وداع با مردی که تاریخ فوتبال را عوض کرد
شکوه مسی
بعضی خداحافظی‌ها شبیه پایان یک مسابقه نیست و بیشتر شبیه ورق خوردن آخرین صفحه یک داستان طولانی است. سه‌شنبه شب، ورزشگاه مونومنتال بوئنوس‌آیرس چنین شبی را تجربه کرد؛ شبی که بیش از ۸۰ هزار هوادار آرژانتینی آمده بود تا برای آخرین بار لیونل مسی را با پیراهن تیم ملی کشورشان ببیند.
از ساعت‌ها پیش از آغاز مسابقه، اطراف ورزشگاه در اختیار شماره ۱۰ بود. پیراهن‌های مسی، پرچم‌های آبی‌وسفید و عکس‌های کاپیتان آرژانتین همه‌جا دیده می‌شد. روی سکوها، هواداران نه فقط برای تماشای یک بازی، که برای وداع با بازیکنی جمع شده بودند که بیش از دو دهه بخشی از زندگی فوتبالی آنها بود.
وقتی مسی وارد زمین شد، همراهی سه فرزندش، فضای ورزشگاه را احساسی‌تر کرد. صدای تشویق‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. هنگام پخش سرود ملی آرژانتین، اشک در چشمان مسی نشست؛ صحنه‌ای که خیلی زود به یکی از ماندگارترین تصاویر این شب تبدیل شد.
بعد نوبت به فوتبال رسید، اما حتی فوتبال هم نتوانست اهمیت این شب را تحت‌الشعاع قرار دهد. در دقیقه ۱۰، بازی متوقف شد تا هواداران به احترام کاپیتان شماره ۱۰ ایستاده او را تشویق کنند. نام «مسی» از تمام ورزشگاه شنیده می‌شد و او در میان این فریادها دست تکان می‌داد و لبخند می‌زد.
اما مسی در آخرین بازی ملی‌اش فقط تماشاگر این مراسم خداحافظی نبود. او باز هم همان بازیکنی بود که آرژانتینی‌ها سال‌ها به تماشایش عادت کرده بودند. یک پاس گل، یک پاس گل دیگر و در ادامه، گلزنی از روی نقطه پنالتی؛ شماره ۱۰ در آخرین حضورش نیز سهمی مستقیم در پیروزی ۳ بر صفر آرژانتین برابر بنین داشت.
سوت پایان که زده شد، دیگر همه‌چیز درباره فوتبال نبود. مسی توپ مسابقه را در دست گرفت و برای آخرین بار به سمت هواداران رفت. اشک می‌ریخت، دست تکان می‌داد و از سکوهایی تشکر می‌کرد که سال‌ها نام او را فریاد زده بودند.
او در مراسم خداحافظی گفت: «امروز غمگین‌ترین روز دوران حرفه‌ای من است.» جمله‌ای کوتاه که وزن بیش از دو دهه حضور او در تیم ملی آرژانتین را با خود داشت؛ از روزهای سخت و شکست‌های پیاپی در فینال‌ها تا قهرمانی کوپا آمه‌ریکا و سرانجام فتح جام جهانی.
مسی زمانی به تیم ملی آرژانتین رسید که هنوز نوجوانی کم‌سن‌وسال بود و حالا در ۳۹ سالگی، با رکورد ۱۲۶ گل ملی، در حالی از پیراهن آبی‌وسفید خداحافظی می‌کند که برای همیشه بخشی از تاریخ فوتبال این کشور خواهد بود. آن شب، آرژانتین فقط با یک بازیکن خداحافظی نکرد؛ با نسلی از خاطرات خود وداع کرد. نسلی که مسی را در شکست‌ها دید، به او امید بست، همراهش گریه کرد و سرانجام با او جام جهانی را بالای سر برد. حالا شماره ۱۰ از تیم ملی رفته است، اما بعید است مونومنتال به این زودی‌ها صدای آن شب را فراموش کند؛ شبی که هزاران نفر آخرین بار نام مسی را در خانه فوتبال آرژانتین فریاد زدند.
وقتی مسی وارد زمین شد، همراهی سه فرزندش، فضای ورزشگاه را احساسی‌تر کرد. صدای تشویق‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. هنگام پخش سرود ملی آرژانتین، اشک در چشمان مسی نشست؛ صحنه‌ای که خیلی زود به یکی از ماندگارترین تصاویر این شب تبدیل شد.
بعد نوبت به فوتبال رسید، اما حتی فوتبال هم نتوانست اهمیت این شب را تحت‌الشعاع قرار دهد. در دقیقه ۱۰، بازی متوقف شد تا هواداران به احترام کاپیتان شماره ۱۰ ایستاده او را تشویق کنند. نام «مسی» از تمام ورزشگاه شنیده می‌شد و او در میان این فریادها دست تکان می‌داد و لبخند می‌زد.
اما مسی در آخرین بازی ملی‌اش فقط تماشاگر این مراسم خداحافظی نبود. او باز هم همان بازیکنی بود که آرژانتینی‌ها سال‌ها به تماشایش عادت کرده بودند. یک پاس گل، یک پاس گل دیگر و در ادامه، گلزنی از روی نقطه پنالتی؛ شماره ۱۰ در آخرین حضورش نیز سهمی مستقیم در پیروزی ۳ بر صفر آرژانتین برابر بنین داشت.
سوت پایان که زده شد، دیگر همه‌چیز درباره فوتبال نبود. مسی توپ مسابقه را در دست گرفت و برای آخرین بار به سمت هواداران رفت. اشک می‌ریخت، دست تکان می‌داد و از سکوهایی تشکر می‌کرد که سال‌ها نام او را فریاد زده بودند.
او در مراسم خداحافظی گفت: «امروز غمگین‌ترین روز دوران حرفه‌ای من است.» جمله‌ای کوتاه که وزن بیش از دو دهه حضور او در تیم ملی آرژانتین را با خود داشت؛ از روزهای سخت و شکست‌های پیاپی در فینال‌ها تا قهرمانی کوپا آمه‌ریکا و سرانجام فتح جام جهانی.
مسی زمانی به تیم ملی آرژانتین رسید که هنوز نوجوانی کم‌سن‌وسال بود و حالا در ۳۹ سالگی، با رکورد ۱۲۶ گل ملی، در حالی از پیراهن آبی‌وسفید خداحافظی می‌کند که برای همیشه بخشی از تاریخ فوتبال این کشور خواهد بود. آن شب، آرژانتین فقط با یک بازیکن خداحافظی نکرد؛ با نسلی از خاطرات خود وداع کرد. نسلی که مسی را در شکست‌ها دید، به او امید بست، همراهش گریه کرد و سرانجام با او جام جهانی را بالای سر برد. حالا شماره ۱۰ از تیم ملی رفته است، اما بعید است مونومنتال به این زودی‌ها صدای آن شب را فراموش کند؛ شبی که هزاران نفر آخرین بار نام مسی را در خانه فوتبال آرژانتین فریاد زدند.
