تورم تعداد دانشگاه‌های ایران تنها خودش را در معضلاتی همچون فارغ‌التحصیلان بیكار،‌ كمبود سواد مهارتی فارغ‌التحصیلان و بیداد صندلی‌های خالی در آموزش عالی نشان نمی‌دهد.  هرچند این موارد از اصلی‌ترین چالش‌های وزارت علوم به واسطه توسعه كمی دانشگاه‌هاست اما وقتی كمی به عقب‌تر برویم و بیشتر محاط به موضوع باشیم متوجه می‌شویم این توسعه كمی آفت‌های بسیار بیشتری هم داشته است كه نمونه كوچكی از آن شده است موضوع این گزارش جمع و جور. این‌كه دانشجویانی كه قرار بوده پیشران افزایش سطح علمی و فرهنگی یك جامعه باشند در گیر و دار تجملاتی‌اند كه هیچ ارتباطی به اصل آگاهی و دانش ندارد. برای آنها انگار تنها و تنها كسب و اخذ یك مدرك دانشگاهی كافی است تا خودشان را در رسته مفاخر یك اجتماع محسوب كنند و بس.
ویترینی به نام فضای مجازی هم رسانه این تفاخر است، احتمالا همین افراد در آینده نه‌چندان دوری می‌شوند آنها كه برای كودكان‌شان جشن‌های میلیونی خداحافظی یا پی‌درپی هم‌می‌گیرند!