همان‌گونه که هجرت نبوی مبداء  تاریخ و تمدن اسلامی شد، هجرت نورانی امام علی ‌بن ‌موسی‌الرضا(ع) و خواهر بزرگوارشان حضرت فاطمه معصومه(س) به جغرافیای ایران‌زمین، ساختار اعتقادی، فرهنگی و هویتی این مرز و بوم را برای همیشه دگرگون ساخت.  بیست‌وسومین روز از ربیع‌الاول سال ۲۰۱ هجری قمری، نقطه‌ عطفی بی‌بدیل در تاریخ کهن و معاصر تشیع است؛ روزی که کاروان کریمه‌ اهل ‌بیت(س) پس از مواجهه با فتنه‌ها و محدودیت‌های ماموران خلافت عباسی در حوالی ساوه، آگاهانه دژ استوار تشیع یعنی «قم» را مقصد حرکت تمدنی خویش قرار داد و با استقبال بی‌مانند مردم و نخبگان این دیار به پیشگامی خاندان اشعری و  موسی‌ بن‌ خزرج روبه‌رو شد.   استقبال تاریخی مردم قم صرفا یک آیین نمادین و عاطفی نبود بلکه تجدید میثاقی تمدنی میان ملت ایران و مکتب اهل ‌بیت و نشانه بصیرتی تاریخی در درک جایگاه ولایت بود؛ پیوندی که پس از قرن‌ها، با بازتولید آیین‌های استقبال خادمان و مجاوران، همچنان در حافظه‌ جمعی این سرزمین زنده و تپنده است.