محققان دانشگاه آرهاوس دانمارک به منظور مطالعه روی این پدیده از داوطلبان خواستند یک‌بار به خواندن یک دعای مذهبی و یک‌بار به خواندن یک متن غیرمذهبی و اجتماعی اقدام کنند. به گفته محققان هنگام انجام عملیات اول و خواندن ادعیه مخصوص مسیحیان، قسمت‌هایی از مغز که با مرور ذهنی و تکرار در ارتباط است، فعال شد.

طی آزمایش دوم، داوطلبان قبل از خواستن آرزوهای خود از شخصیت خیالی بابانوئل، مشغول خواندن دعاهای شخصی خود شدند و این عمل باعث فعال‌سازی قسمت‌هایی از مغز که هنگام برقراری ارتباط با انسانی دیگر فعال می‌شود، شد. این محدوده از مغز با تئوری ذهن (هوشیاری از این‌که دیگران دارای انگیزه و غرض مستقل هستند) در ارتباط نزدیک است. به‌نظر می‌رسد هردو منطقه فعال‌شده مغز در این آزمایش‌ها، رفتار خواستن و توجه به عکس‌العمل مخاطب که در این آزمایش خداوند بوده است را پردازش می‌کنند. همچنین قسمت‌های فعال‌شده قسمتی از قشر پیشین مغز به شمار می‌روند که با توجه به قصد فرد دیگر در ارتباط است. قشر پیشین مغز در انسان یکی از عوامل کلیدی تئوری ذهن است. به گفته محققان، این قسمت از مغز داوطلبان در هنگام انجام آزمایش دعاهای شخصی و صحبت با شخصیت بابانوئل غیرفعال بوده است. این پدیده نشان می‌دهد داوطلبان بابانوئل را شخصیتی کاملا خیالی و خداوند را موجودیتی واقعی می‌دانند.