اسماعیل اسكندری، رئیس اداره سگ‌های زنده‌یاب جمعیت هلال‌احمر است. او درباره سگ‌هایی كه می‌توانند عضو گروه زنده‌یاب‌ها شوند، به ما می‌گوید: «هر نوع نژادی نمی‌تواند عضو گروه زنده‌یاب‌ها باشد.» این یعنی این كه بعد از وقوع حادثه‌ای بسیاری از مردم، به امید كمك برای نجات انسانی، سگ‌های خود را به محل حادثه می‌برند و انتظار دارند در گروه جای بگیرند، اشتباه است.
 اسكندری توضیح می‌دهد نژادهای خاصی می‌توانند در گروه حاضر شوند و مهم‌تر این كه آموزش ببینند.
 به جز نژاد ژرمن كه آلمانی است و به باهوشی و تعلیم‌پذیری مشهور است، این روزها گروه دیگری از سگ‌های كار (سگ‌هایی كه باهوش هستند‌) نژاد لابرادور هم كه به مكان‌یابی قوی مشهور است، در گروه قرار گرفته است. اما آموزش دادن سگ‌ها ساده
نیست.
آموزش سگ سه سالی زمان می‌برد. سه سال كه برای آموزش همه شرایط بحرانی، از زنده‌ پیدا كردن و آواربرداری، غریق نجات بودن، عملیات نجات در برف و بوران و عملیات زنده‌یابی در آتش‌سوزی از كارهایی است كه سگ‌های زنده‌یاب ایرانی باید آن را یاد بگیرند.
 پس به كارگیری سگ‌های تزئینی و هر سگی امكان ندارد. رئیس اداره سگ‌های زنده‌یاب جمعیت هلال‌احمر می‌گوید: «یكی از مشكلات ما اتفاقا همین است. این كه بعد از وقوع حادثه‌ای مردم، سگ‌های تزئینی خود را برای كمك می‌آورند.
 این كار باعث زحمت ما خواهد شد.» اما سؤال اینجاست آموزش سگ‌های كار در ایران از چه زمانی شروع شد؟ اسكندری جواب می‌دهد: «آموزش سگ‌های زنده‌یاب، رسما از سال 79 در ایران شروع شد.»
اتفاقا اولین گروه از سگ‌هایی كه توانستند در عملیاتی شركت كنند، در زلزله بم سال 82 بود. حالا بعد از گذشت 19 سال، در كل كشور، حدود 82 قلاده سگ زنده‌یاب وجود دارد كه در صورت وقوع حادثه و بحران، آماده عملیات امداد و نجات هستند.
نكته مهم درباره سگ‌های امداد و نجات اما مدت زمان خدمتشان است. به طور طبیعی، عمر هر قلاده سگ، حدود 20 سال است. سگی كه برای امداد و نجات آموزش می‌بیند اما ممكن است كمتر از اینها عمر كند.
عمر مدت زمان خدمتش، بسته به این كه در چه عملیـــــاتی شـــــــركت می‌كند متفاوت و از شش سال تا حتی ده تا 12 سال است.  
بعــــــــــــــد از بازنشستگی، ســــــــــگ‌هایی كـــــــــــــه روزی امدادرسان بودند، به عنوان سگ‌های نگهبان در باغ‌ها و انبارها زندگی خود را ادامه می‌دهند.