روایت‌های یك مادر كتاب‌باز
كتــاب دیـدن
سمیه‌سادات حسینی / نویسنده
«هری پاتر ببینیم؟»
«نه! من دوست ندارم!»
«ا! چرا دوست نداری؟ قبلا دیدیم دوست داشتی كه.»
«آخه خیلی وقته ندیدم. الان دارم كتاب‌هاشو می‌خونم.»
اینجا جایی بود كه توجه من به مكالمه‌شان جلب شد. مثل روال همیشگی‌مان، داشتند صحبت می‌كردند كه برای سر ناهار چه فیلمی ببینیم. من گفته بودم فرصت كافی ندارم كه یك فیلم كامل همراهشان ببینم. برای همین دنبال فیلمی می‌گشتند كه بشود نصفه دید!
كار آسانی نبود كه هم بخواهی فیلمی را ببینی، هم نخواهی كامل ببینی. من ناهار را آماده می‌كردم و صدایشان را می‌شنیدم كه بعد از كلی
جر و بحث به این نتیجه درخشان رسیدند كه باید یك فیلم تكراری انتخاب كنند. پسرك گفت: «اگه یه فیلم تكراری باشه كه دوستش داشته باشیم، می‌تونیم نصفه ببینیم. هم از دیدن دوباره‌اش لذت می‌بریم، هم كنجكاو نیستیم بدونیم آخرش چی می‌شه. می‌تونیم نصفه ولش كنیم.»
بعد دوتایی فكرهایشان را گذاشتند روی هم تا سر فیلمی تكراری به توافق برسند.
پسرك روی حساب این‌كه هرسه‌مان هری‌پاتر دوست داریم، پیشنهاد كرد یكی از فیلم‌های سری هری‌پاتر را ببینیم.
و اینجا بود كه دخترك آن حرف عجیب را زد كه هم خیلی وقت است ندیده، هم در حال خواندن كتاب‌های هری پاتر است و این دو، دلایلی هستند كه نمی‌خواهد فیلم هری پاتر ببیند.
پسرك با ناباوری صدایی پوزخندمانند از خودش درآورد: «این دیگه چه حرفی بود! خیلی وقته ندیدی، بعد نمی‌خوای ببینی؟!»
دخترك گفت: «خب آخه خیلیاش یادم رفته.»
پسرك زد زیر خنده: «دِ آخه دیوانه!...این كه بهتره كه. دوباره انگار فیلم جدید داری می‌بینی!»
دخترك جیغ زد: «ماماااان! داداشی به من می‌گه دیوانه!»
پسرك دوباره بلندتر خندید: «خوب مامان آخه ببین چی می‌گه! می‌گه فیلمشو خیلی وقته ندیدم. همه‌ش یادم رفته. برای همین نمی‌خوام ببینم!»
دخترك با حرص گفت: «خب برای این‌كه دارم كتابشو می‌خونم!»
پسرك دوباره گفت: «گفتم دیوانه‌ای‌ها! خب اینجوری بهتره كه. همه تصویرای كتاب جلوی چشمت زنده می‌شن.»
گفتم: «مامان جان، هی نگی دیوانه، نمیشه؟! فقط حرصشو درمیاری!»
بعد رو كردم به دخترك: «خوب راست می‌گه‌ها! حرفت خیلی عجیبه! هم خیلی وقته ندیدی. هم یادت رفته. هم داری كتابشو می‌خونی. اینا چطوری دلیل می‌شه كه نخوای فیلمشو ببینی؟»
گفت: «آخه مامان! دفعه اول كه فیلمشو دیدم هنوز كتابشو نخونده بودم. اما الان وقتی دارم كتابشو می‌خونم، واسه هری و دوستاش هر قیافه‌ای بخوام تصور می‌كنم. صحنه‌های كتابو هرجور دوست داشته باشم، توی ذهنم می‌سازم. اما اگه فیلمشو ببینم دیگه نمی‌تونم خودم تصورشون كنم. می‌شن همون شكلی كه توی فیلم
هستن.»
پسرك گفت: «تازه بیچاره خبر نداری خیلی جاهای فیلمش اصلا شبیه كتابش نیست.»
رو كردم به پسرك و با هیجان گفتم: «راست می‌گه خواهرت. منم اصلا خوشم نمیاد فیلمایی رو كه از روی كتابای معروف ساختن، ببینم. اول این‌كه اصلا سلیقه‌شون واسه انتخاب هنرپیشه رو دوست ندارم. آخه این چه هری‌ای بود قالب كردن بهمون توی فیلم؟ بعدم كلی از ماجراهای فرعی كتابو توی فیلم كوتاه یا عوض كردن كه جا بشه توی یك فیلم. این كارشون باعث شده بعضی جاها منطق داستان به هم بخوره. تازه من عاشق اون قسمتایی‌ام توی كتاب‌ها كه شخصیت‌ها با خودشون فكر می‌كنن یا نویسنده داره درباره حال و احوال روحی‌شون توضیح می‌ده. و این قسمتا رو اصلا نمیشه توی فیلم آورد. خیلی بیخودن فیلمایی كه از روی كتاب ساخته می‌شن!»
پسرك گفت: «خیلی خب مامان جان! حالا چرا عصبانی می‌شی؟ من كه فیلماشو نساختم! یه فیلم دیگه می‌بینیم.»
«نه! من دوست ندارم!»
«ا! چرا دوست نداری؟ قبلا دیدیم دوست داشتی كه.»
«آخه خیلی وقته ندیدم. الان دارم كتاب‌هاشو می‌خونم.»
اینجا جایی بود كه توجه من به مكالمه‌شان جلب شد. مثل روال همیشگی‌مان، داشتند صحبت می‌كردند كه برای سر ناهار چه فیلمی ببینیم. من گفته بودم فرصت كافی ندارم كه یك فیلم كامل همراهشان ببینم. برای همین دنبال فیلمی می‌گشتند كه بشود نصفه دید!
كار آسانی نبود كه هم بخواهی فیلمی را ببینی، هم نخواهی كامل ببینی. من ناهار را آماده می‌كردم و صدایشان را می‌شنیدم كه بعد از كلی
جر و بحث به این نتیجه درخشان رسیدند كه باید یك فیلم تكراری انتخاب كنند. پسرك گفت: «اگه یه فیلم تكراری باشه كه دوستش داشته باشیم، می‌تونیم نصفه ببینیم. هم از دیدن دوباره‌اش لذت می‌بریم، هم كنجكاو نیستیم بدونیم آخرش چی می‌شه. می‌تونیم نصفه ولش كنیم.»
بعد دوتایی فكرهایشان را گذاشتند روی هم تا سر فیلمی تكراری به توافق برسند.
پسرك روی حساب این‌كه هرسه‌مان هری‌پاتر دوست داریم، پیشنهاد كرد یكی از فیلم‌های سری هری‌پاتر را ببینیم.
و اینجا بود كه دخترك آن حرف عجیب را زد كه هم خیلی وقت است ندیده، هم در حال خواندن كتاب‌های هری پاتر است و این دو، دلایلی هستند كه نمی‌خواهد فیلم هری پاتر ببیند.
پسرك با ناباوری صدایی پوزخندمانند از خودش درآورد: «این دیگه چه حرفی بود! خیلی وقته ندیدی، بعد نمی‌خوای ببینی؟!»
دخترك گفت: «خب آخه خیلیاش یادم رفته.»
پسرك زد زیر خنده: «دِ آخه دیوانه!...این كه بهتره كه. دوباره انگار فیلم جدید داری می‌بینی!»
دخترك جیغ زد: «ماماااان! داداشی به من می‌گه دیوانه!»
پسرك دوباره بلندتر خندید: «خوب مامان آخه ببین چی می‌گه! می‌گه فیلمشو خیلی وقته ندیدم. همه‌ش یادم رفته. برای همین نمی‌خوام ببینم!»
دخترك با حرص گفت: «خب برای این‌كه دارم كتابشو می‌خونم!»
پسرك دوباره گفت: «گفتم دیوانه‌ای‌ها! خب اینجوری بهتره كه. همه تصویرای كتاب جلوی چشمت زنده می‌شن.»
گفتم: «مامان جان، هی نگی دیوانه، نمیشه؟! فقط حرصشو درمیاری!»
بعد رو كردم به دخترك: «خوب راست می‌گه‌ها! حرفت خیلی عجیبه! هم خیلی وقته ندیدی. هم یادت رفته. هم داری كتابشو می‌خونی. اینا چطوری دلیل می‌شه كه نخوای فیلمشو ببینی؟»
گفت: «آخه مامان! دفعه اول كه فیلمشو دیدم هنوز كتابشو نخونده بودم. اما الان وقتی دارم كتابشو می‌خونم، واسه هری و دوستاش هر قیافه‌ای بخوام تصور می‌كنم. صحنه‌های كتابو هرجور دوست داشته باشم، توی ذهنم می‌سازم. اما اگه فیلمشو ببینم دیگه نمی‌تونم خودم تصورشون كنم. می‌شن همون شكلی كه توی فیلم
هستن.»
پسرك گفت: «تازه بیچاره خبر نداری خیلی جاهای فیلمش اصلا شبیه كتابش نیست.»
رو كردم به پسرك و با هیجان گفتم: «راست می‌گه خواهرت. منم اصلا خوشم نمیاد فیلمایی رو كه از روی كتابای معروف ساختن، ببینم. اول این‌كه اصلا سلیقه‌شون واسه انتخاب هنرپیشه رو دوست ندارم. آخه این چه هری‌ای بود قالب كردن بهمون توی فیلم؟ بعدم كلی از ماجراهای فرعی كتابو توی فیلم كوتاه یا عوض كردن كه جا بشه توی یك فیلم. این كارشون باعث شده بعضی جاها منطق داستان به هم بخوره. تازه من عاشق اون قسمتایی‌ام توی كتاب‌ها كه شخصیت‌ها با خودشون فكر می‌كنن یا نویسنده داره درباره حال و احوال روحی‌شون توضیح می‌ده. و این قسمتا رو اصلا نمیشه توی فیلم آورد. خیلی بیخودن فیلمایی كه از روی كتاب ساخته می‌شن!»
پسرك گفت: «خیلی خب مامان جان! حالا چرا عصبانی می‌شی؟ من كه فیلماشو نساختم! یه فیلم دیگه می‌بینیم.»
