مانند بسیاری از دست بافته‌های روستایی، فرت‌بافی هم مصرف داخلی دارد و شاید به خاطر همین است كه كمتر شناخته شده است. نكته مهم در این میان اما نقش‌هایی است كه بر پیكر پارچه نقش بسته است و هر كدام معنا و مفهوم خاص خود را دارد.
 فرت‌بافی، بیشتر در انواع حوله، شال، روسری، بقچه، چادر شب، پیژامه، زیر پیراهنی، چادر و حتی كفن استفاده می‌شود.
 در فرت‌بافی هر كدام از نقش‌ها نشانه و نمادی هستند. گل نماد معنویت و لطافت، پروانه نشانه‌ای از پیوند زمین با آسمان و احترام به طبیعت و درك جهان است.
 دستگاه بافت فرت، چهاروَردی است ولی به دلیل تراكم و تعداد زیاد تارها، وردها، دو به دو، به یكدیگر بسته می‌شوند و دارای شانه مخصوصی (معمولا نئی) است. این دست‌بافته، مانند جاجیم، دورو است.
 نخ مصرفی آن، نخ پنبه‌ای ۱۶ دولا و گاه برای پود، از نخ‌های ابریشم مصنوعی هم استفاده می‌شود، نقوش رایج در این جودانه، پیچازی و چهارخانه می‌باشد.
 در ایام قدیم، پارچه‌های بافته شده در فرت‌بافی، فقط در مناطق روستایی توزیع می‌شده و در حقیقت زنانی كه این پارچه را می‌بافتند آن را به دوستان، همسایگان و آشنایان محلی خود می‌فروختند.
 بافندگان شیوه بافت را بیشتر به صورت سینه به سینه به دیگران انتقال دادند.