. صبر و استقامت اولین درس‌هایی بود که رضا از همان ابتدای زندگی آموخته بود و همین دو درس هم باعث شد که بعد از سپری کردن تحصیلات، علاقه زیادی به ادامه دادن راه پدر پیدا کند. رضا در سال 1380 به خدمت نیروی انتظامی در آمد و در مناطق مختلف به خدمت مشغول شد. آخرین مسیر زندگی اش مهاباد بود. محرم سال88 برای او رنگ و بوی دیگری داشت انگار قرعه وصال به پدر که بی شک آرزوی دست نیافتنی اش به حساب می آمد قرار بود در این روز پر کشد. ساعت 5بعدازظهر پنجم  دی‌ماه بود. رضا به همراه دوستانش برای رساندن آب و غذا  به پاسگاه مکریان شرقی مهاباد رفت که با گروهی از معاندین درگیر شد و در تاسوعای حسینی به ندای هل من ناصر ینصرنی آقا ابا عبدا... الحسین لبیک گفت. عاشورای سال 88 برای پوریا، فرزند خردسال رضا رنگ و بوی دیگری داشت چون او نیز حالا قرار بود همچون پدرش الفبای ایثار و استقامت را بیاموزد و بی شک مسیر حسین زیباترین راهی بود که پدر به او نشان داد.