نقدی كه می‌شود داشت این است كه رویكرد این برنامه‌ها تا حدودی لیبرال است به این معنا كه موفقیت امری فردی است و جامعه و ساختارهایش در ناكامی‌های شخص تاثیر گذار نیستند. پس هر كس موفقیتی كسب نكرده باید دلایل را در خودش جست‌وجو كند و با تلاش می‌توان به چیزهایی كه خواست رسید.
البته طرفداران می‌گویند این برنامه‌ها فرهنگ تلاش و خودباوری را ترویج می‌دهد. دغدغه ما در سطح ملی در سال‌های اخیر تاكید بر حمایت از تولید ملی و رونق ملی و اقتصاد ملی و كارگر ایرانی بوده است و تلاش‌های زیادی صورت می‌گیرد تا تنبلی ملی را درمان كنیم. این برنامه‌ها هم ما را در راستای این اهداف به موفقیت می‌رساند. راهكاری كه می‌توان ارائه داد تا این برنامه‌ها را به ارزش‌های خودمان نزدیك كنیم این است كه بر استعداد‌های دیگری تمركز كنیم.
بیشتر استعدادهای نشان داده شده استعدادهایی با قابلیت نمایشی هستند. یادمان نرود ادبیات ما ظرفیت‌های زیادی برای نمایش دارد. نقالی، تعزیه، مشاعره، هنرهای نمایشی بومی و... البته تا به حال چندین بار از این مهارت‌ها هم شركت‌كننده بوده، اما باید بر آن تاكید بیشتری كرد.
مهارت‌هایی كه در اینجا مورد ارزیابی قرار می‌گیرند عموما خنثی هستند و البته كه خوبند، اما می‌توانیم آنها را با نیازمان تطبیق بدهیم . 
از طرفی به كسانی كه به صورت تیمی مشاركت می‌كنند بايد بهای بیشتری داد تا روحیه تیمی خودمان را هم تقویت كنیم. مشكلی كه همیشه داشته‌ایم.