اما اولین زیان بیان مکرر و پی ‌در پی نقاط ضعف جامعه را در تریبون عمومی توسط چهره‌های برجسته سیاسی، انتقال ترس و دلهره به سایر شهروندان، به‌ویژه شهروندانی که تجربه و مطالعات فنی ندارند و طبیعی است موجب پریشان‌خاطری و کاهش اعتماد به نفس عمومی آنها شود. این خود نه باعث حل مشکلات که موجب تشدید آنها می‌شود. 
صرف نظر از مباحث اخلاقی و اسلامی، حتی اگر شما قواعد حکمرانی دولت های غربی را مرور کنید، متوجه می‌شوید برای بیان مشکلات در تریبون‌های عمومی، کدها و به اصطلاح چارچوب‌های خاص حفاظت گفتار برای افرادی دسترسی بالای اطلاعاتی دارند تعریف کرده‌اند تا هم رقبای‌شان از نقاط ضعف آنها آگاه نشوند و هم تشویش اذهان عمومی اتفاق نیفتد. یک حکمرانی پیشرفته مبتنی بر اصول و قواعد اخلاقی اسلامی می‌طلبد اطلاعات و گزارش‌های فنی مربوط به مشکلات بزرگ و پیچیده در وهله اول باید به کسانی منتقل شود که شایستگی، تخصص و امکان رفع مشکلات را دارند و تبیین آنها در تریبون عمومی باید از فیلترهای خاص و در صورت تشخیص کمیته‌های فنی و فقط بنابر ضرورت بسیج عمومی اتفاق بیفتد چراکه تجربه نشان داده طرح تفصیلی و دقیق عمومی چالش‌های بزرگ اقتصادی و اجتماعی برای مردم از سوی سرمداران کشور، صرفا بعد منفی آن را در جامعه پررنگ‌تر می‌کند و لاجرم انسجام‌شکنی اتفاق می‌افتد. یکی از راه‌های تبیین مشکلات انتقال آن به متخصصان است تا در صورت نیاز به کمک‌گیری از عموم با تولید محتوای فنی و بهره‌گیری از زبان خنثای دانشگاهی و رعایت ملاحظات روان‌شناسی اجتماعی آنها را برای گروه‌های مخاطب در جامعه مطرح کنند و از آن گروه‌ها برای حل مشکلات کمک بخواهند.  شرایط این روزهای جامعه ما به‌گونه‌ای است که بیان مکرر نواقص و مشکلات کشور توسط عالی‌ترین مقامات رسمی و سیاسی در رسانه‌های خودی عملا حرکتی است در مسیر آرزو و خواسته‌های دشمن که پس از شکست در جنگ نظامی یک جنگ ترکیبی اقتصادی_روانی را علیه کشورمان پیش می‌برد. در چنین شرایطی، جنگ روانی دشمن در وسیع‌ترین و سریع‌ترین گستره ممکن اتفاق می‌افتد. در‌واقع این وضعیت باعث می‌شود رسانه‌های خودی خواسته یا ناخواسته به رسانه دشمن علیه منافع ملی و امنیت ملی تبدیل شوند.