به گزارش خبرنگار جام ‌جم، فریادهای وحشت‌زده چند زن در یکی از ساختمان‌های مسکونی خیابان نبرد تهران در عصر روز یکشنبه ۲۳اردیبهشت سال ۱۴۰۳، همسایه‌ها را از وقوع حادثه‌ای هولناک باخبر کرد. دقایقی بعد موضوع به مرکز فوریت‌های پلیسی اطلاع داده شد و تیم جنایی پایتخت همراه بازپرس کشیک قتل راهی محل شدند. در نخستین بررسی‌ها، جسد زن ۶۷ساله‌ای در خانه‌اش پیدا شد که بر اثر اصابت ده‌ها ضربه چاقو جان خود را از دست داده بود. وضعیت صحنه نشان می‌داد قاتل پس از ارتکاب جنایت، بخشی از زیورآلات مقتول را با خود برده و همین موضوع در نگاه نخست، فرضیه قتل با انگیزه سرقت را در ذهن کارآگاهان تقویت کرد. ماموران هنگام بازرسی از خانه مقتول دریافتند مقدار قابل توجهی طلا و پول نقد در کمدها دست ‌نخورده باقی‌مانده. اگر انگیزه اصلی سرقت بود، دلیلی نداشت قاتل این اموال باارزش را رها کند. همین سرنخ کافی بود تا فرضیه قتل برای سرقت رنگ ببازد و کارآگاهان دنبال انگیزه‌ دیگری باشند. نخستین فردی که مورد تحقیق قرار گرفت، زنی بود که حادثه را به پلیس گزارش داده بود. او گفت مقتول سال‌ها به‌تنهایی در آن ساختمان زندگی می‌کرد و میان همسایه‌ها به خوش‌رفتاری و آرامش شناخته می‌شد. به گفته این شاهد، دختر مقتول ساعتی قبل از کشف جسد با او تماس گرفته و از پاسخ ندادن مادرش ابراز نگرانی کرده بود. او نیز برای سر زدن به همسایه سالخورده‌ به خانه‌اش می‌رود و پس از  مشاهده باز بودن در، با پیکر خون‌آلود او روبه‌رو می‌‌شود و بلافاصله پلیس را خبر می‌کند.