کلاس فیزیک. دبیر، در حال تدریس قانون دست راست است. دانش‌آموزی درازکش، رودل کرده از همبرگر سفارشی دیشب. دیگری گوشی به دست، مشغول صبحانه ساعت 12. از چهره آن یکی باران اشک سرازیر است. دل‌تنگ صدای معلم و مدرسه؟ خیر. خواننده موردعلاقه‌اش آلبوم جدید منتشر کرده که خبر ندارید چقدر سنگین و دپ است!
در این میان اما دانش آموز مثبتی هم پیدا می‌شود که حقیقتا گوش می‌دهد، اما نفهمیده انگشتش را باید چطور نگه دارد: بپرسم؟
ندایی درونی پاسخ می‌دهد که:«نه...زشته!» حیف، خانم اینجا نیست که سوال را از چشمان درگیرش بخواند.
و اما خود خانم... فعلا فکرکردن به مسائل حاشیه‌ای را کنار گذاشته-غذای سوخته، همسر گشنه، کودک بی‌حوصله-و در این اندیشه که تمام شاگردانش هنگام پرسش کلاسی، چقدر از تپه تپه جواب‌های درست مجازیشان شیرین‌تر بوده. از آنها فاصله گرفته‌است؛ چگونه‌اند و آیا واقعا می‌فهمند؟ تنها معلم ادبیات است که اطلاعات دندان‌گیری به دست آورده: بچه‌ها هنوز مانده‌اند که حاضرم درست است یا حاظرم!
این است داستان این روزهایمان؛ ضعف پیام‌رسان‌ها در ایجاد تعامل موثر بین معلم و دانش‌آموزان. در ارتباط چهره‌به‌چهره ظرافت‌هایی وجود دارد که فعلا قابل جایگزین‌شدن با ارتباط مجازی نیست. درست است که اوضاع با ایموجی لبخند و گل و قلب به سر می‌شود، اما ضررهای غیرقابل جبرانی به حوزه آموزش زده شده که در آینده مشخص می‌شود. یک سال پیش خودم را به یاد می‌آورم که در ژست یک مقام مسوول فریاد می‌زدم: آموزش می‌تواند غیرحضوری شود! حالا جناب واقعیت است که با پتک بر سر نظریه‌هایم می‌کوبد و نگاهم می‌کند: خیال خام!
خلاصه که کمی سرخورده شده‌ام. اما همین که دانش‌آموز از راه دور می‌تواند این‌چنین در آموزش اثرگذار و فعال باشد، جای شکرش باقی است. فکرش را بکنید اگر کرونا ده سال پیش زمینگیرمان می‌کرد، احتمالا باید با مدرسه تلویزیونی و پیامک روزگار می‌گذراندیم. گرچه نگاهمان به آینده است، کرونا را زمینه‌ پیشرفت می‌شماریم و می‌دانیم تعامل دوسویه در این نقطه متوقف نمی‌شود؛ مخصوصا وقتی چیزهایی درباره واقعیت مجازی یا فناوری هولوگرامی به گوش آدم خورده‌باشد.
امیدوارم تا به اینجا متوجه سخنانم شده باشید. اوضاع خوبه بچه‌ها؟
- بعله
- بله
- واظحه
- ادامه بدیم خانم
- باه
- هیچ مشکلی نیست J