الیوم با صدای بوق و موتوری و صدای ارابه دودی سبزی‌فروش و میوه‌فروش از خواب پریدیم. مستوحش بر پنجره عمارت حاضر شده سرك كشیدیم. ملاحظه كردیم رعیت در بازارچه هركس به كار خود مشغول است، محكم خودمان را نیشگون گرفته كه ببینیم خوابیم یا نه، خواب نبودیم خیلی دردمان آمد. خشایار را صدا كردیم جوابی نیامد. در عمارت پیش گشتیم، جلوی تلویزیون خواب بود. با لگدی مهربان و آرام بیدارش كرده، فرمودیم: بیدارشو! بلندشده، چشم مالید و فرمود تصدق چه خواب بود؟ فرمودیم كرونا خواب بود. عرض كرد چطور؟ فرمودیم من و تو یك خواب مشترك دیدیم. الحق كه بد بلایی بود، الان بیرون را نگاه كردیم هیچ خبری نیست و رعیت به امورات خود مشغولند.
 در تلویزیون دقیق شدیم دیدیم ای دل غافل هنوز از كرونا می‌گویند. خشایار پوزه خاراند كه تصدقتان گردم نه خواب نبوده. گویا جناب صدر اعظم فرموده اند از بیستم باید كارها به روند و روال عادی برگردد و با حفظ پروتكل‌ها كارها از سر گرفته شود. فرمودیم مگر تا همین پریروز نمی‌گفتند در خانه بمانیم و فلان و بیسار؟ تمام شده؟ ریشه‌اش را كنده‌اند؟
 عارض شد: خیر! فرمودیم یعنی توی سیزده به در منتقل می‌شد؟ عرض كرد: تصدق آن‌كه جیبش پر است و نان و خورشتش به در خانه نشسته و لایو اینستاگرام می‌بیند. بیچاره آن است كه باید دستش بجنبد تا دهانش بجنبد... رعیت گیوه سوخته كه اگر ندود شب باید سر گرسنه بر بالین بگذارد. بالاخره می‌آید بیرون و خدا نكند ویروس بر جانش بنشیند كه تازه ابتدای بدبختی است... از كار امورات مملكتی انگشت را ضدعفونی كرده گزیدیم و برای سلامت جمیع ایرانیان دعا فرموده، یك لگد دیگر به خشایار زده دلمان خنك شد.