یكی روی دستكشش و دیگر روی گانی كه تنش كرده است‌ متن یا شعری نوشته. یكی برای پسرش امیرعلی نوشته است كه «دل مامان برایت تنگ است.» اما آن یكی تولد دو ماهگی پسرش را تبریك گفته است. مصداق واقعی حرف دل؛ حرف دل كسانی كه این روزها، لحظات سختی را می‌گذرانند. می‌گویند بر تن كردن آن لباس‌ها، آن لباس‌های سرتاسری و زمخت، سخت است، گرم است؛ آنقدر كه بعد از گذراندن یك روز سخت در كنار بیماران كرونایی و درآوردن آن لباس‌های سرتاسر سفید، از اثرات گرمای داخل آنها لرز می‌كنند و باید دوباره كنار شوفاژ بمانند تا دمای بدنشان به حالت تعادلی بین لباس و محیط برسد. اما حالا كه همه‌‌شان، هم‌شكل شده‌اند و از روی آن لباس‌های ضخیم و آن ماسك‌ها و كلاه‌هایی كه كل سر و صورتشان را پوشانده‌اند، به سختی می‌شود قیافه و اسم و رسم​شان را تشخیص داد؛ حالا كه آنها در بیمارستان هستند و ما در خانه، نوشته‌های خلاقانه‌شان و انتشار آن در فضای رسانه‌ای، حال و هوایشان را بهتر از قبل برای مردم آشكار كرده است. یكی از حال و روزش نوشته است كه: «گرچه این شهر هراسان شده از بیماری، من پرستارم و عمریست خطر كرده دلم»، اما نوشته دیگری دلمان را از داشتن‌شان قرص می‌كند: «ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم، در محفل عاشقان نمی‌رقصیدیم.» چند نفری هم گله از ناملایمات داشتند كه: «خسته‌ام از مردمی كه دغدغه تمام شب‌های ما هستند و ما دغدغه‌ای برای آنها نیستیم.» یا گاهی صبرشان لبریز شده است: «صف كشیده‌اند در خیابان‌ها، صف كشیده‌ایم در بیمارستان‌ها، همه در صفیم، اما این كجا و آن كجا؟»
سرپرستار بخش یكی از بیمارستان‌های اختصاصی كرونا می‌گوید این یك كار دلی بوده است. كادر درمان، در این روزهایی كه به‌سختی می‌گذرد، دل‌نوشته‌های كوتاه‌شان را در قالب متن و شعرها، روی این پوشش‌ها می‌نویسند؛ پوشش‌هایی كه بعدها برایشان یادآور روزهای كرونازده كاری‌شان است. یكی دلش برای خانواده‌اش تنگ شده و یكی دیگر از بی‌توجهی مردم در این اوضاع و شرایط دلگیر است. یكی هم غمگین از دست رفتن یكی از بهترین لحظه‌های زندگی‌اش است: «همسر عزیزم، ببخش كه اولین سال تحویل زندگی مشتركمون، كنارت نبودم.» اتفاقی كه رسانه‌ای شد و حرف‌های قشنگ اما غمگینانه‌شان به گوش مردم در فضای مجازی رسید و دست به دست شد.
با دیدن آن عكس‌ها، چقدر دلمان برای آن مادر پرستاری كه دلتنگ فرزندش است گرفت؟ چقدر خستگی یكی از آن‌ پرستارهایی كه از دغدغه‌اش بر روی گانش نوشته بود، دلمان را لرزند؟ چقدر آن نوشته كه می‌گفت: «من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه كسی برخیزد؟ من اگر برخیزم، تو اگر برخیزی، همه برخیزند.» شیرمان كرد كه كاری كنیم و قدمی برداریم؟ انگار همین نوشته‌ها، همین لباس‌ها و دستكش‌ها و همین عكس‌های دست ‌به دست شده‌، توانست كمی بیشتر از قبل مردم را به خودشان بیاورد و حتی قوی‌تر از خیلی ابزار‌های دیگر عمل كند؛ چیزی شبیه یك تلنگر برای بیشتر طاقت آوردن در خانه، برای تحمل این روزهای كرونازده.




شرایط را درک می‌کنیم
امان‌ا... قرایی‌مقدم/ جامعه‌شناس
 این روزها، جامعه با یك مشكل عمومی درگیر شده كه در آن همه هوای همدیگر را دارند، مشكلات و غم و غصه‌های همدیگر را احساس می‌كنند، همه معنای همدردی را می‌فهمند. حالا در این روزها این كادر درمان است كه در خط مقدم ‌‌ایستاده‌‌؛ كسانی كه وقتی عكس دل‌نوشته‌هایشان بر لباس‌های مخصوصشان را می‌بینیم، همدردی در ما معنایی تازه‌ می‌گیرد. مردم می‌بینند، می‌فهمند آنها به خاطر ما از همسر و فرزندشان، از پدر و مادرشان، از تعطیلی‌ها و روزهای خوششان گذشته‌اند. مردم وقتی كلمه دلتنگی را روی كف دست یك‌پرستار می‌بینند، وقتی جملات غم‌انگیز‌ بر لباسشان را می‌بینند، بیشتر از قبل حرف‌هایشان بر دلشان می‌نشیند، بیشتر احساس مسوولیت می‌كنند، بیشتر با كادر درمانی همدرد می‌شوند؛ اتفاقی كه قبلا نبود، كم بود. در واقع گرچه این پدیده شوم، مضرات زیادی برای همه جامعه داشته اما یك نوع آموزش‌دهندگی هم در وجود این روزها نهفته است. به‌نظر می‌رسد وجود این ویروس به واسطه پرستاران، پزشكان، خیران و هركسی كه در این راه قدم هرچند كوچكی برداشته، توانسته است باقی جامعه را آگاه‌تر و بینا‌تر كند، فكرها را تغییر دهد و بینش‌مان را عوض كند. شاید تا به امروز كسی فكر نمی‌كرد یك بیماری واگیردار بتواند چنین احساس مشتركی بین آ‌دم‌ها به وجود بیاورد؛ اتفاقی كه این روزها رخ داد و همه مردم با جامعه پزشكی و پرستاران احساس پیوستگی، همسو بودن و وابستگی كردند. در زمان جنگ نیز همین‌طور بود؛ عكس‌ها و خبرهایی كه از رزمندگان جبهه‌ها به مردم می‌رسید، همه را یكدل كرده بود تا هركسی هركاری از دستش برمی‌آمد، انجام بدهد. راستش را بخواهید، این روزها خیلی شبیه سال‌های جنگ است؛ این روزها هم مانند آن سال‌ها، مردم می‌دانند خطر در كمین ماست و باید در برابرش بایستیم و حالا ایستاده‌ایم و هوای پزشكان و پرستاران را كه جلوتر از ما هستند، داریم. فضای مجازی این فرصت را به ما داده است كه شاهد دغدغه‌های آنها در بیمارستان‌ها باشیم، دلتنگی‌های یك پرستار را در این روزهای سخت و نفسگیر درك كنیم، خستگی‌هایش را بیشتر بفهمیم و خواهش‌هایش را جدی‌تر ‌بگیریم؛ یك یگانگی به معنای واقعی.