عزت‌ا... انتظامی در کارنامه‌اش اولین جایزه بین‌المللی بازیگری در سینمای ایران را دارد. فیلم گاو به کارگردانی داریوش مهرجویی و با فیلمنامه‌ای از غلامحسین ساعدی در هفتمین جشنواره فیلم شیکاگو در سال ۱۹۷۱ جایزه بهترین بازیگر مرد را برای انتظامی به ارمغان می‌آورد. این فیلم بعد از انقلاب اسلامی با تحسین امام خمینی (ره) مواجه می‌شود و به نوعی نقطه آغاز پدیده سینمای بعد از انقلاب است. در روزگاری که تندروها سینماها را به آتش می‌کشیدند، امام خمینی(ره)
 با تحسین گاو سینما را از جهل و تحجر نجات می‌دهد. اما پیش از انقلاب حکایتی دیگر دارد. عزت‌ا... انتظامی چند سال پیش در مصاحبه‌ای خاطره‌ای خواندنی در‌خصوص اکران فیلم گاو در پیش از انقلاب را  روایت می کند: «قبل انقلاب فیلم «گاو» رو توقیف کرده بودن. یه روز ساعت 6 صبح خونه دوستم رضا تجدد، همسر مهین تجدد، با دکتر مجیدی وزیر علوم قرار گذاشتیم. ماجرا رو که بهش گفتیم، گفت، من با هویدا حرف می‌زنم که به شاه بگه که فیلم رو نمایش بدن. بعد از چند وقت پیغوم داد که هویدا صحبت کرده و شاه گفته فیلم «گاو» رو نمایش بدین ولی مردم اگه شلوغ کردن برش دارین و دیگه نشون ندین، اون هم فقط تو سینما کاپری. حالا من تو دانشکده‌ام و سر کلاس نشستم، هی بچه‌ها میان خبر میارن که دم سینما کاپری صفه و غلغله شده. منم دل تو دلم نبود که آخرش چی می‌شه ‌که وسط کلاس بچه‌ها واسم خبر آوردن آخر فیلم همه هورا کشیدن و کلی تشویق کردن... .
همون روزها از مادرم هم خواستم که بره فیلم «گاو» رو ببینه. یه بعدازظهری که نماز مادرم تموم شد، رفتم بهش گفتم، مادر این فیلمی که من بازی کردم، میدونی از این رقص مقص‌ها و آوازها نداره، می‌خوای عصری با بچه‌ها بری فیلم رو ببینی؟ مادرم یه نگاهی بهم کرد، یه مکثی کرد، سری تکون داد و بعد گفت: «مادر، همین یه کارم مونده بود!» پدرم هم هیچی... پدر و مادرم تا زمانی که زنده بودن هیچ فیلمی از من ندیدن.»
بعد از انقلاب، امام خمینی (ره) در جلسه‌ای این‌گونه از فیلم گاو تمجید می‌کنند: «ما بحمدا... گویندگان و نویسندگان خوب داریم. ما همه چیز داریم. غالبا فیلم‌هایی که‏‌ خود ایرانی‌ها درست می‏کنند به نظرم بهتر از دیگران است. مثلا فیلم «گاو» آموزنده بود. اما حالا این فیلم‌ها باید حتما از آمریکا و یا از اروپا بیاید با یک بی‏‌بند و باری، تا روشنفکران غربزده شاد شوند. فیلم‌هایی که از خارج به ایران می‏‌آید اکثرا استعماری است. »
صحیفه امام جلد 12، صفحه 292