محققان ژاپنی در پژوهشی که نتایج آن در مجله The Anatomical Recordمنتشرشده‌،ساختار و عملکرد بافت‌های اطراف دندان در گونه‌های مختلف دلفین، ازجمله دلفین‌های پوزه‌بطری و راه‌راه را بررسی کرده و این داده‌ها را با ساختار دندانی سایر حیوانات مقایسه کرده‌اند. محققان دریافتند تفاوت‌های ساختاری دندان دلفین‌ها این موجودات را از سایر پستانداران متمایز می‌کند؛ برای مثال، استخوانی که دندان‌ها را نگه‌می‌دارد،(به آن استخوان آرک یا آلوئول گفته می‌شود)در دلفین‌ها اسفنجی‌تر ازاستخوان مشابه درسایر حیوانات است. علاوه‌ بر این، حفره‌هایی که دندان‌ها را نگه می‌دارند، در دلفین‌ها به‌شکل غیرعادی بزرگ‌تر و دندان‌ها شل‌تر هستند. محققان همچنین دریافتند دلفین‌ها ساختار لیگامال منحصربه‌فردی دارند(رباط‌هایی که دندان‌ها را به آلوئول متصل می‌کنند).در پستانداران دیگر، رشته‌های لایه داخلی از ریشه دندان پراکنده می‌شود اما در دلفین‌ها، رشته‌های لایه خارجی به‌شکل پیچیده‌ای وارد استخوان اسفنجی می‌شود. علاوه ‌بر این در دلفین‌ها برخلاف سایر حیوانات، بین این دو لایه، دسته‌های ضخیمی از رشته‌های عصبی بلند دیده می‌شود. برخی گونه‌های دلفین تا ۲۴۰عدد دندان دارند.به گفته محققان،برخی ازاین رشته‌هابه ساختارهایی می‌رسندکه شبیه گیرنده‌های حسی هستندوبه سیگنال‌های الکتروشیمیایی اجازه می‌دهند با سرعت بیشتری از میان رشته‌ها عبور کنند.‌ این ویژگی‌های ساختاری نشان می‌دهد دندان‌های دلفین‌ها عملکردی حسی دارند و به آنها کمک می‌کند تغییرات محیط اطراف را تشخیص دهند؛ درست مانند عملکرد سبیل‌های گربه.