ما ادمین‌ها دست خودمان نیست، وایرال کردن را دوست داریم. یعنی از همه‌گیر شدن یک عکس، خبر یا فیلم در فضای مجازی قند توی دلمان آب می‌شود.
برای همین در گوشی ادمین‌ها تا به حال روحانی چندبار استعفا کرده، رضا پهلوی چندبار قصد عزیمت به تهران را داشته، منشا بوی بد تهران (جدی جدی) مشخص شده و مرتضی پاشایی بعد از گذشت چهار سال از فوتش همچنان از دیار باقی قطعه جدید منتشر کرده‌است.
به عنوان مثال مرحوم مشایخی پیش از فوتش در دنیای واقعی وقتی در صحت و سلامت نفس می‌کشید، هر آینه جوری در گوشی یک ادمین دار فانی را وداع می‌گفت و خبر درگذشتش طوری همه‌گیر می‌شد که هر قدر هم استاد از خودش فیلم می‌گذاشت و فریاد می‌زد : «من زنده‌ام» باز هم آدم‌ها باور نمی‌کردند و با ذکر این نکته که «تو هنوز داغی نمی‌فهمی» در صفحه‌اش ایموجی اشک می‌گذاشتند و می‌نوشتند: عزیزم روحت شاد!
اصلا چرا راه دور برویم، همین چند وقت که وقتی دور میز ادمین‌ها مشغول خبرزنی بودیم، همه ما با از دسترس خارج شدن آنتن تلفن همراه دبیر سرویس با یک سوال ساده مواجه شدیم «نگاه کنید ببینید گوشیاتون آنتن می‌ده؟» که خب جواب دو سه نفری که دور همان میز جمع شده‌بودند این بود «نه برای ما هم آنتن نمیده» جواب ساده و گذری که در نهایت به انتشار این خبر در کانال رسید: «اختلال سراسری در آنتن اپراتورهای تلفن همراه» چند دقیقه نگذشته‌بود که خبر همه‌گیر شد، در همه سایت‌ها و کانال‌های خبری دست به دست چرخید و تا دلتان بخواهد سر و صدا کرد آنقدر که تا شب اپراتورهای تلفن همراه و وزارت ارتباطات به همین خبر تک خطی واکنش نشان دادند، درگیر شدند و بیانیه صادر کردند تا این‌که تا آخر شب با بررسی‌های صورت گرفته علت  این «اختلال سراسری» معلوم شد؛ خبر اختلال درست بود اما گستردگی‌اش کمی ایراد داشت تا جایی که نه شهر، نه منطقه نه محله نه خیابان که تنها مشترکان کوچه محل کار ما آن روز برای چند ساعت دچار قطعی شده‌بود و اصلا اختلال آن هم در ابعاد «اختلال سراسری» در کار نبود.
همه هیاهو و اتفاقاتی که گواه یک چیز بود این‌که کنار اعتیاد ادمین‌ها به افیونی به نام «وایرال» یک واقعیت غیرقابل انکار وجود دارد: این روزها بخش مهمی از  اتفاقات هولناک و تکان‌دهنده دنیا، درست یا غلط از جغرافیای کوچک گوشی ادمین‌ها شروع می‌شود.