این چنین تصوری، اگرچه ناصحیح تلقی نمی‌شود به نوعی تقلیل‌گرایی رسانه‌ای اما رضایت داده است، به‌گونه‌ای که ساحت‌های لطیف‌تر و انسانی‌تر شخصیت ایشان را تحت‌الشعاع هیمنه‌ سیاسی قرار می‌دهد. به عنوان [عضو بیت ایشان ضمن چند دهه مراودات کاری تخصصی] کسی که توفیق حضور در محضر ایشان را داشته‌ام، باید بگویم آنچه در پشت درهای بسته و در مواجهه‌ مستقیم با نخبگان، هنرمندان و جوانان خودنمایی می‌کند، ویژگی‌ای است که می‌توان آن را زیبایی‌شناسی توجه و شنوایی فعال پدیدارشناسانه نامید. این ویژگی، دقیقا همان حلقه‌ مفقوده‌ای است که نشان می‌دهد چگونه رهبری فرهنگی، ستون فقرات و موتور محرک تمام کنش‌های سیاسی و مدیریتی ایشان است.  اجازه بدهید به جای کلی‌گویی، یک صحنه‌ زیسته را ترسیم کنم. در بسیاری از دیدارهای خصوصی یا نیمه‌خصوصی با جمعی از جوانان نویسنده، فیلمساز یا حتی دانشجویان منتقد، انتظار رایج این است که رهبر نظام، یا به تبیین کلان سیاسی بپردازد یا صرفا یک رهنمود اخلاقی عمومی ارائه دهد. اما آنچه من بارها شاهد بوده‌ام، شگفت‌انگیز است. ایشان با چنان ظرافت زیبایی‌شناختی وارد جزئیات یک رمان، یک فیلمنامه یا حتی یک دغدغه‌ وجودی یک جوان 20 ‌ساله می‌شدند که گویی خود، یک ویراستار ادبی وسواسی یا یک منتقد سینمایی پدیدارشناس هستند. در مواجهه با یک فیلمساز جوان که از استیصال خود در برابر پیچیدگی‌های اخلاقی شخصیت منفی فیلمش سخن می‌گفت، ایشان به‌جای یک قضاوت فقهی سریع، از رنج انسان مدرن در مواجهه با تجرد و ظرافت قلم داستایوفسکی در ترسیم همان تضاد سخن می‌گفتند.