این کتاب داستان‌های کوتاهی را دربر می‌گیرد که نویسنده آنها را در دهه 70 نوشته است. درواقع شجاعی از دغدغه‌های جامعه‌ای می‌گوید که پس از یک جنگ طولانی، در دوره سازندگی و توسعه قرار گرفته و فرهنگ کمتر اهمیتی دارد. این داستان‌ها با زبانی ساده و صریح، مسائل فرهنگی جامعه را توصیف و نقد می‌کنند. ویژگی داستان‌های شجاعی در این دهه و این کتاب، خلق زبانی ساده و سرراست و در عین حال صریح و تیز و رک است که نویسنده سعی دارد با بهره‌مندی از آن، مخاطبش را مستقیما و در همان لایه نخست داستانی‌اش به سراغ موضوعی ببرد که او و جامعه‌اش را مبتلا به آن می‌داند. فضاهای عاشقانه در این مجموعه نیز به دلیل شکل قلم نویسنده در این سال‌ها، ساختاری هیجانی ‌و پرشتاب یافته و درنتیجه شکل و سبک تازه‌ای در بیان عاشقانه و نرم شجاعی در داستان‌نویسی پدید آورده است؛ که ویژگی بارز آن خلق تناسبی رئال میان حس عاشقانه و نگاه عاقلانه در روایت‌های داستانی اوست. انتقادات رک و صریح سید مهدی شجاعی در سراسر داستان‌های 14گانه این اثر دیده می‌شود. وجود همین صراحت باعث شده تا در داستان‌های کوتاه کتاب حاضر، اثری از استعاره و استعاره‌پردازی دیده نشود و اگر مفهومی به کار می‌رود، نماینده‌ معنای اصلی خود باشد.