به‌نام خواننده!
حسام آبنوس / دبیر قفسه
نوشتن كار راحتی نیست، نویسنده باید از جانش مایه بگذارد تا اثری را برای انتشار آماده كند. همه می‌دانیم كه نویسنده‌ها سال‌ها زیسته‌اند تا اثری را برای خوانده شدن آماده كنند از این حیث مورد احترام و عزیزند. ولی بد نیست نویسندگان بدانند، خواندن هم كار ساده و راحتی نیست. این ارتباطی دوسویه است. هم نویسنده مهم است و هم خواننده! اگر خواننده نباشد این ارتباط شكل نمی‌گیرد و نویسنده برای خواننده می‌نویسد. شاید عده‌ای بگویند مخاطب برایشان مهم نیست، ولی نمی‌توان انكار كرد كه اثری وقتی منتشر شد یعنی به امید خوانده شدن و توجه خواننده منتشر شده در غیر این‌صورت نویسنده می‌تواند برای خلوتش بنویسد و آن خلوت‌نوشته‌ها را به دست ناشر نسپارد. پس می‌بینیم كه هرطور نگاه كنیم خواننده‌ها مهم هستند.
حتی ما روزنامه‌نگارها هم باید به خواننده خود توجه كنیم و اگر این خواننده‌های دوست‌داشتنی نباشند كار ما حرف زدن در اتاق خالی است و اثری ندارد. پس خواننده‌ها مهم هستند.
اما حرفی كه به دلیل آن سراغ مخاطب رفتیم اقتصاد است. خواننده در فضایی می‌تواند بخواند كه وسعش برسد و بتواند كتاب بخرد و دسترسی به آن داشته باشد. در روزگاری كه برای یك كتاب 100 صفحه‌ای باید 30000 تومان پرداخت كرد چطور می‌توانیم انتظار داشته باشیم خواننده‌ها رغبتی به خرید كتاب داشته باشند؟ شاید بهانه‌های زیادی برای این گرانی بشود جور كرد و تراشید، ولی هرچه بگوییم چیزی از این‌كه مخاطب دستش به كتاب نمی‌رسد، نمی‌كاهد. گرانی كاغذ و افزایش هزینه‌های چاپ و تولید كتاب عواملی است كه بارها شنیده‌ایم، ولی باید راهی برای این مخاطبان پیدا كرد تا بتوانند به كتاب‌ها دسترسی پیدا كنند. در روزگاری كه كتاب‌های الكترونیك هم از كتاب‌های كاغذی در حال پیشی گرفتن هستند هیچ پیشنهاد جایگزینی وجود ندارد و نمی‌توان از آنها نام برد. البته عضویت در كتابخانه‌ها راه‌حل جایگزین است، ولی اغلب از به‌روز نبودن مخازن كتابخانه‌ها گلایه می‌كنند كه باید بررسی شود.
از دولت و تمام متصدیان حوزه كتاب باید مطالبه كرد که برای شكل‌گیری این ارتباط دوسویه میان نویسنده و مخاطب فكری كنند
در غیر این‌صورت نویسنده برای خودش می‌نویسد و خواننده هم دسترسی به آثار او ندارد. باید گفت آقایان به داد كتاب برسید!
خواننده‌هایی كه با عشق كتاب می‌خوانند و باعلاقه‌ای توصیف‌نشدنی با او خلوت می‌كنند و بهترین لحظات خود را برای این دوستان در نظر می‌گیرند، حالا در حال دور شدن از دوستان خود هستند و كسی فكری برای آنها نمی‌كند. شاید بهتر باشد روش‌های جایگزینی برای دسترسی مخاطبان به كتاب پیدا كرد تا این ارتباط دوسویه از بین نرود!
حتی ما روزنامه‌نگارها هم باید به خواننده خود توجه كنیم و اگر این خواننده‌های دوست‌داشتنی نباشند كار ما حرف زدن در اتاق خالی است و اثری ندارد. پس خواننده‌ها مهم هستند.
اما حرفی كه به دلیل آن سراغ مخاطب رفتیم اقتصاد است. خواننده در فضایی می‌تواند بخواند كه وسعش برسد و بتواند كتاب بخرد و دسترسی به آن داشته باشد. در روزگاری كه برای یك كتاب 100 صفحه‌ای باید 30000 تومان پرداخت كرد چطور می‌توانیم انتظار داشته باشیم خواننده‌ها رغبتی به خرید كتاب داشته باشند؟ شاید بهانه‌های زیادی برای این گرانی بشود جور كرد و تراشید، ولی هرچه بگوییم چیزی از این‌كه مخاطب دستش به كتاب نمی‌رسد، نمی‌كاهد. گرانی كاغذ و افزایش هزینه‌های چاپ و تولید كتاب عواملی است كه بارها شنیده‌ایم، ولی باید راهی برای این مخاطبان پیدا كرد تا بتوانند به كتاب‌ها دسترسی پیدا كنند. در روزگاری كه كتاب‌های الكترونیك هم از كتاب‌های كاغذی در حال پیشی گرفتن هستند هیچ پیشنهاد جایگزینی وجود ندارد و نمی‌توان از آنها نام برد. البته عضویت در كتابخانه‌ها راه‌حل جایگزین است، ولی اغلب از به‌روز نبودن مخازن كتابخانه‌ها گلایه می‌كنند كه باید بررسی شود.
از دولت و تمام متصدیان حوزه كتاب باید مطالبه كرد که برای شكل‌گیری این ارتباط دوسویه میان نویسنده و مخاطب فكری كنند
در غیر این‌صورت نویسنده برای خودش می‌نویسد و خواننده هم دسترسی به آثار او ندارد. باید گفت آقایان به داد كتاب برسید!
خواننده‌هایی كه با عشق كتاب می‌خوانند و باعلاقه‌ای توصیف‌نشدنی با او خلوت می‌كنند و بهترین لحظات خود را برای این دوستان در نظر می‌گیرند، حالا در حال دور شدن از دوستان خود هستند و كسی فكری برای آنها نمی‌كند. شاید بهتر باشد روش‌های جایگزینی برای دسترسی مخاطبان به كتاب پیدا كرد تا این ارتباط دوسویه از بین نرود!
