برعکس
عملیات تهران
بچه‌های تفحص هم خوش خیالند. هر بار که آثاری از شهیدی پیدا می‌کنند این کشف را می‌زنند به نام خودشان. غافل از این که آن شهید خودش اجازه داده که پیدا شود. وقتی شهادت را یک مقام می‌دانیم، باید بدانیم هر مقامی امتیازات و اختیاراتی هم دارد. رفقایی که با هم تصمیم گرفتند در خلوت خودشان بمانند و به شهر برنگردند حتما برای خودشان دلایلی داشتند. حالا هم که برگشتند حتما دلایلی دارند. شاید حس کردند بعد از سی و چند سال باید به این شهر کم حافظه یادآوری کرد که آنها فقط اسم خیابان نیستند. رفقایی که هنوز از عملیات‌های فاو و خرمشهر و شلمچه خسته و خاکی‌اند، راهی عملیات تهران شدند بل که چیزهایی را یاد کسانی بیاورند.
