در تاریخ زندگی بابك بیات این‌گونه آمده است كه او فرزندی به نام مانی داشته كه در 12 سالگی بر اثر تالاسمی ماژور از دنیا رفته است. بعد از مانی، بیات صاحب پسران دیگری به نام‌های بامداد و باربد و دختری به نام غزل شد. اما كماكان داغ فرزند از دست رفته، همواره در روح او جاری بود و تا پایان عمر با این داغ روزگار گذراند. در یكی از دوره‌های جشنواره سینماحقیقت، مستندی از بابك بیات به نمایش درآمد كه در زمان حیات این آهنگساز شهیر و با حضور خودش ساخته شده بود، اما در زمان نمایش فیلم دو‌ سال از مرگ او می‌گذشت. فیلم حال‌وهوای غمگینی داشت و حتی مرور خاطرات خوش گذشته هم حس آن را عوض نمی‌كرد. اما شاید یكی از غمگین‌ترین بخش‌های آن، زمانی بود كه این آهنگساز بزرگ به مرگ فرزندش مانی اشاره كرد. بینندگان آن فیلم مستند همه هم‌نظر بودند كه حال و هوای بیات در زمان روایت این اتفاق به گونه‌ای بود كه گویی با گذشت سال‌ها او مرگ فرزند را فراموش نكرده و جوری در فیلم با آن روبه‌رو می‌شود كه گویی این فقدان همین دیروز اتفاق افتاده است.
این تعلق خاطر و سوگواری بیات به گونه‌ای بود كه نام هنری یكی از شاگردان خود را به نام فرزندش؛ مانی تغییر می‌دهد. مانی رهنما در این باره چنین می‌گوید: «رابطه من و استاد بابك بیات بسیار نزدیك بود. طوری كه حس پدر پسری بین ما بود و من ایشان را «بابا» صدا می‌كردم و البته قابل ذكر است كه نام اصلی من «شهرام» است و نام «مانی» را استاد بیات به من پیشنهاد كردند و این خود استاد بودند كه از من خواستند كه آهنگ‌هایم را با نام مانی رهنما منتشر كنم. در همان روزها من آهنگ «مرسدس» را خوانده بودم كه با نام مانی رهنما منتشر كردم».
مرسدس اولین قطعه‌ای است كه رهنما با نام «مانی» منتشر كرد و تا امروز نیز همین نام را برای فعالیت هنری خود برگزیده است.
شاهرخ دلكو؛ منتقد سینما و فیلمنامه‌نویس در خاطره‌ای از بیات این‌گونه نقل می‌كند:‌ «سال‌ها قبل به خانه‌اش رفته ‌بودم. گفت می‌خواهی آخرین كارم را بشنوی؟ گفتم چه از این بهتر؟ پشت پیانو نشست و حین نواختن مثل ابر بهار گریه كرد. موسیقی فیلم كوتاهی بود درباره نوجوانی كه از تالاسمی می‌میرد. بیات بعد از اتمام نواختن تعریف كرد پسر خودش از تالاسمی درگذشته. باحالی خراب آمدم بیرون.»