در ستایش یک عمر خنده
آقا معلم را یک مدرسه میشناختند اما سالهاست که او برای یک ایران خاطرهسازی میکند؛ خاطرههایی از جنس لبخند. درباره آقا رشید مینویسم. اسمش که رشید نیست اما مردم بیشتر او را با این نام میشناسند.
او زاده نخستین ماه تابستان1335است که درسال۱۳۶۴از طریق صداوسیمای مرکز اصفهان وارد دنیای بازیگری شد و درسال ۱۳۷۵ نخستین تئاتر خود را روی صحنه برد. قدرتا...ایزدی، مردی از دیار اصفهان، با لهجه شیرین، قامتی کوتاه اما قلبی بزرگ است که میتواند با اکتهای بامزه و خود را به بلاهت زدن، خنده را منتشر کند.اویکی ازکمدینهای معروف تئاتراصفهان بودکه پایش به رسانهملی هم باز شد؛ هم تئاترهایی با بازیاش روی آنتن شبکه تهران و...رفت وهم درسریالهای کمدی استانی و سراسری به ایفای نقش پرداخت. سریال رشید حرفهای با بازی او، پخش قسمتهای پایانی خود را درشبکه آیفلیم طی میکند.همچنین در قسمتهای ابتدایی برنامه برمودا مقابل کامران نجفزاده نشست و وجوه جدیدی از زندگی و زیست گاهدشوار یک هنرمند را نقل کرد. درهفتههای اخیر در برنامه رمضانی پناه نیز درجوار بارگاه امام رضا(ع)ازداغی گفت که بهتازگی بردلش نشسته است اما کمدینها مگرغمگین میشوند؟ بیرحمانه است اما گویی در انظارغمشان باید پشت نقاب خنده پنهان شود.این نوشتار درستایش او و لبخندهایی است که بر لبمان نشاند. برای ایزدی، این بازیگرپیشکسوت عرصه نمایش و تلویزیون که اخیرا با نقشی متفاوت در سریال «مگه تموم عمر چندتا بهاره؟» دیده شد.
کرامت نریمیزاده - روزنامه نگار



