نزدیک به شش‌ماه است که ملت ایران، از زن و مرد، پیر و جوان، شهری و روستایی، کارمند و کارگر، پیشه‌ور و کشاورز، از طبقات اجتماعی و سطوح تحصیلی مختلف، همه شب در میادین مهم و چهارراه‌های بزرگ شهر‌ها و حتی در روستاها جمع می‌شوند و به نفع استقلال و آزادی و جمهوری اسلامی و علیه امپریالیسم غرب و صهیونیسم جهانی و همصدا با همه مستضعفین جهان به‌ویژه مردم مظلوم فلسطین و غزه و مردم شجاع و آزادیخواه لبنان شعار می‌دهند. رسانه‌های صهیونیستی و پایگاه‌های خبری اینترنتی آنها این تجمعات را «تجمعات حامیان حکومت ایران» می‌نامند و به این‌وسیله می‌خواهند کوچک‌نمایی کنند و مدعی شوند که این تجمعات فقط مربوط به حامیان حکومت ایران است، درحالی‌که غافلند از این حقیقت که ناخواسته اعتراف کرده‌اند ملت ایران هر شب در تجمعات شبانه خود، حمایت صریح و صحیح و صمیمی خود از نظام جمهوری اسلامی را اعلام می‌کند؛ نظامی که نه‌تنها موجب افتخار ملت ایران است که به دلیل ایستادگی، استقامت و شجاعتی که در مقابل امپریالیسم و صهیونیسم جهانی از خود نشان می‌دهد، موجب افتخار بشریت شده است. این تجمعات انسان را یاد تجمعات یک گروه اقلیت و کم‌شمار که از حمایت حداکثری امپریالیسم غرب و صهیونیسم جهانی و پایگاه‌های خبری وابسته به آنها برخوردار بود نیز می‌تواند بیندازد که در دی‌ماه 1404 و به دنبال حملات گسترده اردوگاه نظامی غرب با رهبری آمریکا و رژیم اشغالگر قدس و با فرماندهی دو چهره شاخص یعنی بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ صورت گرفت. 
حمایت غرب از آن تجمعات کوچک و پرسروصدا 
به‌قدری صریح و شدید بود که شخص رئیس حکومت آمریکا با شفافیت کامل گفت: «ما به آنها تسلیحات و مهمات لازم را دادیم، چرا به‌درستی از آنها استفاده نشد؟» او انتظار داشت با آن همه تسلیحات و مهماتی که به وطن‌فروشان داده شد باید حکومت قانونی ایران که از حمایت اکثریت مطلق مردم ایران برخوردار است، از پای درمی‌آمد. او قطعا نیم‌نگاهی نیز به کودتای آمریکایی 28 مرداد سال 1332 داشت که طی آن با حرکت یک ژنرال و یک، دو یا سه تانک و چندین لات و اوباش و بیکار [به قول کیم روزولت در کتابش 3000 لات و اوباش و بیکار که به‌وسیله سفارت آمریکا اجیر شده بودند] دولت مصدق سقوط کرد، درحالی‌که توجه ندارد علت سقوط مصدق خوشبینی‌اش به آمریکا و امیدش به آن و جدایی‌اش در روزهای آخر حکومتش از متن مردم و روحانیت متعهد و مسئول بود. این حقیقت را قیام 30 تیر 1331 به رهبری آیت‌الله کاشانی نشان داده بود که ملت ایران که جزء تفکیک‌ناپذیر امت حضرت محمد رسول‌الله(ص) است هنگامی که احساس وظیفه کند تا مرز بذل جان پای وطن ایستاده است. از 28 مرداد 1332 تا امروز تاریخ حرکت کرده و زمان به مرحله بلوغ تاریخی و جهان به زمینه‌های سیاسی و اجتماعی لازم برای بیداری خلق‌ها و آزادی توده‌های بی‌نام‌ونشان و پیروزی مستضعفین نزدیک‌تر شده است. شاخص‌هایی وجود دارد که به ما برای رسیدن به این قضاوت کمک می‌کند. در کودتای 28 مرداد اکثریت مردم از دولت وقت ناامید شده بودند و به همین دلیل در مقابل حرکت اوباش از خود حرکتی نشان ندادند و میدان برای عرض‌اندام طرفداران شعبان بی‌مخ‌ها خالی شد ولی امروز اکثریت مطلق مردم به مسئولیت تاریخی خود توجه دارند و برای جلوگیری از خطر افرادی که به دام رسانه‌های دشمن افتاده‌اند یا اوباش و الوات فریب‌خورده یا برخی افراد وطن‌فروش میدان‌های بزرگ در شهرها را ترک نمی‌کنند تا دشمن مجددا ستون‌پنجم خود را به حرکت درنیاورد.