آنچه امروز در بخشی از تولیدات و محصولات نمایشی پلتفرم‌ها مشاهده می‌کنیم، فاصله معناداری با اصول و ارزش‌هایی دارد که جامعه ایرانی برای آن اهمیت قائل است و انتظار می‌رود در تولیدات فرهنگی و هنری مورد توجه قرار گیرد. یکی از مسائل مهم در این زمینه، چگونگی نظارت بر آثار تولیدی و محتوای منتشرشده در پلتفرم‌هاست. به‌نظر می‌رسد حجم بالای تولیدات و بارگذاری آثار، گاهی امکان نظارت دقیق و به‌موقع را از نهادهای مسئول سلب می‌کند. با وجود نقش نظارتی ساترا و استانداردهایی که برای انتشار آثار تعریف شده است، موارد متعددی از نادیده‌گرفتن این ضوابط به چشم می‌خورد. این مسأله نشان می‌دهد که نظارت نباید صرفا به مرحله انتشار محدود شود، بلکه لازم است از زمان شکل‌گیری ایده و آغاز تولید تا عرضه نهایی اثر استمرار داشته باشد. البته مسأله فقط رعایت ضوابط رسمی نیست؛ موضوع مهم‌تر، نسبت محتوای آثار با اولویت‌ها و دغدغه‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه است. مردم ایران در شرایطی با مسائل مهمی ازجمله تهدیدهای خارجی، تجاوز و حملات دشمنان و فشارهای سیاسی و امنیتی روبه‌رو هستند اما بخشی از تولیدات نمایشی چنان رفتار می‌کنند که گویی هیچ نسبتی با این واقعیت‌ها ندارند. در این آثار گاه حتی اشاره‌ای گذرا به مسائل و اولویت‌های ملی و اجتماعی دیده نمی‌شود. طبیعی است که انتظار داشته باشیم تولیدات نمایشی، در کنار سرگرم کردن مخاطب، بازتابی از زندگی واقعی مردم و دغدغه‌های جامعه 
نیز باشند.