توپ مهم نیست
راست و دروغش با خودشان ولی میگویند والی مصر، عراده توپی را از آلمانیها گرفتهبود و میخواست آن را آزمایش کند. غروب آفتاب یکی از روزهای ماه رمضان دستور شلیک توپ را داد.
شلیک این توپ در آن زمان خاص، حکومت را به این فکر انداخت که برای اعلام اوقات شرعی از این وسیله استفاده کنند. شیوهای که بعد از مدتی در کشورهای اسلامی رایج شد. یک توپ برای اعلام وقت اذان صبح و شروع روزه و توپ دیگری برای اعلام اذان مغرب و افطار. شیوهای که در دوره ناصرالدین شاه به ایران هم رسید و با توجه به هزینهبر بودن آن، بودجه مخصوصی هم برای آن تدارک دیدند. این روزها و در سال 1400 آنقدری از این ماجرا گذشته که نه ما و نه پدران ما چیزی از این ماجرا به خاطر نیاوریم. آداب و رسوم نسلی که صد سال بعد و در سال 1500 هم سر کار خواهدآمد لابد آنقدر تغییر پیدا میکند که عادات ما در این ماهرمضان برایشان عجیب باشد و در کتابها دنبالش بگردند. اما چیزی که در این 1400سال باقی مانده و در سالهای بعد هم باقی میماند اصل ماجراست. اصل ماه رمضان و آن حال خوشی که در آن جاری است. چه با توپ وقت اذان، چه با صدای موذن در مسجد نزدیک خانه و چه با آلارم اپلیکیشن گوشی. ما آن حال خوش را در خانه و سر همان سفرههای کوچک تجربه کردهایم. سختی روزهداری در کودکی پشت افطاریهای دستهجمعی، تشویقهای والدین و دویدن در شبستان مسجد در شبهای قدر گم میشد. سفرههای متفاوت، تغییر برنامه زندگی، مهربانی بیشتر با همدیگر و دید و بازدید همان چیزی بود که ما را منتظر رسیدن ماه رمضان بعدی میکرد. چیزی که از درون خانههای خودمان میجوشید و حالمان را خوب میکرد. چیزی که نسل به نسل و سینه به سینه به ما رسیده. از دوران قبل از شلیک توپ.
شلیک این توپ در آن زمان خاص، حکومت را به این فکر انداخت که برای اعلام اوقات شرعی از این وسیله استفاده کنند. شیوهای که بعد از مدتی در کشورهای اسلامی رایج شد. یک توپ برای اعلام وقت اذان صبح و شروع روزه و توپ دیگری برای اعلام اذان مغرب و افطار. شیوهای که در دوره ناصرالدین شاه به ایران هم رسید و با توجه به هزینهبر بودن آن، بودجه مخصوصی هم برای آن تدارک دیدند. این روزها و در سال 1400 آنقدری از این ماجرا گذشته که نه ما و نه پدران ما چیزی از این ماجرا به خاطر نیاوریم. آداب و رسوم نسلی که صد سال بعد و در سال 1500 هم سر کار خواهدآمد لابد آنقدر تغییر پیدا میکند که عادات ما در این ماهرمضان برایشان عجیب باشد و در کتابها دنبالش بگردند. اما چیزی که در این 1400سال باقی مانده و در سالهای بعد هم باقی میماند اصل ماجراست. اصل ماه رمضان و آن حال خوشی که در آن جاری است. چه با توپ وقت اذان، چه با صدای موذن در مسجد نزدیک خانه و چه با آلارم اپلیکیشن گوشی. ما آن حال خوش را در خانه و سر همان سفرههای کوچک تجربه کردهایم. سختی روزهداری در کودکی پشت افطاریهای دستهجمعی، تشویقهای والدین و دویدن در شبستان مسجد در شبهای قدر گم میشد. سفرههای متفاوت، تغییر برنامه زندگی، مهربانی بیشتر با همدیگر و دید و بازدید همان چیزی بود که ما را منتظر رسیدن ماه رمضان بعدی میکرد. چیزی که از درون خانههای خودمان میجوشید و حالمان را خوب میکرد. چیزی که نسل به نسل و سینه به سینه به ما رسیده. از دوران قبل از شلیک توپ.




