به‌تازگی یكی از پژوهشگران اصلی پروژه وایكینگ ناسا، دكتر گیلبرت لوین در یادداشتی در ساینتیفیك امریكن به پیدا شدن نشانه‌های حیات در مریخ پرداخته است. به گفته دكتر لوین، در آزمایشی كه مریخ‌نشین وایكینگ در سال 1355/ 1976 انجام داد، شواهدی مبنی بر وجود موجودات میكروسكوپی در خاك مریخ دیده شده است. او امروزه باور دارد كه نتیجه مثبت آزمایش Labeled Release یا به اختصار ال‌آر (LR) را می‌توان پاسخی برای این سوال كه آیا در مریخ حیات وجود دارد در نظر گرفت.
لوین و دستیارش در همان سال پس از بررسی نتایج منفی سه آزمایش دیگر وایكینگ كه در پی یافتن ماده آلی بودند اعلام كردند: «آزمایش ال‌آر بی‌نتیجه‌ بود.» ناسا نیز در همان سال برای توضیح نتیجه ال‌آر اعلام كرد «با ماده‌ای كه حیات را تقلید می‌كرد مواجه شده است و نه ماده‌ای حیاتی.» اما پس از اعلام ناسا در اوایل امسال مبنی بر احتمال وجود حیات در مریخ، بررسی مجدد نتایج ال‌آر بر سر زبان‌ها افتاده است. لوین معتقد است برنامه‌های آتی ناسا برای فرستادن انسان به مریخ تهدیدی برای حیات میكروبی مریخ است و از ناسا خواسته است تا در ماموریت 2020 مریخ خود از ابزارهای شناسایی حیات به منظور بررسی بیشتر خاك و محیط مریخ استفاده كند.
بررسی ماموریت‌های ناسا نشان می‌دهد كه در 43 سال اخیر هیچ كاوشگر دیگری با قصد انجام آزمایش‌های زیستی بیشتر به مریخ فرستاده نشده است. در تابستان 1355، دو مریخ‌نشین وایكینگ كه به منظور انجام آزمایش‌های زیستی برای یافتن حیات میكروبی به مریخ فرستاده شده بود، تبدیل به اولین فضاپیماهایی شدند كه بر خاك مریخ فرود آمدند. یكی از این دو سطح‌نشین بر استوای مریخ و دیگری به فاصله 6400 كیلومتری و نزدیك به شمال مریخ فرود آمدند.
سطح‌نشین‌ها مجهز به بازوی رباتیكی برای برداشتن خاك مریخ و قرار دادن در مخزن‌های آزمایش بودند.
وایكینگ ۱ قرار بود فقط سه ماه فعالیت كند، اما شش سال به ارسال اطلاعات پرداخت. سرانجام ارتباطش با زمین در 22 آبان 61 به دلیل فرمان ناقصی كه از مركز كنترل زمین ارسال شده بود، قطع شد. وایكینگ 2 نیز پس از 1316 روز زمینی به علت خراب‌شدن باتری‌هایش در 23 فروردین 59 از كار افتاد.
منابع:  Scientific American و  phys.org