روایت‌های یك مادر كتاب‌باز
دختر پادشاه
سمیه‌سادات حسینی / نویسنده
منم قالیبافی كردم.
هیس مامان! الان نمی‌خواد بگی! بعدا بگو!
اما داستان چه بود؟
توی اینترنت مجموعه ویدئوهایی یافته‌بودند از بومی‌های جنگل‌های استوایی شرق آسیا كه تقریبا با دست‌‌خالی و استفاده از مصالح طبیعی، بناهای زیبا و پیچیده و محكم و قابل استفاده می‌سازند.
روند كار و این‌كه خالی از پیچیدگی‌های فناوری‌های مدرن است و می‌توانند راحت بفهمندش، چنان جذبشان كرده بود كه هر روز سر ناهار، حداقل یك ویدئو از این مجموعه را پخش می‌كردند كه من هم همراهشان ببینم.
میان قاشق‌های غذا كه به دهان می‌گذاشتند، شگفتی و حیرتی خوشایند هم از چهره‌هایشان می‌بارید.
در حین این كه مرد كوچك‌اندام جوان در ویدئو، با ابزاری ساده پله‌هایی كه ساخته بود را تراش می‌داد، پسرك با حیرت و احترامی عمیق گفت: آدم اگه یه كاری رو این‌طوری بلد باشه انجام بده، تا آخر عمر نیازی به كسی نداره.
اینجا بود كه خندیدم و گفتم: منم قالیبافی می‌كردم.
و پسرك چشم‌دوخته به صفحه تلویزیون گفت: هیس مامان! الان نمی‌خواد بگی! بعدا بگو!
مرد جوان داشت پنجره‌ای را در دل دیواری نازك كه از خاك سفت زمین تراشیده بود، شكل می‌داد و هرلحظه ممكن بود دیوار كلا بشكند و حاصل كل زحماتش به‌باد برود.
بالاخره موفق شد و بنای یكپارچه‌‌اش را ساخت و ویدئو و ناهار ما تمام شد و...
دخترك كه ظرف‌های نهار را می‌برد كه بگذارد توی آشپزخانه پرسید: راستی مامان چی گفتی وسط برنامه؟ قالیبافی می‌كردی؟ چرا؟
گفتم: مادربزرگم یه كتاب پر از نقاشی از یه دستفروش خریده بود. دادش به من كه می‌دونست هیچ كتابی رو نخونده نمی‌گذارم.
اسم كتاب یادم نیست. فقط یادمه افسانه‌های قدیمی رو با لحن حكایت توش جمع كرده بودن.
یكیش خیلی برای من جالب بود. دختر یه پادشاه بود كه پدرش به‌زور مجبورش كرده بود از یه پیرزن پارچه‌بافی یاد بگیره. دخترك سال‌ها زیر دست پیرزن، پارچه‌بافی رو خیلی خوب و اعلا یاد گرفت. ولی تمام مدت شاكی و ناراضی بود كه اون دختر پادشاهه. بهترین پارچه‌ها از چین و ماچین براش میاد. چرا باید پارچه‌بافی یاد بگیره؟
پدرش بهش می‌گفت تو یه چیزی لازم داری كه مال خودت باشه و كسی نتونه ازت بگیره. ممكنه تو تا آخر عمرت دختر پادشاه نمونی، اما همیشه یه پارچه‌باف خوب باقی می‌مونی.
تا این‌كه دخترك توی یك جنگ، اسیر دشمن پدرش می‌شه و اون حاكم كه اونو اسیر كرده بوده، نمی‌دونسته دختر پادشاهو گرفته. پادشاه هم سال‌ها دنبال دخترش می‌گشت و نمی‌دونست كجاست.
دخترك اما به حاكم پیشنهاد كرد در ازای آزادیش، یه پارچه اعلا براش ببافه كه با فروشش به پادشاه، پولدار بشه.
دخترك سال‌ها وقت گذاشت و توی نقشه پارچه پیام رمزی برای پدرش بافت.
وقتی حاكم پارچه رو برد پیش پادشاه، پادشاه فهمید كه اون پارچه رو دخترش فرستاده و...
پسرك حرفم را قطع كرد: آخرشم حتما اون پادشاه لشگر كشید و حاكم و مردمش رو از دم تیغ گذروند و... اینام همه‌ش خون و خون‌ریزی دوست داشتن. آدم اعصابش خرد می‌شه!
گفتم: آره دیگه. قدیمی بودن خب. كار دیگه بلد نبودن كه.
دخترك گفت: حالا چه ربطی به قالیبافی داشت؟
گفتم: خب من خیلی خوشم اومد از ایده پادشاه. همون سال مامان خواهر دوست خاله، توی پاركینگ خونه‌شون برای دوستای دخترش كلاس قالیبافی گذاشت. من و خاله هر روز تابستون می‌رفتیم كلاس. سه سانت فرش بافتیم! من دیگه رسما توی ذهنم دختر پادشاه بودم كه داشت پیام رمزی توی نقشه قالی می‌بافت.
دخترك ریسه رفت از خنده: مامان! چقدر خیالباف بودی‌ها! فكر كن آقاجون می‌اومد از روی نقشه قالی نجاتت می‌داد!
هر دو از تصور پدربزرگ‌شان در نقش پادشاه ریسه رفتند از خنده.
بعد پسرك گفت: ولی آخرشم اون پارچه اعلا به‌تنهایی به‌درد دختره نخورد‌ها! بازم دخترپادشاه بودنش باعث نجاتش شد.
هیس مامان! الان نمی‌خواد بگی! بعدا بگو!
اما داستان چه بود؟
توی اینترنت مجموعه ویدئوهایی یافته‌بودند از بومی‌های جنگل‌های استوایی شرق آسیا كه تقریبا با دست‌‌خالی و استفاده از مصالح طبیعی، بناهای زیبا و پیچیده و محكم و قابل استفاده می‌سازند.
روند كار و این‌كه خالی از پیچیدگی‌های فناوری‌های مدرن است و می‌توانند راحت بفهمندش، چنان جذبشان كرده بود كه هر روز سر ناهار، حداقل یك ویدئو از این مجموعه را پخش می‌كردند كه من هم همراهشان ببینم.
میان قاشق‌های غذا كه به دهان می‌گذاشتند، شگفتی و حیرتی خوشایند هم از چهره‌هایشان می‌بارید.
در حین این كه مرد كوچك‌اندام جوان در ویدئو، با ابزاری ساده پله‌هایی كه ساخته بود را تراش می‌داد، پسرك با حیرت و احترامی عمیق گفت: آدم اگه یه كاری رو این‌طوری بلد باشه انجام بده، تا آخر عمر نیازی به كسی نداره.
اینجا بود كه خندیدم و گفتم: منم قالیبافی می‌كردم.
و پسرك چشم‌دوخته به صفحه تلویزیون گفت: هیس مامان! الان نمی‌خواد بگی! بعدا بگو!
مرد جوان داشت پنجره‌ای را در دل دیواری نازك كه از خاك سفت زمین تراشیده بود، شكل می‌داد و هرلحظه ممكن بود دیوار كلا بشكند و حاصل كل زحماتش به‌باد برود.
بالاخره موفق شد و بنای یكپارچه‌‌اش را ساخت و ویدئو و ناهار ما تمام شد و...
دخترك كه ظرف‌های نهار را می‌برد كه بگذارد توی آشپزخانه پرسید: راستی مامان چی گفتی وسط برنامه؟ قالیبافی می‌كردی؟ چرا؟
گفتم: مادربزرگم یه كتاب پر از نقاشی از یه دستفروش خریده بود. دادش به من كه می‌دونست هیچ كتابی رو نخونده نمی‌گذارم.
اسم كتاب یادم نیست. فقط یادمه افسانه‌های قدیمی رو با لحن حكایت توش جمع كرده بودن.
یكیش خیلی برای من جالب بود. دختر یه پادشاه بود كه پدرش به‌زور مجبورش كرده بود از یه پیرزن پارچه‌بافی یاد بگیره. دخترك سال‌ها زیر دست پیرزن، پارچه‌بافی رو خیلی خوب و اعلا یاد گرفت. ولی تمام مدت شاكی و ناراضی بود كه اون دختر پادشاهه. بهترین پارچه‌ها از چین و ماچین براش میاد. چرا باید پارچه‌بافی یاد بگیره؟
پدرش بهش می‌گفت تو یه چیزی لازم داری كه مال خودت باشه و كسی نتونه ازت بگیره. ممكنه تو تا آخر عمرت دختر پادشاه نمونی، اما همیشه یه پارچه‌باف خوب باقی می‌مونی.
تا این‌كه دخترك توی یك جنگ، اسیر دشمن پدرش می‌شه و اون حاكم كه اونو اسیر كرده بوده، نمی‌دونسته دختر پادشاهو گرفته. پادشاه هم سال‌ها دنبال دخترش می‌گشت و نمی‌دونست كجاست.
دخترك اما به حاكم پیشنهاد كرد در ازای آزادیش، یه پارچه اعلا براش ببافه كه با فروشش به پادشاه، پولدار بشه.
دخترك سال‌ها وقت گذاشت و توی نقشه پارچه پیام رمزی برای پدرش بافت.
وقتی حاكم پارچه رو برد پیش پادشاه، پادشاه فهمید كه اون پارچه رو دخترش فرستاده و...
پسرك حرفم را قطع كرد: آخرشم حتما اون پادشاه لشگر كشید و حاكم و مردمش رو از دم تیغ گذروند و... اینام همه‌ش خون و خون‌ریزی دوست داشتن. آدم اعصابش خرد می‌شه!
گفتم: آره دیگه. قدیمی بودن خب. كار دیگه بلد نبودن كه.
دخترك گفت: حالا چه ربطی به قالیبافی داشت؟
گفتم: خب من خیلی خوشم اومد از ایده پادشاه. همون سال مامان خواهر دوست خاله، توی پاركینگ خونه‌شون برای دوستای دخترش كلاس قالیبافی گذاشت. من و خاله هر روز تابستون می‌رفتیم كلاس. سه سانت فرش بافتیم! من دیگه رسما توی ذهنم دختر پادشاه بودم كه داشت پیام رمزی توی نقشه قالی می‌بافت.
دخترك ریسه رفت از خنده: مامان! چقدر خیالباف بودی‌ها! فكر كن آقاجون می‌اومد از روی نقشه قالی نجاتت می‌داد!
هر دو از تصور پدربزرگ‌شان در نقش پادشاه ریسه رفتند از خنده.
بعد پسرك گفت: ولی آخرشم اون پارچه اعلا به‌تنهایی به‌درد دختره نخورد‌ها! بازم دخترپادشاه بودنش باعث نجاتش شد.
