در تابستان ۲۰۰۱ در حالی که اف‌بی‌آی و نهادهای امنیتی آمریکا سرگرم تحلیل تکه‌های ناقص اطلاعات درباره مظنونانی چون زکریا موسوی بودند، شبکه‌ای پیچیده از انتقال‌های نقدی و حواله‌های بانکی، لجستیک ۱۹ هواپیماربا را در خاک آمریکا مستحکم می‌کرد؛ جریان پولی‌ای که بدون برانگیختن کمترین حساسیت نظارتی، ماشین ترور القاعده را تغذیه می‌کرد. در ۶سپتامبر ۲۰۰۱ تنها پنج روز پیش از برخورد هواپیماها به برج‌های دوقلو و پنتاگون، فایز احمد، عضو تیم اجرایی که بعدها در ربودن پرواز ۱۷۵ یونایتد ایرلاینز نقش داشت، مبلغ ۸۰۵۵دلار را از حساب خود در بانک «سان‌تراست» فلوریدا به حساب مصطفی الهوساوی در بانک 
«استاندارد چارترد» منتقل کرد؛ تراکنش بخشی از موج بازگرداندن پول‌های مازاد ربایندگان. چهار روز بعد نیز محمد عطا، سرتیم عملیاتی، ۷۸۶۰دلار را طی دو نوبت از طریق «وسترن یونیون» در مریلند به‌نام مستعار الهوساوی در امارات حواله کرد؛ مبالغی که روز بعد در صرافی «وال‌استریت» دبی دریافت شد. مجموع این انتقال‌های پول و بسته‌های پستی در دو هفته پایانی به حدود ۶۵هزار دلار می‌رسید. ستون عملیات مالی القاعده بر دوش دو واسطه ارشد استوار بود: مصطفی الهوساوی که امور مالی تیم اجرایی را هدایت می‌کرد و علی عبدالعزیز علی که پشتیبان خلبانان آموزش‌دیده هسته هامبورگ بود. الهوساوی در ژوئن ۲۰۰۱ با افتتاح حسابی در شارجه و اجاره صندوق پستی، سازوکار پشتیبانی را فعال کرد، با پول القاعده بلیت پرواز دو رباینده به آمریکا را خرید و با وکالت‌نامه رسمی، دسترسی کامل به حساب‌ها و کارت‌های اعتباری آنان یافت. اما بزرگ‌ترین حواله برون‌مرزی به سپتامبر ۲۰۰۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که سه خلبان تروریست ۷۰هزار دلار را از طریق صرافی در دبی دریافت کردند؛ حواله‌ای که با نام مستعار عصام منصور ارسال شده بود. با وجود حجم سنگین تراکنش‌ها، هیچ‌یک از این جابه‌جایی‌ها گزارش فعالیت مشکوک مالی را در سیستم بانکی آمریکا یا نهادهای بین‌المللی فعال نکرد. ربایندگان با ترکیبی هوشمندانه از پول نقد، کارت‌های اعتباری و بدهی آمریکایی و اروپایی، حساب‌های خارجی و چک‌های مسافرتی، ردپای خود را پنهان نگه‌داشتند و حساب‌های آلمان از سوی هسته هامبورگ، لایه محافظتی دیگری فراهم کرد.