برای دومین مرتبه ونزوئلا شاهد كودتایی نظامی بود كه توسط تعدادی از افسران و نظامیان در ارتش این كشور علیه دولت قانونی نیكلاس مادورو ساماندهی گردید و ایالات متحده آمریكا از این اقدام رسما حمایت كرد و در این نزاع داخلی به جانبداری از گوآیدو پرداخت، اما این تلاش نیز همانند گذشته به شكست منجر شد و وزیر دفاع ونزوئلا رسما پایان این طرح و شكست آن را اعلام و تصریح كرد ارتش ملی ونزوئلا از رئیس‌‌جمهور قانونی این كشور مادورو حمایت می‌كند و با فرماندهان نظامی كه كودتای نظامی را با حمایت آمریكا طراحی کردند، برخورد قانونی خواهد شد. همچنین وزیر رسانه ونزوئلا نیز از ناكامی كودتای نظامی در این كشور سخن گفت و وزیر ارتباطات نیز مردم ونزوئلا را به هوشیاری ‌در قبال توطئه‌های دشمنان فراخواند.
اما سوالی كه در ذهن ایجاد می‌شود این است؛ به‌راستی آمریكا در دوران دونالد ترامپ از ونزوئلا چه می‌خواهد؟
در پاسخ به این پرسش باید گفت آنچه ایالات متحده در سرزمین ونزوئلا به دنبال آن است، نفت، منابع زیرزمینی و نفوذ در منطقه آمریكای لاتین است. رئیس‌جمهور كنونی آمریكا با منطق تجارت به سیاست می‌نگرد و نه منطق منافع مشترك و متقابل. برخی باور دارند ایالات متحده آمریكا كشوری است كه از نظام‌های دموكراتیك حمایت كرده و با رژیم‌های دیكتاتوری و مستبد مخالف بوده و از انتخابات رقابتی و سالم حمایت می‌كند و با هر گونه برگزاری انتخابات به شیوه‌های نادرست و امكان تخلف در انتخابات مخالفت دارد. اما حقیقت این نیست؛ آمریكا زمانی از انتخابات حمایت می‌كند كه نتیجه آن در راستای تامین منافعش باشد و نامزدهای مورد حمایتش در انتخابات‌های گوناگون پیروز شوند. آمریكا نظام‌هایی را می‌خواهد كه منافعش را تامین نمایند؛ چه دیكتاتوری قلمداد شوند و چه دموكراتیك. آنان كه تحولات خاورمیانه را دنبال می‌كنند، به سادگی این رفتار آمریكا در قبال نظام‌های كنونی منطقه را تشخیص داده و درمی‌یابند. درخصوص رفتار آمریكا با بحران ونزوئلا نیز شاهد یك دوگانگی در رفتار سران كاخ سفید هستیم. بدون تردید آمریكا مایل نیست یك هوگو چاوز دیگری در این كشور رشد كرده و به الگویی در رویارویی با آمریكا تبدیل گردد. به همین دلیل می‌كوشد از این كه مادورو جایگزین چاوز در میان ملت‌های آمریكای لاتین شود، جلوگیری كرده و در این راستا با وجود آن‌كه وی در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی دست یافت، از به رسمیت شناختن او امتناع ورزید بلكه رقیب او گوآیدو را به رسمیت شناخته و از او حمایت می‌كند.
همان‌گونه كه ایالات متحده، نفت و دیگر منابع انرژی را می‌خواهد و در راستای رسیدن به آن تلاش می‌كند، در پی گسترش نفوذ خود در منطقه آمریكای لاتین نیز بوده و می‌كوشد همه كشورهای آمریكای لاتین را با خود همراه كرده و سیاست‌های خود را به آنان دیكته نموده و تحت فرمان و نفوذ خود درآورد.
می توان گفت آمریكا بدترین شكل از اشكال دوگانگی را در سیاست خارجی خود داشته و از ابزار حقوق بشر و دموكراسی نیز در چارچوب منافعش بهره‌برداری می‌كند. در این میان مشاهده می‌شود گاهی ایالات متحده كشورهای ناقض حقوق بشر را مورد لطف و حمایت خویش قرار می‌دهد و گاهی با انتخابات آزاد مخالفت می‌ورزد.
آمریكا با بهانه گسترش دموكراسی به افغانستان و عراق یورش آورد و قصدش از این حملات نظامی صرفا دستیابی به منابع و گسترش نفوذ در منطقه بود. از سوی دیگر، هنگامی كه فردی مخالف با سیاست‌های آمریكا در كشوری پیروز انتخابات می‌شود، ایالات متحده او را به رسمیت نشناخته و رقیب او را مورد حمایت قرار می‌دهد! سیاست كنونی آمریكا درخصوص موضوع ونزوئلا كاملا دوگانه بوده و برخلاف مبانی ادعایی خود آمریكاست‌. اما تردیدی نخواهد بود كه ونزوئلا به كمك مردم خود و دوستان بین‌المللی‌اش و ملت‌های آزادیخواه خواهد توانست از این بحران به سلامت عبور كرده و این چالش را پشت سر قرار دهد.
منبع: الاهرام چاپ قاهره