این کودکان از لذت تعاملات اجتماعی بی‌بهره‌ می‌مانند و قطعا حال ‌روحی‌شان به‌هم می‌ریزد. این طردشدگی اگر در بلندمدت حل نشود، آنها را از محیط‌هایی مانند مدرسه دلزده و به مشکلاتی مانند افسردگی مبتلا می‌کند. از دلایل طردشدگی کودکان می‌توان به پرخاشگری، تفاوت‌های خانوادگی وفرهنگی، مهارت‌های حرکتی ضعیف، خجالتی بودن، درون‌گرایی و ابتلا به اختلالات عصبی و یا رشدی اشاره کرد. طردشدن کودک علاوه بر مشکلاتی از قبیل پرخاشگری، گوشه‌گیری و بروز اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب، پیامدهای منفی دیگری مانند افت تحصیلی، ترک تحصیل، کابوس‌های شبانه، گرایش به بزهکاری، افکار منفی، عزت نفس پایین، ترس از مدرسه و بچه‌ها، سردرد و مشکلات گوارشی را به همراه می‌آورد. بنابراین، به هر نحوی که شده باید در غلبه و حل این مشکل به فرزندتان کمک کنید. برای جلوگیری ازپیامدهای منفی این چالش،فرزندتان رابه صحبت درباره تجربه طردشدن ترغیب کنید. این صحبت‌ها اگر نتیجه‌ای هم نداشته باشند، ازآسیب‌های روانی بیشتر جلوگیری می‌کنند. مراقب باشید حساسیت کودکان به طردشدگی باعث پذیرش بی‌قیدوشرط قوانین گروه همسالان نشود.به اوکمک کنید تافرق بین انتقاد‌های منطقی و سوءاستفاده‌های دیگر همسالان را تشخیص دهد. به نشانه‌هایی مثل بی‌علاقگی دیگران به ادامه صحبت و کلافگی طرف مقابل از پرحرفی کودک توجه کنید. رازداری و شنونده خوب بودن و کنترل هیجانات را به کودک آموزش دهید. تعاملات اجتماعی، پذیرش و واقع بینی او را افزایش دهید تا بتواند جایگاه خوبی در بین همسالانش پیدا کند. 

معصومه صبور | کارشناس مشاوره​​​​​​​