در دوره پس از انقلاب نیز همین منطق ادامه یافت؛ چه در جنگ تحمیلی اول و چه در فتنه‌ها، این مردمان مؤمن و میدان‌نشین بودند که انقلاب را تداوم بخشیدند. «تداوم انقلاب»، گره‌خورده با حضور و حیات جامعه بود و این نشان می‌دهد که انقلاب، تنها یک نظام سیاسی به معنای عادی و مرسومش نیست، بلکه انقلاب نوعی تعین و تحقق فطرت ایمانی مردم است. این خصوصیت نظام مبتنی بر «ولایت» است که از ظواهر درمی‌گذرد و اتصال باطنی می‌آفریند. در جنگ کنونی نیز، همان جامعه انقلابی، دوباره فعال و برانگیخته  ــ به تعبیر قرآنی رهبر شهید، «مبعوث»  ــ شده و احساس می‌کند که باید در این معرکه تاریخی، نقش خاص ایفا کند. اگر در دوره دفاع‌مقدس اول، واقعیتی به‌عنوان «بسیج» شکل گرفت و نیروهای بسیجی به جبهه‌های جنگ شتافتند و به این‌ ترتیب، جنگ ما از متن و عمق جامعه جوشید، اینک پس از چهار دهه، دوباره همان خیزش و جنبش اجتماعی پدید آمده و جامعه مسئولیت تاریخی‌اش را در قالب پویش «جان‌فدا»، برعهده گرفته است. به ‌بیان ‌دیگر، انقلاب و منطق انقلابی، در حال بازتولید و بازسازی خود است و به اکنون جنگی ما پانهاده است.
۲. تبیین از زاویه مفهوم «عقل سرخ». عظیم‌ترین راهپیمایی در دوره نهضت، راهپیمایی تاسوعا و عاشورای حسینی بود که حکومت طاغوت را دچار تکانه‌ای ویرانگر کرد. استدلال‌های امام خمینی نیز در مواجهه با حکومت طاغوت، مبتنی بر چشم‌انداز عاشورایی بودند.